Blogtour ‘De Actrice in Mij’ (deel 2)

47878425._SY475_Ken jij Sanne Hillemans al? Deze ambitieuze ‘self-made author’ is niet alleen mede-organisator van de Indie Awards, ze heeft na de Circus Cesaria-duologie ook weer een nieuw boek in de steigers: De Actrice in Mij! Van dit verhaal sprak de achterflaptekst me meteen aan, dus meedoen aan de blogtour om deze schrijfster van eigen bodem in de spotlights te zetten doe ik maar al te graag. En we mogen zelfs een tipje van de sluier oplichten met een freebiehoofdstuk! Begin met lezen op Veronique’s Boekenhoekje en ga hieronder verder …

——

Een kwartier later complimenteer ik de visagiste met haar werk. Voorzichtig duw ik in mijn blonde krullen en ik glimlach naar mijn spiegelbeeld zoals ik glimlach naar de camera’s. Precies op tijd komen we aan op de set van het tv-programma waar het interview is. Ik sta nog maar net achter de schermen als Louise, de presentatrice, me aankondigt.

‘Bijna sinds de start van haar carrière heeft ze de hoofdrol gespeeld in elke film waar haar naam aan verbonden is, ze heeft samengewerkt met de grootste acteurs in de branche, meerdere awards gewonnen, maar bovenal heeft ze onze harten veroverd. En, ze lijkt nog lang niet klaar te zijn. Alstublieft, verwelkom Lindsey Lanning, dames en heren.’

De openschuivende deuren geven me toegang tot de set en onmiddellijk plak ik een stralende glimlach op mijn gezicht. Ik zwaai amicaal naar het applaudisserende publiek en de warmte van de spotlights op mijn huid laat een rode blos verschijnen, verstopt achter de dikke laag make-up. Terwijl ik naar de presentatrice loop, wijs ik naar iemand in het publiek en zwaai, alsof er een bekende van me zit. Het meisje dat mijn slachtoffer is geworden bloost opgewonden, terwijl haar vrienden haar vragend aankijken. Ze lijken niet te begrijpen dat het schijn is. Dat dit alles schijn is.

Als ik Louise begroet, nodigt ze me uit te gaan zitten. De set is vrij standaard: een divan voor de gasten, een comfortabele stoel voor de gastvrouw, en een heleboel decoratie. Met mijn benen over elkaar geslagen kijk ik haar afwachtend aan, terwijl het applaus langzaam wegsterft. Haar rode haar is duidelijk geverfd en van dichtbij kan ik de oneffenheden op haar huid zien, die verborgen worden door de make-up.

‘Wat fantastisch dat je ons kon vergezellen vandaag.’

‘Louise, je weet dat ik jouw programma een van de leukste vind om te bezoeken. Je mag me altijd bellen als je verlegen zit om een gast.’ Ik grinnik inwendig om de leugen. Ik weet dat ze maanden hebben geprobeerd me te boeken voor hun show, maar mijn agenda biedt weinig speling en dit is geen programma dat volgens Renée prioriteit heeft.

‘Altijd leuk je te zien,’ glimlacht Louise, iets te breed. ‘Vertel eens, Lindsey. Je hebt je in zo’n ontzettend korte periode naar de top gewerkt. Hoe voel je je nu?’

‘Ik weet het,’ zucht ik met een dromerige glimlach. ‘Het is heerlijk. Ik mag de hele dag doen waar ik van houd en ik werk samen met een aantal van de meest getalenteerde mensen die op het witte doek verschijnen. Het is een cliché, maar het is waar. Wat een zegen om van je hobby je beroep te maken.’

Ze knipoogt. ‘Daar weet ik alles van.’

Dit irriteert me. De mensen thuis kijken niet om te horen over haar leven, ze willen meer weten over mij. Hoewel ze alleen te weten komen wat ik wil dat ze weten en alleen zien wat ik ze wil laten zien, wil ik wel dat de aandacht volledig op mij is gevestigd. Dat is toch niet te veel gevraagd?

‘Uiteindelijk zijn het vooral de fans die ik zo ontzettend dankbaar ben,’ voeg ik eraan toe. ‘Zonder jullie zou mijn leven niet hetzelfde zijn, dus dank jullie wel!’

Ik richt me bij dat laatste tot het publiek en mijn woorden worden ontvangen met een luid applaus. Even voel ik me gevleid, maar als ik iemands blik naar de zijkant van het podium zie flitsen, weet ik dat ze slechts applaudisseren vanwege een oplichtend bordje dat zegt dat ze dat mogen – moeten – doen.

‘Je laatste project, Six, heeft een recordbedrag opgehaald in de eerste week na de première,’ vertelt Louise me, alsof ik daar nog niet van op de hoogte was. Ik knik, wetend dat ze het zegt om het publiek te informeren.

‘En dat is ook niet zo verwonderlijk, want de film is werkelijk indrukwekkend. Hoe was het om samen te werken met Gerard Johnson?’

‘Ik zal je vertellen, het was elke dag één groot feest op de set. We hebben zo’n lol gehad! En weet je, het is toch elke keer alsof je er een nieuwe familie bij krijgt. Je werkt een paar maanden zo intensief samen en dat geldt zeker bij een film met zulke… intieme scènes.’

