5 boeiende boekvragen aan mezelf

MOET IK NU ALLES ZELF DOEN? OOK MEZELF INTERVIEWEN? JEETJE!

selfie

1) Is Op het Slappe Koord ook geschikt voor YA-lezers?
Op zich wel! Er komt geen expliciete content in voor of zo, al gaat het natuurlijk wel over het leven van een “volwassen” vrouw. Marie is 27 jaar oud in Op het Slappe Koord en verliest haar baan, dus in die zin zijn is het uitgangspunt iets volwassener. Toch denk ik dat het verhaal ook prima jongere lezers kan aanspreken omdat het ook weer gaat over de zoektocht naar je ware zelf.
2) Als Hashtag Hiernamaals over het leven na de dood gaat, kom je dan weer met Engelen af, of wat? 
Nee joh, die zitten er al genoeg in de Vleugels-trilogie! Voor Hashtag Hiernamaals heb ik eerder bekeken hoe (pop)cultuur en religie ons beeld van “de hemel” vormen. Daarbij heb ik geprobeerd origineel om te gaan met bepaalde clichés. Maar geen Engelen dus!
3) Komt er nog ooit een spin-off van de Vleugels-trilogie?
Zeg nooit nooit! Ik heb wel een ideetje … Maar ik heb natuurlijk ook nog een miljoen andere verhalen in de wachtrij staan. Deze nieuwe projectjes krijgen voorlopig wel voorrang.
4) Wie is je favoriete personage uit Hashtag Hiernamaals?
Roy! Hij is soms een beetje fout, maar dat was wel grappig om te schrijven. Ook zijn maniertjes en Amerikaanse accent waren iets waarin ik me helemaal kon uitleven. Ik vind hem gewoon ook een hilarische origin story hebben, zeg maar. Goeie ouwe Roy!
5) Was het veel werk om van Op het Slappe Koord & Op Sleeptouw twee afzonderlijke boeken te maken?
Ja en nee. Het was vooral veel denkwerk, qua schrijfwerk viel het goed mee. Enkel het laatste hoofdstuk is echt enorm anders, de rest is eigenlijk vrij onveranderd gebleven.
Advertisements

Heerestraat en Rozenlaan (Carlie van Tongeren) *****

*4,5 afgerond naar 5 vanwege het leesplezier en de hoge kwaliteit van redactie!

heerestraat
Heerestraat en Rozenlaan is een zalig boek. Daar wil ik even mee starten, want na mijn vorige blogpost over NL-VL (en ander gek woordgebruik :-)) leek het misschien een beetje alsof ik mijn kritiekhoedje op had! Terwijl ik eigenlijk superhard genoten heb van het eerste Blossom Books-boek van eigen bodem.

