Schrijversupdate: 1x gewonnen, 1x verloren!

Verloren …

NaNoWriMo wasssss … geen succes. Het begon vrij goed, maar al snel zakten mijn wordcounts een beetje in en werd het moeilijker om elke dag tijd vrij te maken voor schrijven. Tijdsgebrek ging zo al snel hand in hand met motivatiegebrek want dit verhaal (een YA Fantasy) is echt een struggle. Uiteindelijk schreef ik 14k in de eerste elf dagen van NaNoWriMo. Wat eigenlijk nog altijd zot veel is als ik het vergelijk met hoe weinig ik dit jaar geschreven heb! Ik ben dus tevreden met de geboekte vooruitgang, zelfs al heb ik technisch gezien heeeeeeel hard verloren.

nano

Gewonnen! 

Gelukkig was er ook goed nieuws: ik won de decemberwedstrijd van Uitgeverij Loft! Opdracht was een kortverhaal in decembersfeer. Ik diende mijn verhaal ‘Kaneel’ en had totaal niet verwacht dat ik er ooit nog iets van zou horen, maar toen kwam het mailtje dat het somehow was uitgeroepen tot leukste verhaal? HOE??? Ik was zo blij! Loft is een keitoffe uitgeverij van ebooks en audiobooks met auteurs zoals Marijke Vos en Petra Kruijt. Het is dus een enorm mooi compliment dat ze mijn feelgoodverhaaltje wisten te waarderen. Je kan ‘Kaneel’ lezen op hun Facebookpagina!

loft

Mini-reviews feelgood

romans

Echte Liefde vind je in de Boekhandel (Veronica Henry) 3,5*

Dit boek swapte ik ooit in een ver verleden met Zwartraafje. Het lag op me te wachten voor een rainy day en onlangs was het zover. ‘Echte Liefde vind je in de Boekhandel’ wordt verteld vanuit een resem personages uit hetzelfde schattige Engelse dorpje en kent daardoor ook een erg trage aanloop. Het was misschien niet helemaal wat ik ervan verwacht had (ik verwachtte meer romantiek), maar uiteindelijk is het wel een prima feelgoodboek voor tussendoor. Alleen jammer dus dat je door de veel POV’s niet meteen de nood hebt aan verderlezen, want je weet toch nooit op voorhand bij wie je uitkomt. Niet slecht dus als slow relaxboek, maar een aanrader? Mbwah.

Bestemd voor mij (Chantal van Gastel) *****

Impulsief ebooks kopen: ik kan dat. Van deze aankoop (hij was in promotie!) heb ik alleszins geen spijt want wauw, wat een mooi verhaal. Ik hou heel erg van verhalen die zich afspelen tijdens een vriendinnenweekend. Oké, je hebt daarin bepaalde clichés, zodat er altijd wel een van de dames stiekem zwanger blijkt te zijn. Maar ‘Bestemd voor mij’ is de perfecte mix tussen dergelijke clichés en net het doorbreken van die clichés. Dit boek zit tsjokvol emoties of every kind. Ik heb er echt van genoten. Alleen vroeg ik me af in welk land het zich afspeelt? Soms leken ze Nederlandse gewoonte etc. te hebben, maar dat strookte dan niet helemaal met de locatie die toch vlakbij hun echte thuis leek te zijn. Detail natuurlijk. I loved it.

Broken Sky & Darkness Follows *****

broken sky

Heb je al ooit een verhaal over astrologische nazi’s gelezen? Bet you haven’t! Broken Sky is de geniale dystopische trilogie die L.A. Weatherly schreef na haar succesvolle Angel Trilogy (één van mijn favorieten!). Het duurde lang eer ik erin begon, maar eenmaal het zover was gebeurde er iets dat ik al lang niet meer had meegemaakt: ik las binnen de maand het vervolgdeel! Dat lijkt misschien geen big deal, maar ik laat met gemak jaren tussen boek 1 en boek 2 wanneer het me slechts matig boeit.