Ik kijk weg alsof ik het gênant vind om het erover te hebben en ik weet dat ik het publiek op het puntje van hun stoel heb. De geruchten over Gerard en mij doen al weken de ronde, maar we hebben ze nooit ontkend of bevestigd.

‘Gerard was zo lief voor me. Ook buiten het filmen hebben we enorm veel lol met elkaar gehad.’ Opnieuw een onschuldige leugen. Gerard is de meest arrogante player die ik ooit heb ontmoet. In alle eerlijkheid heeft dat me er niet van weerhouden met hem naar bed te gaan, want die afleiding heb ik nodig na het filmen, maar meer dan een werkrelatie was het niet.

‘En als je zegt “enorm veel lol”…?’ probeert Louise te hinten naar een romantische relatie. Mijn PR-manager, Karen, heeft me destijds verteld dat het in mijn voordeel zou zijn om met hem geassocieerd te worden, dus we zijn een paar keer uit eten geweest bij restaurants waar we gefotografeerd konden worden. Dat is hoe de geruchten ontstaan zijn. Het waren de langste avonden van mijn leven, maar ik ben bereid vrij veel te doen voor mijn carrière.

‘Leuke poging,’ glimlach ik kuis. ‘Maar wat er tussen Gerard en mij is, is… persoonlijk.’ Ik wend mijn blik opnieuw af.  ‘Ik ben niet het type dat mijn liefdesleven aan de grote klok hangt.’

En dat is maar goed ook. Anders wist de hele wereld dat ik met half Hollywood naar bed ben geweest.

 

‘Ik wil geen interviews meer met lompe Louise,’ kaart ik aan zodra de limousine begint te rijden, op weg naar het hotel waar het benefietdiner plaatsvindt. ‘Ze irriteert me.’

Renée zit naast me en is op haar tablet aan het werk. Zo nu en dan stelt ze me wat vragen om mijn rooster voor morgen vast te stellen.

‘Prima,’ zegt ze. ‘Het is een verschrikkelijk programma, je weet wat ik ervan vind. Maar we hadden een gaatje in je rooster en ze spreken een unieke doelgroep aan, die mogelijk nieuw bereik biedt.’

‘Maar dit was genoeg?’

Ze knikt en richt zich weer op haar tablet. Los Angeles schiet aan ons voorbij en door het raam zie ik de wereld passeren. Om me heen is het stil. Mijn ogen flitsen naar het tasje met mijn telefoon. Ik wil hem een bericht sturen. Ik wil hem de vraag stellen die ik al maanden, al jaren, regelmatig stel, maar ik houd me in. Niet nu. Niet hier.

‘Waarom ga ik ook alweer naar dit doodsaaie diner?’ vraag ik om mezelf af te leiden.

‘Lindsey,’ zucht Renée, zonder op te kijken van het scherm. ‘We hebben het hierover gehad. We sturen straks een tweet over hoe geweldig je het had bij het diner van dit fantastisch goede doel en je hebt er weer een paar duizend volgers bij. Daarnaast win je het respect van de mensen die je al volgen. We willen dat het publiek je leuk vindt.’

Ze zegt het alsof ze dat niet zouden doen als ze me zouden kennen en dat staat me tegen, maar ik ga er niet tegenin. Ze heeft ongetwijfeld gelijk. Ik ben geen aardig persoon meer.

‘Het is maar tweeënhalf uur van je leven, je kunt het,’ zegt ze met een quasi-bemoedigende zucht.

 

De limousine stopt voor het hotel en ik wacht geduldig tot de deur voor me wordt opengedaan.

‘Ik zie je morgen, Renée.’ Zodra ik uitstap, richt de zwerm paparazzi hun camera’s op me; ze vormen een obstakel tussen mij en de ingang. Ik glimlach breed en laat ze hun foto’s maken. Hier en daar beantwoord ik een vraag en ondertussen loodsen twee bodyguards me veilig richting de ingang. Zodra ik de drempel over ben, haal ik diep adem en pak een glas champagne van het dienblad dat een van de verwelkomende bedienden draagt. Mijn hart klopt nog steeds in mijn keel.

Het blijft spannend, om zo langs een groep mensen te lopen die luidruchtig om je aandacht vraagt. Iedereen roept mijn naam en wil een foto of een beantwoorde vraag. Hoewel ik weet dat ik nooit iedereen kan plezieren, doe ik altijd mijn best. Een foto van mij kan de carrière van een fotograaf maken of breken en ik heb geen redenen om carrières te breken.

Na een grote slok champagne loop ik door naar de eetzaal. Het is niet de eerste keer dat ik hier naar een evenement ga, maar elke keer ziet de eetzaal er weer compleet anders uit. Dit keer is de aankleding klassiek, met veel wit en gouden tinten. Ze hebben hier duidelijk hun best voor gedaan.