Nou ja, op dat eerste hoofdstuk na dat, want dat was echt wel een train wreck waarin ik me totaal niet kon oriënteren. Het leek alsof er een stuk uit geschrapt was, waardoor er niets meer van opbouw overbleef. Staat je eerste hoofdstuk zo los van de rest, dan noem je het beter een proloog, zodat lezers zich verwachten aan iets dat een beetje buiten de normale leesflow valt. Sowieso is het al lastig om in je eerste scène meteen met 5 personages te smijten en dan ook nog eens superveel vuurwerkgerelateerde termen te gebruiken die een (Vlaamse) leek niet kent. Ik dacht even dat het niet goed ging komen tbh!
Maar dus, vanaf hoofdstuk 2 ging het gelukkig een pak vlotter! Eigenlijk is Heerestraat en Rozenlaan een snugger uitgekiende mix van de populaire boeken DIMILY, It Only Happens in the Movies en Love & Gelato. Ik ben zeker fan van de stiefbroer-trope, genoot enorm van het vakantiehoofdstuk (mocht écht langer zijn wat mij betreft!) en vond de manier waarop de scheiding wordt uitgelegd heel treffend. Een goede combo van verhaallijnen, dus. Wel had ik soms een beetje té het gevoel alsof het subplot van Holly Bourne’s bovenvermelde boek hier als hoofdplot werd benut. Het gedrag van de ouders en de manier waarop het hoofdpersonage daarmee omgaat is immers erg gelijkaardig imho. Ook in de WhatsApp-gespreken had ik soms een dejà-vumomentje naar It Only Happens in the Movies. Alleszins wel fijn om te ontdekken dat ook schrijvers van eigen bodem dat internationale kwaliteitsniveau kunnen halen!
Op voorhand was ik een beetje bang dat dit boek te kinderachtig zou zijn. Als ik niet actief was in de blogwereld, zou ik het boek in de winkel nooit hebben opgepikt, omdat de cover eerder aanvoelt als een jeugdboek dan een YA. Toch vind ik de cover wel mooi en toepasselijk, ik zou alleen de poppetjes hebben weggelaten om een iets volwassenere uitstraling te bekomen. Zeker aangezien er vrij openlijk over seks wordt gepraat met niet-verbloemde termen, kan het een beetje misleidend zijn om zo’n jeugdige cover te gebruiken.
Nog wat random pijnpuntjes:
  • In het begin wordt er flink veel gevloekt met een vrij vulgaire woordenschat. Shit en fuck, daar zou ik me niet aan gestoord hebben. Maar lullen en wijven en zo vind ik persoonlijk nogal smaakloos. Snap dat dat een persoonlijk dingetje is, maar wilde het toch even aankaarten.
  • De naam Mark is toch echt iets voor 45+, nee? Niet de meest eigentijdse keuze voor een 17-jarige love interest, zeker aangezien zijn zus wel een moderne naam heeft (Lindi) en dat dus niet zo matcht in mijn hoofd. Tja sorry, ik vind naamgeving superrrrbelangrijk.
  • Introbrieven van uitgeverijen aan het begin van een boek zoals in The Fandom en ook hier, nee, ik ben daar niet voor. Het komt zo enorm commercieel over, terwijl een boek toch nog in de eerste plaats moet overkomen als iets dat uit het hart van de auteur komt. Wel zou dit mooi geweest zijn als afsluiter. Nu is het zo van: “Dit zijn de redenen waarom je dit boek goed MOET vinden!” Aan het einde zou het bescheidener geweest zijn: “Je vond dit boek goed? Wij houden er ook enorm veel van.” Jammer ook dat er geen dankwoord was.
  • Dit boek maakt best grote tijdssprongen, wat ik niet zo gewend ben van YA. Misschien was het leuk geweest als er datums bovenaan de hoofdstukken stonden? Soms was ik een beetje in de war welk seizoen het nu was. Je gaat heel snel van winter naar zomer zonder dat je dat “gevoel” subtiel meekrijgt via kledij en vermeldingen van temperatuur of weersomstandigheden etc. Op het einde sneeuwde het opeens en besefte ik dus dat er een jaar was voorbijgegaan zonder dat ik het door had. Er wordt wel melding gemaakt van eindexamens enzo maar dat snapte ik niet zo goed want het leek zo verspreid te zijn (bij ons heb je alleen examens na elk trimester?)

Maar alles samengevat vond ik dit boek dus echt een toppertje van eigen bodem. Ik had ‘the feels’ (heb ik niet zo vaak), waardeerde de humor, vond de personages enormmmm goed uitgewerkt en had altijd altijd altijd zin om verder te lezen. Ook de berichtjes en dagboekstukjes tussendoor maakten het luchtig leesvoer, terwijl het toch een serieus en belangrijk onderwerp van echtscheidingen aansnijdt! Ik vraag me echter af of ik dit had willen lezen toen ik tiener was en mijn ouders aan het scheiden waren … Volgens mij was het dan ‘too close to home’ geweest. Nu als volwassene, kan ik de waarde van een dergelijk verhaal wel des te meer appreciëren.

Dit alles in acht genomen, kan ik niet anders dan de volle 5 sterren toekennen! Ik was echt enthousiast en zal het boek zeker aan iedereen aanraden. Er was – zelfs volgens mijn kritische normen – bijster weinig ruimte voor verbetering, dus chapeau. Ik ben zeker benieuwd naar meer boeken van deze auteur, en binnenkort komt er al eentje uit die zeker op m’n leeslijstje gaat. Alleen hoop ik daarbij dat ze wel iets meer rekening houden met lezers uit het Vlaamse taalgebied!

Taalperikelen in H1 van Heerestraat en Rozenlaan

heerestraat

Nooit eerder las ik het eerste hoofdstuk van een boek met zoveel taalgerelateerde (en, toegegeven, culturele) verwarring dat ik er asap een blogje over wilde schrijven. Maar ja, voor alles een eerste keer, want na het lezen van een twintigtal pagina’s van Heerestraat & Rozenlaan ging ik rechtstreeks naar m’n computer toe in plaats van naar het volgende hoofdstuk.