Op zoek naar mijn naamkaartje struin ik langs de vele tafels, terwijl ik hier en daar wat mensen groet die ik ken van gezicht. De tafel waar ik het kaartje uiteindelijk zie staan, staat midden in de ruimte en er zitten al twee mensen. Ik ken ze niet en stel me voor, maar vergeet hun namen zodra ze genoemd zijn. Gelukkig kan ik spieken op de naamkaartjes. Als ik plaatsneem, valt mijn oog op de naam van de persoon voor wie de plek naast me is gereserveerd. Godzijdank, iemand die ik ken. Zoekend kijk ik rond en zie hem net mijn kant op komen. Glimlachend sta ik op om hem te begroeten.

‘Luke.’

‘Lindsey, wat leuk je hier te treffen. Hoe is het?’ vraagt hij, terwijl hij mijn stoel voor me aanschuift en naast me komt zitten. Zijn lichte haren zijn achterover gekamd en hij draagt zijn pak nonchalant, zonder stropdas en met de bovenste knoopjes van zijn overhemd los.

‘Het gaat uitstekend. En met jou?’

‘Goed. Ik ben momenteel een klus aan het afronden, zodat ik me straks volledig kan focussen op het nieuwe project waar we volgende maand mee beginnen,’ vertelt hij me. Hij heeft het over een onafhankelijke film, gebaseerd op een boek dat al twee jaar in alle bestsellerlijsten staat. Het gaat over een vrouw en een man die op een eiland stranden. In het begin denken ze er helemaal alleen te zijn, maar uiteindelijk vinden ze een samenleving en integreren ze in hun cultuur, tot ze voor de onvermijdelijke keus worden gesteld om daar te blijven of terug te keren naar hun oude leven. Ik weet zeker dat het een groot succes wordt. Niet alléén omdat ik de hoofdrol speel, maar kwaad kan het niet.

‘Ik heb er zin in,’ glimlach ik. ‘Gisteren heb ik het script ontvangen, ik ga het zo snel mogelijk doorlezen.’

‘Nou, bereid je voor. Het is een dramatisch verhaal. Het wordt fantastisch om het tot leven te laten komen op het witte doek.’

Naast een van de hoofdrolspelers is Luke voor dit project ook een van de producenten. Hij zit al een tijdje in het vak en wil duidelijk werken aan nieuwe vaardigheden.

‘Het enige waar we nog mee bezig zijn is de financiering. Het grootste deel is rond, maar om het echt geweldig te maken hebben we meer nodig, dus we zijn nog op zoek naar lastminute-investeerders.’

‘Ach, noem mijn naam een paar keer en ze staan in de rij,’ glimlach ik arrogant, waarop Luke hoofdschuddend grijnst.

Op dat moment betreedt een oudere man het podium onder begeleiding van luid applaus en ik vermoed dat hij voorzitter van het bestuur van het ziekenhuis is. Hij geeft een korte introductie, waarna er een spreker volgt, ongetwijfeld bedoeld om ons allen te inspireren. Zodat we meer doneren, natuurlijk. Hij heeft het over een meisje van vijf wier leven voorgoed veranderde toen ze leukemie kreeg. Het verhaal wekt zelfs mijn sympathie. Op het moment dat ze een foto van haar op het scherm projecteren, trekt het bloed uit mijn gezicht weg. Ik weet dat ze het niet is, want ze is nooit ziek geweest en ze is veel ouder dan het meisje in het verhaal, maar toch… ze doet me aan haar denken en ik ben meteen van mijn à propos. Onrustig schuif ik heen en weer op de stoel, terwijl ik actief probeer niet aan haar te denken, maar dat lukt pas als de foto verdwijnt, de zaal applaudisseert terwijl de voorzitter van het bestuur het podium verlaat. Na de spreker volgt een van de artsen, die wat anekdotes vertelt waar ik als een boer met kiespijn om mee lach en als de voorzitter weer terug is, bedankt hij iedereen hartelijk voor hun komst en de reeds gedane donaties. Nadat hij uitgesproken is, verschijnen er tientallen obers om de eerste gang te serveren. Nog anderhalf uur voordat mijn taak hier erop zit.

—-
De actrice in mij verschijnt deze zondag, 29 september. Als je het boek voor die tijd nog reserveert, kun je meedoen met de winactie van Sanne! Op de volgende pagina kun je meer informatie vinden: http://sannehillemans.com/de-actrice-in-mij/ 

Schotlaaaaand!

Als je me volgt op social media heb je het wellicht al gezien: in augustus ging ik op vakantie naar het mooie Schotland. Het was ons eerste bezoek aan het land van doedelzakken en haggis en zeker voor herhaling vatbaar. Voor wie het boeit: een kort verslagje. Voor wie het niet boeit: daag!

Edinburgh

Edinburgh is niet alleen een heel mooie maar ook een heel gezellige stad. Er hangt gewoon een superpositieve vibe en het voelt helemaal niet zo grootstad-achtig aan, terwijl het toch bruist van leven, geschiedenis en cultuur. We waren toevallig daar tijdens Fringe Festival waardoor er extra veel street performers en zo waren – dat speelde natuurlijk ook wel een beetje mee in onze ervaring van de stad. Alleszins zou ik er zeker nog een keertje naar terug willen gaan! Er valt nog zoveel te doen dat we nu niet in onze korte trip gepropt kregen. Ook voor Harry Potter-fans is het echt een topstad. In de luchthaven was zelfs een hele HP-shop!

DSC00244

The Real Mary King’s Close

Geen catchy naam (ik moet altijd vijf minuten nadenken over de woordvolgorde, haha), wel een leuke attractie. Hier gingen we ‘s avonds laat met een gids in period clothing op pad in een ondergronds stratennetwerk. Vroeger was het gewoon open, maar toen hebben ze er een gebouw op gebouwd (logica?) en dat zorgt voor een speciale, ingesloten sfeer. Beetje spooky, maar ook heel interessant naar lokale geschiedenis toe. Zeker een aanrader!

Edinburgh Dungeon

Na de dungeons van York en London is dit al de derde die we bezoeken. Dat we fan zijn van dit concept mag dus duidelijk zijn. Voor wie het niet kent: de Dungeon is een attractie die interactieve historical re-enactments verzoent met humor en horror. Je wordt met een groepje door verschillende kamers geleid en acteurs doen er alles aan je te doen schrikken én lachen. Leerrijk en gewoon heel erg leuk voor iedereen die wel houdt van een beetje griezelen. Bascially is het hier gewoon elk seizoen Halloween. En ik heb ZO veel respect voor de (veelal erg jonge) acteurs die hier het beste van zichzelf geven.

Edinburgh Castle – guided tour

Natuurlijk is Edinburgh Castle bezoeken een must voor iedereen die afzakt naar de Schotse hoofdstad. Wij kozen voor een gegidste rondleiding via Sandemans. Die was er interessant en goed gebracht door onze (grappig genoeg Canadese) gids. Wel vonden we het jammer dat we niet langer konden blijven, want na de tour hadden we niet meer zoveel tijd alvorens we moesten vertrekken naar het volgende onderdeel van onze reis. Bezoek je dus het kasteel, dan kan je er gerust een hele dag voor uitrekken! Een drietal uur zoals wij hadden voorzien was echtttttt niet genoeg. Reden om nog eens terug te gaan, dus!

DSC00260

Highlands

Na een flitsbezoek aan Edinburgh reden we door naar ons tweede hotel in de Highlands. Da’s zo’n 3 à 4 uur rijden, maar vanwege de vele tussenstops om foto’s te nemen werd het al snel 5 à 6 uur. Op de heenweg namen we de korte weg (A9), op de terugweg de lange weg (A82). Die tweede was qua natuur veel indrukwekkender, waardoor we om de haverklap moesten stoppen om het uitzicht vast te leggen op de gevoelige plaat. Hoge bergen, watervallen, knalgroene vergezichten en meren die glanzen als een spiegel … Hier heb je het allemaal. Het was er flink winderig, maar we hadden tussen de buien door ook mooie zonnige periodes. Een perfecte mix van het typisch Schotse weer dus.

DSC00718

Loch Ness

De exhibition in het Loch Ness Visitor Centre vond ik persoonlijk een beetje tegenvallen. Er leek geen enkele update meer gedaan te zijn sinds de jaren negentig en dat zorgde voor een nogal gedateerde beleving. Als grote Nessie-fan (naamgenoot!) was dat dus wel een beetje jammer, maar het boottochtje op het loch maakte veel goed. Hier kreeg je ook de info van de expo dus als je niet zo houdt van tentoonstellingen kan je die prima skippen en alleen de boottocht doen. We maakten uiteraard van de gelegenheid gebruik om souvenirs te kopen. Heel. Veel. Souvenirs.

DSC00501

Inverness

Inverness is de grootste stad van de Highlands en lag op zo’n 40 minuutjes van ons hotel in Foyers (aan Loch Ness zelf). Persoonlijk vond ik het niet echt de moeite waard. Waar Edinburgh echt een stad met een ziel en een fijne vibe was, vond ik Inverness nogal doorsnee, met veel duidelijkere grootstadproblemen zoals armoede, openbare dronkenschap en nukkige locals. Onze ervaring hier was natuurlijk maar een momentopname van een paar uur, dus het kan best dat Inverness op een ander moment of net wat andere plekken veel gezelliger is, maar het was wat mij betreft gewoon vergelijkbaar met Hasselt of zo. Heel gewoontjes.

Conclusie?

Onze Schotland-trip was dus een ‘Schot’ in de roos (hahahahaha PUNS) en had er gerust wekenlang kunnen spenderen. Maar gezien onze lieve kat Maple thuis op ons wachtte, werd het een mini-roadtrip met slechts 4 overnachtingen. Op die tijd hebben we dankzij een rigoureuze planning wel heel veel gezien gekregen. Oh ja, en het rijden aan de andere kant van de weg viel goed mee (althans volgens mijn man want ik heb natuurlijk geen rijbewijs ;-)). Vooral in de Highlands kan je veelal rustig rijden, enkel in de stad was het soms spannend. Maar de huurauto heeft het overleeft zonder een krasje, en wij ook, so I call that a succes!

Ben jij al in Schotland geweest of staat het nog op je travel bucketlist?

Waarom ik ‘Body Positive Power’ DNF’te

bpp
Een vrolijke cover en een titel met het woord ‘positive’ erin: dit zou vast wel een leuke non-fictie read worden om me te helpen mijn thirties te starten met een goede mindset rondom mijn fysieke verschijning.

Haha. Not.