In deze blog wil ik het dus hebben over een van mijn stokpaardjes van de afgelopen jaren, namelijk dat overdreven Nederlands taalgebruik heel wat Vlaamse lezers zoals mij jammerlijk op armlengte houdt …

Om dit te illustreren heb ik hieronder even samengevat wat ik zou aanduiden als proeflezer in het eerste hoofdstuk van dit boek. Alles waarover ik struikelde tijdens het lezen, dus. Nu kan je zeggen: “Ja logisch toch dat het super-Nederlands is, het is een NL-auteur én speelt zich af in Nederland”, en dat klopt, het ligt misschien nog ietsje anders dan de te “Hollandse” vertalingen waarover we ook wel eens klagen in de Vlaamse blogwereld. Toch vond ik dit geval zo extreem dat ik Heerestraat & Rozenlaan de ideale kandidaat vond voor een kleine case.

Heb ik taalkundige onderbouwing hiervoor? Meh, nee. Puur op basis van mijn eigen taalgevoel waren dit de woorden, termen en gebruiken die me even deden pauzeren tijdens het lezen. Je hoeft het er niet mee eens te zijn en ik spreek uiteraard niet voor alle Vlamingen (sorry, geen politieke ambities ;-)), maar deze blog is dan ook gebaseerd puur op mijn persoonlijke leeservaring als kritisch schrijfmens dat lezen en redactie soms moeilijk van elkaar kan loskoppelen. Enjoy! Or don’t 🙂

Woorden die ik als proeflezer zou aanduiden met een neutraler alternatief erbij:

  • Kisten: legerlaarzen (zelf zou ik bottines gebruiken, maar dat is in NL dan weer geen standaardtaal)
  • Bouwkeet: gewoon een werf, I guess?
  • Lullig/lullen: hier bij ons (in Belgisch-Limburg of althans mijn persoonlijke omgeving) is dat echt een heel ordinair woord, maar misschien dat andere delen van Vlaanderen het wel ooit eens gebruiken?
  • Appelsap met prik: bruisend appelsap (‘prik’ wordt hier nooit gezegd tenzij je een injectie bij de dokter krijgt, haha)
  • Het jaar is nog lang zat: gezien dit in dezelfde paragraaf gebruikt wordt met alcoholische drank, dacht ik even dat het over zat = aangeschoten ging 😊 ‘Lang genoeg’ is een prima, neutraal alternatief.
  • Spuugt: mag ‘spuwt’ ook?
  • Gadver: Ik dacht eigenlijk altijd dat het gatver was met een T? 😀
  • Poep: Ik wil een politieke partij oprichten om het woord ‘poep’ in geschreven taal te VERBIEDEN (sorry Lisette Jonkman ;-)) want bij ons betekent dat dus gewoon je booty. Dus die “muur de kleur van poep” in dit boek is voor mij vleeskleurig. XD Zeg aub gewoon uitwerpselen of stront of zoiets, pleaaaaaase I’m begging you. (En poepen als werkwoord is 16+ bij ons, dat ook weer even in de marge ;-))
  • Hondsvermoeiend: Hondsmoe, oké. Hondsvermoeiend klinkt een beetje verzonnen tbh. (Al heb ik eigenlijk niets tegen woorden verzinnen, dus oké, whatever, carry on)
  • Huizenwissel: Bedoelen ze gewoon de verhuis (ze wonen er toch al?) of is het één of andere swap, I’m confused? Oh wacht! *inspiratie* Bedoelen ze misschien dat de kinderen … naar het huis van de andere ouder moeten? Wordt dat in Nederland zo genoemd? Hmmm. Niet duidelijk uit de context want het wordt gewoon gebruikt als tijdsaanduiding.
    EDIT: Inmiddels “ontkracht” dat dit NL is, het blijkt gewoon een term te zijn die ik niet ken omdat ik oud ben (?) XD 
  • Ledikant: Ik dacht eerlijk gezegd dat een ledikant iets voor een babybedje was (no clue what exactly), dus blijkbaar heb ik het nooit geweten. Deze wil ik toch even opzoeken dus, brb. [1 minuut later] Oké, Google is het met me eens en geeft allemaal babybedjes weer. Ik denk dat het gaat over de latoflex/lattenbodem maar zeker ben ik niet.
  • Gut: Ik denk dat zelfs Nederlanders zélf wel weten dat dit een extreem Nederlandse uitdrukking is. Beetje de “amai” van boven de grens, laat ons zeggen: iedereen kent het, maar niemand van de andere kant zou het ooit gebruiken. Eerder zou ik hier gaan voor ‘jeetje’, al gebruik ik dit zelf ook enkel in geschreven taal en nooooooit gesproken taal.
  • Zak- en kleedgeld: Deze term heb ik nog nooit gehoord. Al is die natuurlijk wel begrijpbaar, ik vind het toch een beetje nodeloos log. Ga gewoon voor zakgeld en dan begrijpt iedereen je prima. Dat je er ook kleren mee kan kopen is implied.
    EDIT: ook dit wordt blijkbaar ook in BE gebruikt, ik ken het alleen echtechtecht niet en dus werd het foutief bestempeld als NL, whoops. 🙂 

Culturele verschillen die niet gekaderd worden voor BE-lezers:

  • Oudejaarsconference: Ik vermoed dat dit een of andere show is die bij de jaarwisseling op televisie komt? Iets zoals Geert Hoste bij ons vroeger was? Dat kent de jeugd hier wel niet meer denk ik.
  • Het is in Nederland traditie om oliebollen (smoutebollen) te eten op nieuwjaar. Dit weet ik ongeveer sinds mijn 27ste of zo, dus ik betwijfel ten zeerste dat Vlaamse YA-lezers van 13-18 dit weten. Door gewoon iets te zeggen zoals dat oliebollen op nieuwjaar de nationale trots zijn of “naar goede gewoonte vieren we het met de traditionele oliebollen” krijg je met een minimaal aantal woorden toch iets van kadrering, wat nu ontbreekt. Het komt erg random over voor een gemiddelde Vlaamse lezer, vermoed ik.
  • Dobbelen: hoe kan je dobbelen voor een A-B-vraag? Zou je dan niet eerder kop of munt doen? Is dit een “Hollands” gebruik? I wonder …
  • Bijbelvakanties: Blijkbaar zijn bijbelvakanties een ding in een mysterieuze plaats die Ameland heet. Who knew! (Heel blij dat ik in Belgisch-Limburg woon waar iedereen onder de 75 alleen maar naar de kerk gaat voor begrafenissen :-)).
  • Goede tijden, slechte tijden: Ik vraag me echt af of echte YA’s (ik ben natuurlijk al dubbel zo oud) zoiets kennen. Een oudemensensoap uit een ander land is doorgaans niet echt basiskennis voor 15-jarigen. Als het gewoon even terloops vermeld wordt in de context van een televisieprogramma, oké, maar er wordt zelfs dieper ingegaan op bepaalde personages (Ludo Sanders?) en zo. Tja, dan laat je je Vlaamse lezer echt wel in de kou staan.
  • Achtuurjournaal: Ons journaal is om 19 uur 😉 Oké detail! Maar je kan altijd gewoon neutraal ‘journaal’ zeggen, zodat niemand van het doelpubliek hierbij moet fronsen dat het een uur te laat of te vroeg is.
  • Vuurwerkgerelateerde termen: In België wordt er her en der wel vuurwerk afgeschoten op Nieuwjaar, maar hiervoor moet je vergunningen hebben en dit is geen cultureel ingeburgerde traditie à la “ja dat doet iedereen zelf, thuis, elk jaar.” Ik heb alleszins nog nooit iemand zelf vuurwerk zien afschieten (thank god, als ik de horrorstories van onze noorderburen hoor) dus deze situatie zorgde tijdens het lezen voor wat verwarring:
    • Astronauten: ???? Voor alle duidelijkheid, het zijn geen échte astronauten, dus ik ga er maar van uit dat dat vuurwerk is. Maar gezien de eerste vermelding ervan is “Anders sta ik daar nog met die kutastronauten” kan je echt niet afleiden waar het over gaat. Evenmin bij de volgende vermeldingen. Je moet het al echt gaan afleiden uit de ruime en dus niet directe context.
    • Grondbloemen: ???? Wat the fuck zijn grondbloemen???????????????? Ik ga er opnieuw maar van uit dat dit iets met vuurwerk te maken heeft, maar er staat alleen ‘dat een personage zich erover ontfermt’. Dus ik was al aan het denken: misschien heeft het vuurwerk de bloemen in de tuin aangetast of zo? SAVE DE GRONDBLOEMEN FROM THE FIRE! En zo.
  • Extreem veel gevloek: Ik denk nu niet dat dit per se afhangt van Vlaanderen of Nederland, maar 2x lullen, 2x wijven, 1x kut, 2x schijt … Dit vind ik behoorlijk ordinair taalgebruik voor één enkel hoofdstuk in een YA-boek. Gelukkig was het niet schelden met tyfus en kanker, zoals in Nederland de gewoonte (?) is, maar ik vond de keuze van vloekwoorden en veelvuldigheid waarmee ze gebruikt worden niet erg classy persoonlijk.