Body Positive Power was echt niet wat ik ervan verwacht had. Ten eerste had ik visueel prikkelende content verwacht. Als beelddenker had ik dolgraag mooie kleurenfoto’s van de instawaardige BodyPosiPanda gezien om de vastgeroeste schoonheidsidealen waarover de auteur het heeft los te wrikken. Ik was dus best teleurgesteld toen het bleek dat dit boek enkel tekst bevatte. De vormgeving is bovendien ronduit saai, enkel opgeleukt hier en daar wat tekeningetjes, maar die vielen niet bij me in de smaak. Ik vond de naakte cartoonachtige wezens die de pagina’s sporadisch “sierden” persoonlijk nogal wansmakelijk? Hierdoor heb ik echt niet zoiets van ‘Every body is beautiful!’ eerder iets van ‘They’re all equally gross, BIKINI’S FOR NO ONE’.

Je ziet dus dat ik nog niet meteen op de bodypositivitytrein sprong. Oeps? Dit lag vooral aan het feit dat het boek wat mij betreft eerder een rant was: zeer negatief en – voor mij – zeer onrealistisch. Het idee dat elke vrouw crashdiëten doet vind ik nogal belachelijk. Ik ken genoeg vriendinnen die het doen, maar ook minstens evenveel die er nog niet aan zouden denken. Ikzelf val dus in die laatste categorie, waardoor ik me totaal niet aangesproken voelde. De auteur lijkt te veronderstellen dat beïnvloed zijn door de dieetcultuur hetzelfde is als eraan ten onder gaan middels een eetstoornis. Not true. Ja, ik heb me jarenlang enorm slecht in mijn vel gevoeld omdat ik een maatje meer had, maar nee, ik heb nooit zulke extreme dingen gedaan om er iets aan te veranderen. (Luiheid of gezond verstand? The answer is definitely luiheid.)

Hierdoor kreeg ik echt een rotgevoel over mezelf tijdens het lezen van dit boek. Alsof ik niet tot de Normale Vrouwenclub behoorde, of zo? Alsof ik niet genoeg moeite had gedaan om af te vallen? Had ik meer diëten moeten proberen? Blijkbaar is dat immers normaal! Door dit boek te lezen ging ik net veel vaker op de weegschaal staan, omdat ik mijn lakse attitude ten opzichte van mijn gewicht begon te zien als een personal flaw in plaats van een goede eigenschap à la ‘laisser faire’. Fucked up, I know. Ik ben er 100% zeker van dat dit niet de bedoeling van de auteur was, maar op mij als tegendraads persoon had het boek een triggerend effect. Daarom koos ik ervoor te stoppen met lezen op pagina 50.

De rest van het boek heb ik wel doorbladerd. Hier en daar heb ik nog iets gelezen, en er waren zeker stukjes waarbij ik zoiets had van ‘Hmm, interessant, misschien toch verderlezen’. Maar al snel werd er weer gal gespuwd, werd er weer over eetstoornissen gepraat en werd er vooral heel weinig positiviteit verspreid. I’m so confused right now! What’s up with this misleading title? Het ergste van al vond ik nog wel het feit dat de auteur adviseert weegschalen naar de vuilnisemmer te verbannen. Voor mij is een weegschaal een soort van gatekeeper die me een beetje terugduwt zodra het te zeer uit de hand loopt. Momenteel ben ik op mijn zwaarste punt, dus heb ik het nodig soms even dat getal te zien om dat ene koekje te laten staan. En met “ene koekje” bedoel ik dan dus dat ik drie koekjes eet in plaats van vier, haha. Een ongezonde mentaliteit? Dieetcultuur brainwashing? Nee, voor mij is dit echt gewoon heel rationeel: mijn vet bepaalt niet wie ik ben of wat ik kan dragen en doen in het leven, maar mijn vet bepaalt wel voor een deel mijn gezondheid. Beetje in de gaten houden kan dus echt geen kwaad.

Nog erger was die anti-dieet pledge. Wansmakelijk. Dat is gewoon de ene religie (slankheid en diëten) inwisselen voor de andere (body positivity). Volgens mij ben ik te non-conformistisch aangelegd om aan zulke dingen mee te doen. En ook te realistisch. Je mag je unicorns en ‘every body is beautiful’ houden, dan hou ik mijn whatever-attitude met de slogan ‘you don’t have a soul – you are a soul, you have a body’. En gelukkig kan een ziel nooit kampen met overgewicht!

Goed voornemen: auteurtrouwheid

Lezers zijn eigenlijk een beetje introverte ontdekkingsreizigers. We snakken ernaar telkens nieuwe fictieve werelden te ontdekken, maar evenzeer zijn we altijd op zoek naar ‘the next big thing’ qua publicaties én schrijvers. Je wilt natuurlijk de ene na de andere kersverse en gehypte debuutauteur leren kennen, want misschien wordt hij/zij wel je nieuwe favoriet.