Zo, lang blogje, en dat voor de analyse van slechts 1 hoofdstuk! In de volgende hoofdstukken (ik zit nog niet erg ver in het boek) struikelde ik onder andere nog over een ons (geen idee hoeveel een ons weegt) en doeg (ik haat dit NL-woord ongeveer even hard als ‘môgge’) maar verder viel het gelukkig wel mee – vooral dat eerste hoofdstuk springt er echt uit als een aanval op mijn taalminnende zintuigen en ook vanwege het ontbreken van culturele context.

Hopelijk vond je het interessant om te lezen en biedt het stof tot nadenken. Nu snel verderlezen in dit boek!

Doei/salut!

Carry On (Rainbow Rowell) ***** <3

Ik ben de laatste tijd een beetje laks met recensies. Dus even teruggaand in mijn Goodreads zag ik opeens dat ik nog geen review van ‘Carry on’ had gepost! En dat terwijl ik helemaal verliefd was op het verhaal. ❤

carry on

Al toen ik Fangirl las was ik gek op de stukjes over Simon en Baz. Dat ik hun spin-off zou lezen was dan ook zeker! Na enkele jaartjes in de boekenkast (tja, enthousiasme vertaalt zich niet altijd in de snelheid waarmee ik erin begin) ging ik ein-de-lijk naar Watford. En serieus, wat een epic wereld is me dat!

Het gevoel van thuiskomen en magie à la Hogwarts is verweven met eigentijds taalgebruik (en flink wat gevloek, which I loved), LGBTQ-romance en ZO VEEL VERBEELDING. Ik vond de manier waarop de spells werkten echt geniaal. Humor is ook een rode draad doorheen het verhaal, waardoor ik meermaals met een glimlach aan het lezen was. En ohohoho, die parodie-achtige commentaar op Dumbledore was on fire. Ook dat het een Brits sausje gekregen heeft vond ik een slimme zet van de auteur.

Alle randpersonages waren goed uitgewerkt en dragen bij aan het verhaal op hun eigen manier, wat Carry On erg veel kleur meegaf. Maar de echte sterren van de show zijn natuurlijk Simon en Baz (Oh my, Baz …). Ik vond hen echt een superschattig koppel. De ontwikkeling van hun relatie is prachtig beschreven, en je voelt helemaal die vertwijfeling en chaos en opwinding van verliefd worden. Dat het twee jongens zijn, maakt geen verschil. Falling in love is universal, after all!

Rainbow Rowell heeft mij dus echt enorm gecharmeerd met dit verhaal en ik zou verdorie echt eens al haar andere boeken moeten lezen. Toch heb ik ergens het gevoel dat dit mijn favoriet van haar zal blijven, vanwege de mooie manier waarop een supersfeervolle magie en contemporary romance met elkaar verzoend worden. Zeker een van mijn favo reads van 2019 dus!

Schrijfplannen voor de rest van 2019

Met ouder worden merk ik echt wel dat de maanden crazy rap gaan. Zo wordt het moeilijker en moeilijker om grip te krijgen op mijn schrijfplannen, want een jaar lijkt zo lang – tijd genoeg om alles te verwezenlijken qua schrijven, selfpubben en editen. Maar inmiddels ligt meer dan een kwart van het jaar alweer achter ons …

hashtaghiernamaals 7

Toch was het eerste kwartaal zeker wel productief! Ik heb Op het Slappe Koord uitgegeven in eigen beheer en mijn nieuwe manuscript (Hashtag Hiernamaals) ingeleverd bij Dutch Venture Publishing. Dat komt er al aan in de tweede helft van juni, dus echt niet meer lang!

Het is een YA over iets oudere personages – namelijk hogeschoolstudenten – maar de sfeer is iets jonger vanwege de nadruk op het avontuur i.p.v. emotionele ontwikkeling. Dit boek was echt fun om te schrijven en ik heb mijn fantasie de vrije loop gelaten erin. Ik ben dus benieuwd wat jullie er binnen een paar maandjes van gaan vinden!

En nu?

Het vrije gevoel na het inleveren van een manuscript is echt the best. Ik was stiekem al een tijdje bezig aan mijn volgende schrijfproject en kijk ernaar uit om dieper in die complexe world building te duiken. Het wordt weer 100% fantasy dus, een beetje à la Vleugels! Maar absoluut zonder Engelen hoor 😉

Daarnaast moet ik dringend eens beginnen met het herschrijven van Op Sleeptouw, het vervolg op Op het Slappe Koord. Ik zou het verhaal iets willen verlengen en op bepaalde vlakken nog nét een beetje meer uitdiepen. Ook het begin moet vrij drastisch herschreven worden vanwege de splitsing. De ambitie is immers dat dit boek nog in 2019 uitkomt. Of dat gaat lukken … Eh … Hopelijk wel!

Wat zijn jouw schrijfplannen voor de rest van 2019?

Half-face (Mara Li) ****

Sommige mensen passen niet in hokjes. Sommige boeken ook niet. Halfface was er zo eentje! Als eerste boek dat ik las op mijn nieuwe e-reader zal het me zeker en vast bijblijven, maar ook los daarvan is het een verhaal dat je niet licht zal vergeten. Het is zo origineel, maar ook zo bevreemdend dat het eigenlijk écht niet makkelijk te recenseren is. Toch maar een poging doen 🙂

halfface
Dat Mara Li de queen is van sfeervolle beschrijvingen, wist ik al sinds het lezen van De Stem van de Zee. Maar waar ik dat boek een beetje warrig en meanderend vond, was Halfface net heel geslepen en slank. Het verhaal volgt een jong meisje dat moet getuigen tegen een Ierse crimineel. Dat dit al een zeer uniek vertrekpunt is, mag duidelijk zijn. Meteen onderscheidt het zich van andere YA’s met een sterk begin in een realistische setting die tegelijkertijd toch heel erg ‘ver van mijn bed’ aanvoelt. Een gedurfde keuze van de auteur!
Hoe het verhaal verder verloopt ga ik niet verklappen. Dit boek is echt een reis die je zélf moet ondernemen! Laat het gewoon op je afkomen en laat je verrassen. Wel wil ik nog kort enkele (licht spoilerige) problemen aanhalen die ervoor zorgden dat ik toch geen vijf sterren kon geven ondanks dat dit boek me zeker wel gegrepen heeft:
1) Is dit nu zo’n boek dat aanranding verheerlijkt? Om eerlijk te zijn, weet ik het niet zeker. Dat het hoofdpersonage soms wat last heeft van Stockholm Syndrom is een feit, maar de bijna erotische ondertoon die sommige uitwisselingen tussen Juliette en HalfFace hadden bezorgde me soms wel een ongemakkelijk gevoel. Al denk ik wel oprecht dat dat het doel van dit boek is: de grenzen aftasten en een beetje in de grijze zone blijven hangen. Het onduidelijke leeftijdsverschil tussen de personages draagt daar verder aan bij. Ondanks dat het altijd net op het randje blijft, is een trigger warning voor abuse wel op z’n plek bij dit boek.
2) Ik vond het boek uiteindelijk toch iets te kort. 179 pagina’s is echt weinig voor een YA, waardoor het ritme soms wel een beetje buitenmaats aanvoelt. Als wandelen in te grote schoenen. Maar opnieuw: ook dit past in zekere zin wel bij een boek dat zo dapper buiten de lijntjes kleurt. Het mocht van mij echter gerust wat langer zijn! Of nog korter, als een novelle, met dan een iets meer open einde …

Conclusie: als je alle YA’s ter wereld zat bent, geef dit verhaal een kans. Qua originaliteit en sfeervol taalgebruik staat het op een eenzame hoogte!

Liefde in Twin Bridges 2: Jacob & June (Debra Eliza Mane) ****

Oh wat heb ik weer genoten van dit boek van eigen bodem! Vooral de eerste helft van het verhaal wist me enorm te bekoren. Hoe kan het ook anders: het hoofdpersonage was een auteur wiens boekverfilming zou plaatsvinden op een ranch. Uhm, low key love it?

twin bridges 2

Al snel werd ik meegesleept in het drama van oude en nieuwe (Troy!) personages. De auteur heeft echt gezorgd voor een cast aan personages waarbij je een heel warm gevoel krijgt. De plagerijen, de liefde, het familiale … Stuk voor stuk elementen om van te smullen. Net zoals de originele en rijkelijk beschreven setting natuurlijk!

Eén van de sterkste punten van dit verhaal is het feit dat het hoofdpersonage geen typische chicklitheldin is. June leidt een teruggetrokken leven vanwege haar chronische ziekte, en ze zit hierdoor in een rolstoel. Haar struggle met haar “handicap” – die ze zelf zeker niet zo wilt benoemen – was zo geweldig beschreven, dat je een goede band krijgt met June en haar perikelen.