Alleen merk ik bij mezelf dat ik, zodra ik een nieuwe favoriet gevonden heb, ik niet echt trouw blijf aan de auteur. Er is altijd wel iets en iemand nieuwer; iemand die je nog niet kent. Een risico dat oftewel epic oftewel fail kan uitpakken. Beetje gek om steeds weer voor het onbekende te kiezen wanneer je weet dat auteur x al eerder een fantastische serie schreef. Niet?
Ik weet niet of er nog mensen hier last van hebben, want er zijn zeker genoeg mensen die alles (en dan bedoel ik ook echt allesssss) lezen van bijvoorbeeld Adam Silvera, Sarah J Maas of Julie Kagawa. In mijn eigen boekenkast staan echter maar heel weinig verschillende series van dezelfde auteur. En ik snap van mezelf dus echt niet hoe dat mogelijk is!
L.A. Weatherly bijvoorbeeld: ik was GEK op haar Angel-boeken, waarom heb ik The Broken Trilogy dan nog niet gelezen? Of Lantern’s Ember, het nieuwste boek van Colleen Houck?
Daarom is het mijn voornemen om, zodra ik een goed boek gelezen heb, trouwer te blijven aan de auteur ervan. Nieuwe dingen ontdekken is leuk, maar soms is met relatieve zekerheid weten dat je kwaliteit kan verwachten toch nog net iets leukers!
Wat vinden jullie hiervan?
Nog enkele auteurs waarvan ik meer wil lezen:
  • Mhairi McFarlane
  • Rainbow Rowell
  • Holly Bourne
  • Jennifer Armentrout
  • Claudia Gray
  • Richelle Mead
  • Victoria Clayton
  • Jessica Khoury
  • Joelle Charbonneau
  • Patrick Ness
  • Jennifer Lynn Barnes

Van Chanel naar Flanel (Marijke Vos) ****

Woohoo, ik heb eindelijk een boek van Marijke Vos gelezen! Ik leerde haar – weliswaar virtueel – kennen in de writers:community (snif, ik mis die site soms echt) en was dan ook erg benieuwd naar haar digi-debuut bij Loft Books. Eerder schreef ze al ‘Ik kom je halen’ en haar meest recente boek is ‘Alles op Alles’.

van-chanel-naar-flanel

Mijn verwachtingen
Op basis van de titel verwachtte ik een ‘From Prada to Nada’-achtig verhaal over een wereldvreemd rijkeluismeisje dat in slechte papieren komt te zitten. Die veronderstelling was niet helemaal juist (maar wel deels natuurlijk) want hoofdpersonage Jenny is in haar kern minder verwend dan de stereotype rich girl. Dat maakte haar meteen een pak meer relatable voor de lezer. Ze was echt zo iemand waarmee iedereen vriendinnen zou kunnen zijn, en dat zorgt ervoor dat je het hele boek voor haar supportert.
Op basis van de cover (die trouwens supermooi is!) verwachtte ik vooral enorm veel fluff. Zo roze en romantisch, dit kon echt alleen maar een zwijmelboek worden, toch? Spoiler alert: niet echt!
Leeservaring
Het werd me al snel duidelijk dat Van Chanel naar Flanel veel minder focust op het romantische aspect dan de beeldvorming laat vermoeden. In mijn leeservaring was dat haar relatie met sheriff Branson de B-verhaallijn terwijl het hoofdverhaal Jenny’s zoektocht naar zichzelf + haar onderzoeksjournalistiek is. Dit was dus niet helemaal wat ik verwacht had en ergens vond ik het wel jammer dat ik niet kon wegzwijmelen bij Branson. Soms vond ik zijn gedrag naar Jenny toe een beetje eek en persoonlijk hou ik in feelgoodromans sowieso meer van een tragere liefdesontwikkeling dan een whirlwind romance.
Echter kon ik zeker wel smullen van het mysterieuze aspect! Marijke Vos mag wat mij betreft zeker eens haar hand wagen aan thrillers. In feite was dit dus, in mijn leeservaring, eerder een detectiveverhaal over de zoektocht naar jezelf met een vleugje verleiding dan een romantisch verhaal met een vleugje spanning. Het verhaal haalt ook enkele zwaardere thema’s aan waardoor het meer diepgang heeft dan de doorsnee chicklit.
Stijl
Marijke heeft een hele vlotte schrijfstijl met de nodige humor. Het boek is ook netjes geredigeerd dus qua kwaliteit moet het zeker niet onderdoen. Qua Nederlandse termen viel het goed mee, alleen aan ‘sjekkie’ en ‘rode konen’ heb ik me gestoord. Geen noemenswaardige struikelblokken dus voor Vlaamse lezers! Kleine waarschuwing voor een nodeloos rokend randpersonage (roken is mijn pet peeve y’all) maar gezien het een boek voor volwassenen is en een randpersonage, zie ik het door de vingers met slechts een warning shot van Sheriff Vanessa. 😉
Conclusie
Dit boek had wat mij betreft net iets romantischer mogen zijn, maar de grappige momenten, ontroerende achtergrondverhalen en spannende elementen maken dat, in combinatie met een vlotte leesbaarheid, meer dan goed. Met nog een twintigtal pagina’s meer had het einde iets mooier afgerond gevoeld volgens mij, maar ik vond de afsluiter wel origineel en ik hoorde al dat er nog boeken komen in dit ‘universum’. Dus wanneer het zover is, keer ik met plezier en nieuwsgierigheid terug naar Rainbow Lake Town. Het was een leuk Canadees leesverblijf!
3,5* afgerond naar 4 op Goodreads!

Deel je troostvoorwerp en WIN ‘Op het Slappe Koord’

win op het slappe koord

Woop woop, giveaway time! (Lang geleden, hé?) Wie graag kans maakt op een paperback van Op het Slappe Koord kan nu zijn/haar kans wagen. Er zijn verschillende manieren om mee te doen:

  1. Reageer hieronder of op de Facebook-post met een verhaal over een voorwerp dat jou troost biedt in moeilijke tijden (bijvoorbeeld jouw comfort food, een specifiek boek dat je herleest als je droevig bent, een juweel met speciale betekenis). Voorwaarde is wel dat je ‘Op het Slappe Koord’ toevoegt aan je TBR op Goodreads en/of Hebban!
  2. Post een foto van jouw troostvoorwerp op Instagram met vermelding van de wedstrijd en de hashtag #OpHetSlappeKoord. Gelieve me ook even te taggen zodat ik je deelname zeker niet mis! 🙂

Uit de deelnames wordt per tien deelnames een winnaar gekozen. Dus 1-10 inzendingen -> 1 winnaar, 30-40 inzendingen -> 4 winnaars. Je hebt dus altijd een goede winstkans!

De wedstrijd eindigt op 31 augustus. De winnaar wordt persoonlijk op de hoogte gesteld. Verzending naar BE en NL.

Succes!

Nieuwe look!

Ik beleef echt een impulsief weekje. Zonet heb ik een nieuwe bril besteld én nu ook nog eens een nieuwe look voor de (lang verwaarloosde) blog! Ik wilde de uitstraling een beetje enten op de kleur van mijn chicklit Op het Slappe Koord en zo kwam ik uit bij een nieuw thema, een nieuwe banner en een nieuwe avatar op social media.

mijnbieb2019avatar

Het brilletje staat natuurlijk voor mezelf (of voor Harry Potter als je dat liever hebt, haha), de veerpen in de kopafbeelding staat uiteraard voor het feit dat ik auteur ben (en voor Vleugels) en de sparkles staan voor Edward Cullen. Nee, grapje, die staan gewoon voor een vleugje magie.

Normaal ben ik heel *duizend keer veranderen en uren aanpassen* als ik dergelijke dingen design, maar ditmaal ging het eigenlijk verbazingwekkend vlot. Hopelijk vinden jullie het resultaat een beetje leuk!

PS: Ik ontwerp ook blogbanners etc. op aanvraag, dus als je zelf ook op zoek bent naar een nieuwe loog voor je webstek, mag je me altijd contacteren via mail. Mijn freelancewebsite vind je hier: www.platypuscopy.be 

 

Opposite of Always (Justin A Reynolds) ***

Ik word zelden aangenaam verrast door een contemporary, maar voor Opposite of Always had ik best hoge verwachtingen. Vooral omdat er ook een fantasy-aspect aan zat (time travel à la Groundhog Day). Van de zonnige cover werd ik ook helemaal vrolijk. En aanvankelijk dacht ik echt dat het de goede richting op ging, want Justin A. Reynolds heeft een hele fijne schrijfstijl. Jong maar niet overdadig hip – een prima balans voor een YA-boek.

opposite

Schrijfstijl, check. Leuk concept, check. Helaas liet dit boek het afweten op vlak van plot. In de leesclub was bijna iedereen het er dan ook over eens dat het nogal een snoozefest was. De saaiheid in combinatie met de hoge meligheidsgraad (echt een overdosis aan fluff, dit) zorgde er helaas voor dat ik met moeite doorheen het middenstuk van Opposite of Always geraakte. Er gebeurde te weinig, was te veel herhaling en de relaties tussen de personages waren het allemaal nét niet.

Op een bepaald punt schuift Kate als love interest naar de achtergrond, terwijl de missie van Jack en zijn strained relationship met zijn ouders/vrienden meer naar voren treedt. Het hoofdpersonage doet daarbij best wel wat questionable dingen waardoor ik hem eigenlijk nogal een douchebag vond. Hierdoor zat ik niet meer echt te duimen voor een fijne uitkomst. Jammer!

Vooral de manier waarop hij zijn vrienden behandelt was echt wtf. Je kan natuurlijk “ach, het zijn tieners” als excuus proberen aanwenden, maar die vlieger ging voor mij niet 100% op omdat Jack wordt neergezet als een best matuur, braaf en verantwoordelijk personage. Sowieso was ik dankzij dit boek even héél blij dat ik geen tiener meer ben, want al die misverstanden en miscommunicaties, ugh nee, ain’t nobody got time for that when you’re pushing thirty. XD

Het einde kwam een beetje uit de lucht vallen: erg gemakzuchtig en dan nog zo’n “by the way” die je alles wat je gelezen had eigenlijk een beetje diminishte (ik vervoeg dit Engelse woord even op z’n NL’s sorry ik weet geen synoniem haha). Graag had ik toch een uitleg gehad over hoe de time travel werkte, niet omdat ik niet tegen vaagheid kan, maar wel omdat ik denk dat het het plot ten goede was gekomen om hier dieper op in te gaan.