Hieraan merk je ook echt dat de auteur schrijft uit eigen ervaringen. Dit wordt in het boekenwereldje #ownvoices genoemd en als je Jacob & June gelezen hebt, snap je direct waarom het belangrijk is dat deze verhalen het daglicht zien. Het was de beste uitwerking van deze soort #ownvoices van eigen bodem die ik tot dusver gelezen heb. Petje (of beter gezegd: cowboyhoedje) af voor Debra dus!

In het begin van het verhaal was ik er dan ook heilig van overtuigd dat dit een vijfsterrenboek ging worden. Toch ben ik uiteindelijk voor vier gegaan. Eén van de hoofdredenen daarvan was het feit dat er – ondanks dat ik het wel een beetje wist vanuit het eerste deel – opnieuw echt een breuklijn zit tussen de romantische sfeer en de expliciete seksscènes. Ik vond de manier waarop ze beschreven waren (met veel te veel gebruik van het woord ‘gekronkel’) soms zelfs een beetje cringy helaas …

Verder ergerde ik me heel specifiek aan het veelvuldig benutte werkwoord ‘poetsen’. Niet als schoonmaken, wat hier in Vlaanderen de betekenis is, maar als wrijven of zoiets? “Ik poetste over zijn rug”, bijvoorbeeld. Gezien dat zeker 10x in het boek voorkwam, had ik telkens zoiets van AARGH. Oké, detail natuurlijk, maar je kent me inmiddels: soms staar ik me blind op dergelijke details 😀 En over staren gesproken, de cover van dit boek vind ik iets minder geslaagd. Ik heb gewoon echt een hekel aan bruinige covers, geloof ik. Helaas spotte mijn alziende oog ook te veel typ- en taalfoutjes … Een paar, dat kan gebeuren, maar als het er meer dan 5 zijn vind ik dat het toch even moet aangestipt worden.

Kleine kritiekpuntjes ter zijde: dit is een chicklit (of erotische feelgood of wat je ook wilt) die je moet gelezen hebben. Debra heeft echt een frisse wind laten waaien over het genre met dit hartverwarmende, originele en meeslepende verhaal. Als je geniet van een stevige portie drama in boekvorm, zal het tweede deel van Liefde in Twin Bridges je zeker weten te bekoren. Met een lach en een traan ga ik verder naar deel 3!

PS: Ik kom er trouwens vandaag pas achter dat Twin Bridges echt bestaat! Mind blown.

In een nieuw jasje!

Heel sneaky heeft er een transformatie plaatsgevonden … Zeg maar gerust eentje die meteen van Charmander naar Charizard gaat. De digitale edities van de Vleugels Trilogie hebben namelijk een make-over gekregen!

Kwestie van dat jullie mijn ebooks wel nog steeds zouden herkennen in jullie favoriete online winkels, volgt hier het obligate TADAA-moment:

new trilogy covers

Tadaa dus! De kleuren per boek zijn ongeveer hetzelfde gebleven (oranje, paars, blauw/groen), maar qua stijl is het een serieuze ommezwaai. Na een 5-tal jaar mocht dat ook wel, al hou ik natuurlijk ook nog steeds heel erg veel van ‘the originals’! Ze blijven dan ook proudly pronken op de paperbacks*. (*Driedubbele alliteratiewaarde)

Samen met mijn uitgeverij DVP koos ik voor de nieuwe ebookcovers voor donkere silhouetten, een wolkenachtergrond en een steampunkpatroon dat erg goed past bij de sfeer van de worldbuilding. Het lettertype is ook iets stoerder en eigentijdser geworden.

Maar de inhoud is natuurlijk nog “krak” hetzelfde! (No worries, Lucy heet niet opeens Liesbet en Max is geen blondine geworden ;-))

Hopelijk vinden jullie de nieuwe look net zo gaaf als ik ze vind!

iTunes
Google Play
Kobo
Amazon

Vriendschapsverzoek (Laura Marshall) ***

Volgens mij kunnen ze bij Luitingh Sijthoff gedachten lezen, want net toen ik besloten had dat ik wel eens wat meer thrillers wilde lezen, viel dit recensie-exemplaar onverwacht in de bus! Ik denk dat dit dus officieel de eerste adult thriller is die ik lees? Mijlpaaltje, toch wel.

vriendschapsverzoek

Vriendschapsverzoek vertrok vanuit een voor mij interessant uitgangspunt, want vanwege de link met social media verwachtte ik een hedendaags en spannend verhaal met best een hoog tempo – net zoals het online leven zelf. Het feit dat het zich deels afspeelt op een high school reunion was ook mooi meegenomen, want een beetje zoals een gemaskerd bal is dat iets dat me toch altijd weer weet aan te spreken.
De eerste 200 pagina’s was ik eerlijk gezegd wel een beetje underwhelmed. Is dat het nu, een “bloedstollend volwassenenboek”? Ik heb al tal van YA-boeken gelezen die zowel spannender als volwassener zijn qua schrijfstijl – met het verschilletje dan dat de personages 17 zijn in plaats van 40. Vooral had ik de indruk dat dit een erg doorsneeboek was. Het plot, de personages en de schrijfstijl waren allemaal prima, maar zeker niets speciaals. Gewoon heel dertien-in-een-dozijn naar mijn gevoel.
Pas dus na pagina 200 werd het tempo eindelijk wat opgedreven. Toen vlogen de hoofdstukken er zeker een pak sneller doorheen, want ik wilde nu onderhand wel weten hoe de vork in de steel zat. Gelukkig stelde het einde me niet teleur! Alles kwam netjes samen en hoewel het misschien niet superverrassend was, sloeg ik het boek tevreden dicht. Ik heb er niet niét van genoten, maar ergens lagen mijn verwachtingen toch hoger qua algemeen niveau of zo?
Kort samengevat: een makkelijk verteerbare light-thriller over pesten en gepest worden in socialmediatijden. Drie volwaardige sterretjes is het daarmee zeker wel waard!

Internationale Vrouwendag – mijn girlpowerverhaal

Je bent vandaag waarschijnlijk al doodgespamd met de meest vergezochte #InternationaleVrouwendag-inhakers. Ik gooi er nog eentje op de groeiende hoop, al is die van mij gelukkig niet al te vergezocht: mijn nieuwste boek #OpHetSlappeKoord is immers een echt vrouwenboek!

ophetslappekoord

Misschien een beetje een stomme term, ‘vrouwenboek’. Maar toch is dat exact wat het is, of toch alleszins: wat ik in gedachten had toen ik het schreef. Let me explain. Ik begon aan dit boek toen ik me doodongelukkig voelde in een job die ik bijgevolg maar een 4-tal maanden heb volgehouden. Het was een 100% vrouwonvriendelijke omgeving. Ik kan niet tellen hoe vaak de baas me “meisje” noemde. De moeite nemen om de namen van je personeel te leren? Why bother, al die meisjes zijn interchangeable. Je wilt loon voor alle uren die je werkt? Ach meisje, wat naïef. Ik had zoooo hard nood aan iets dat me hielp om mijn eigenwaarde te behouden, dat ik dit boek begon te schrijven.

Het resultaat heeft lang op zich laten wachten (we zijn intussen 5 jaar verder), maar ik ben heel trots dat ik die negatieve ervaring, destijds als jonge twintiger, heb kunnen omzetten in iets positief. Kijk, ik ga zéker niet beweren dat ik één of ander diepgaand feministisch epos geschreven heb. Daarvoor ben ik slim noch woke genoeg. De boodschap van Op het Slappe Koord ligt er dus vrij dik op wanneer hoofdpersonage Marie haar door mannen overheerste marketingjob bij Mannocorp (pun intended) inruilt voor een nieuw leven bij het Cirque Du Girl Power. Knalroze tenten en alleen maar dames als performers, het is niet bepaald subtiel! Maar net daardoor hoop ik dat dit verhaal er eentje is dat élke lezeres kan omarmen met een gevoel van herkenning.

In het Cirque du Girl Power krijgt Marie de aanvaarding die ze in het dagelijkse leven zo hard mist, en de ruimte om te groeien vanuit de potgrond van al haar flaws. Hoewel de dames van het CDGP allemaal iets traumatisch achter de rug hebben, hangt er een positieve sfeer die Marie helpt openbloeien en haar eigen dromen beetnemen. Want in een wereld (of tja, een circustent) waar vrouwen elkaar steunen, is er zoveel potentieel. Elke vriendschap – en dan vooral die met jezelf – verandert erdoor in een broodnodige safe place. Met vallen en opstaan, weliswaar. 

Voor Marie is dit alles een groeiproces, vanwege haar onzekerheid en haar handtas vol geheimen. Voor mij als auteur ook. Want zoals de achterflap zegt: “We hebben allemaal bagage, toch?” Hoe dan ook hoop ik dat elke vrouw – zelfs al identificeert ze zich niet outspoken als feminist – mijn boek na het lezen dichtslaat met een vonkje van onvervalste Girl Power. Want wat dat betreft hadden de Spice Girls het toch wel echt bij het rechte eind, hé?

Op het Slappe Koord is te koop via bol.com (ebook € 3,99, paperback € 18,96)