Conclusie

Ik had meer verwacht, maar dankzij de schrijfstijl geef ik toch nog 2,5 sterren. Er zaten goede elementen in verscholen, maar je moest flink graven doorheen de corny dialogen om ze te vinden.

Mini-reviews met drie sterretjes

Weer een dosis mini-reviews voor jullie, oftewel: boeken waar ik niet bijster veel over te vertellen heb.

The White Rose (Amy Ewing) ***

roseEen paar jaar geleden zou ik hier een dikke vier voor gegeven hebben, want op zich is het echt een goed boek. Leuke worldbuilding, supervlotte schrijfstijl, likeable characters en wat je maar wilt. Maar uiteindelijk straf ik af op clichématigheid. Hier vond ik het overdreven een rip-off van THG, Chemical Garden en Red Queen. Dus heb ik ervan genoten, sure. Maar ik ben op een punt in mijn lezersleven dat ik toch iets meer originaliteit verwacht denk ik? Juuuust a smidge? Ugh dit frustreert me hoor want het boek was goed! Aargh!

 

 

 

De Vrouwen van Carhullan (Sarah Hall) ***

vrouwen

Dit was zo’n “gratis op het boekenfestijn”-boek. Mijn verwachtingen waren dus niet erg hoog, tot ik erachter kwam dat dit boek allerlei literaire prijzen gewonnen heeft. Terecht? Niet helemaal, wat mij betreft. Waarom laat literaire fictie zich toch zo vaak tekenen door vulgariteit? Geen slechte dystopie maar veel afstand tussen HP en lezer. Mss niet slecht gezien de rauwe gebeurtenissen, maar soit, ik miste dus wat emotie en restraint. De cover past totaal niet bij het verhaal. Maar wel een aanrader dus voor fans van harde dystopia!

 

 

Zes maanden zonder (Charlotte De Monchy) ***

zesVan deze auteur had ik al zoveel goeds gehoord! Ik nam dit boek dan ook vol goede moed mee op vakantie. Toch was het best teleurstellend. De setting was super, maar de personages en de manier waarop ze zich ontwikkelen waren helaas niet zo mijn ding. Het begin was nog wel leuk, maar dan ging de boek snel en sterk bergaf. Ik vond er niets romantisch aan en kon me totaal niet inleven in de personages. Jammer, want de schrijfstijl is vlot en het concept van “zes maanden zonder” had best leuk kunnen zijn!

 

Hashtag Hiernamaals: coverkeuzes!

Hashtag Hiernamaals – mijn vijfde boek intussen! – is alweer een paar weken te koop. Veel lezers lijken wel fan te zijn van de cover (yay!), dus het leek me leuk om eens een blik achter de schermen van dit ontwerp- en keuzeproces te tonen. Dit zijn de mock-ups die ik maakte om uiteindelijk tot het finale design te komen!

Cover 1

exthreaven squad 3

Toen Hashtag Hiernamaals nog ‘Exthreaven Squad’ heette, was de cover volledig anders. We zien silhouetten van alle personages (van links naar rechts Hadewig, Presley, Cleo, Gemma en Zizi) voor de hemelpoort staan. De cover was low budget gemaakt door mezelf om op Sweek te gebruiken en past wel erg goed bij het verhaal. Maar het is natuurlijk vrij basic, dus ik ben blij dat we voor iets moderners gegaan zijn!

Cover 2

hashtag hiernamaals

Aangezien de redesigns van de Vleugels-trilogie allemaal silhouetten vertonen, wilde we dat bij deze uitgave ook een keertje proberen. Eerst kwam ik hierop uit, maar het was echt niet wat het moest zijn. Wel zie je op de achtergrond al het doolhofpatroon dat uiteindelijk een plek in het binnenwerk gekregen heeft. Nog even verder zoeken dus …

Cover 3

hashtag hiernamaals elevator

Het volgende coveridee dat ik had was “iets met een lift”, omdat dit toch wel een belangrijk element is in het verhaal. Dit design was echter te kil en te thrillerachtig. En het doet me ook een beetje te hard denken aan 67 seconden, oeps!

Cover 4

hashtag hiernamaals4

Ik maakte nog een tweede versie met een lift, maar dan met een meisje (Cleo) erin dat door de kier gluurt. Dit voegt een menselijke touch toe en dankzij de wolkjes en glitters is het ook duidelijker dat het om een fantasierijk verhaal gaat. Persoonlijk vond ik deze mock-up ook wel heel leuk, maar het street team stemde zo goed als unaniem voor de uiteindelijke cover. En zo geschiedde!

Cover 5

hashtag hiernamaals cover 2

Zoals je wellicht weet is dit ‘m geworden! Ik ben zelf wel fan van de effen witte achtergrond, want dit valt denk ik wel redelijk goed op tussen andere YA-boeken van het moment. Ook matcht het mooi met de heruitgave van de Vleugels-trilogie. Het doolhof en de wolkjes die in double exposure zijn toegevoegd over het meisje heen geven aan dat het om een mysterieus verhaal gaat. Girly maar toch ook een beetje stoer!

Hopelijk zijn jullie ook allemaal het meeste fan van cover 5 😀 Laat me zeker weten wat je favoriet is (of welke je absoluut een flop zou gevonden hebben) in de comments!