Broken Sky is deel 1 en het speelt zich af in een alternatieve versie van Amerika. De vibe is heel erg 1940’s en dat is best origineel in YA-land als je het mij vraagt. Ik genoot enorm van het ouderwetse woordgebruik – niet storend maar wel subtiel sfeerscheppend – en van de world building. Het bevat zeker typische dystopian YA-elementen, maar toch komt het verfrissend op me over. Bij de Angel Trilogy had ik hetzelfde gevoel.
Darkness Follows is deel 2 en véél duisterder dan zijn voorloper. Beeld je de meest hartverscheurende stukjes van The Hunger Games in en je kan je ongeveer inbeelden hoe het lezen van dit boek voor mij voelde. Ik vergelijk niet snel met THG want die reeks blijft natuurlijk uniek, maar wat mij betreft is deze trilogie zeker een aanrader binnen hetzelfde genre. De parallellen met de holocaust en het besef dat deze situaties helemaal niet zo fictief zijn, zorgt voor extra impact.
Na het duistere deel 2 moest ik even pauzeren met een Royals-boek van Erin Watt – ik had écht iets luchtigs nodig! – maar binnenkort ga ik zeker in deel 3 (Black Moon) beginnen. Dat is een dikke pil, maar voor één keer schrikt me dit niet af. L.A. Heel benieuwd!

Waarom ik even niet meer tweet

Ik ga eens superhipster (+ superdramatisch!) doen en een ‘hiatus’ nemen van Twitter, zie. De laatste tijd heb ik het gevoel dat er elke week wel een relletje in boekenland is, waarin je dan een kant moet kiezen. Van het Vlaams-Nederlands (ver)taaldebat dat helemaal uit de hand liep tot een discussie over badly behaving authors die dan werd teruggekaatst met de beschuldiging dat er ook badly behaving bloggers zijn. En het woord toxic? Dat is zelf zó toxic geworden dat Britney Spears er geen eens meer zin in heeft.

Als Vlaming, blogger én auteur heb ik altijd wel een mening over de meer beladen thema’s in boekenland. Helaas ben ik ook zo iemand die het niet kan laten om die mening te delen en net daar heb ik momenteel even geen zin in. Totally unrelated maar ook de constante discussie over *whatever colour* Pieten die me bereikt via de Nederlandse mensen die ik volg, maakt Twitter deze tijd van het jaar echt niet gezellig. Ik begin de periode rond mijn verjaardag zelfs al te associëren met de Pietdiscussie en dat is extra onnozel aangezien het in België helemaal geen groot issue is. Ik heb niet eens kinderen? Ik eet gewoon kruidnootjes? Help, waarom dringt dit mijn wereld binnen?

Oftewel: mijn informatiebubbel is helemaal skewed en ik merk dat ik de laatste tijd enorm veel mensen (en woorden) moet muten om het een beetje doenbaar te houden. Ik ben iemand die continu informatie in zich wilt opnemen omdat ik me supersnel verveel, maar ik ben ook iemand die zich al die input en meningen heel erg aantrekt – zelfs wanneer het helemaal niets met mij persoonlijk te maken heeft.

Daarom eens dit lekker dramatische blogje en bijhorend experiment! Kijk, ik hou echt superveel van Twitter. De sociale contacten + uitlaatklep ga ik zeker missen (mis ik nu al), maar tot na mijn verjaardag ga ik proberen weg te blijven van het medium. Eens zien hoe dat loopt voor mijn mental health. Ik vermoed dat ik me ENORM ga vervelen. Wie weet begin ik bij wijze van dertigercrisis wel een TikTok of zo, in de plaats.

Soit. Niet te veel vechten terwijl ik weg ben, hé?

Groetjes van @VleugelsTrilogy

Series uitlezen: inventaris!

Wat zouden we zijn zonder Goodreads? Let me tell you, deze inventaris opmaken zou een pak lastiger zijn geweest. Ik maakte dus met behulp van goede oude GR een lijst van alle series die ik momenteel nog niet heb uitgelezen. De ambitie daarachter mag duidelijk zijn: in 2020 zoveel mogelijk van deze boeken van mijn TBR schrappen! Hoewel er waarschijnlijk hier en daar een paar door de mazen van het net glipten, is dit mijn huidige inventaris:

Series nog uit te lezen

  1. The Broken Trilogy
    • Black Moon
  2. Penryn and the end of days
    • End of days
  3. Kanin Chronicles
    • Crystal Kingdom
  4. Rebel of the sands
    • Hero at the fall
  5. Three dark crowns
    • One Dark Throne
    • Two dark reigns
    • Five dark fates
  6. The Lone City
    • The Black Key
  7. Soul Screamers
    • If I die
    • Before I wake
    • With all my soul
  8. Lumikki Andersson
    • Zwart als Ebbenhout
  9. The Cage
    • The Gauntlet
  10. Liefde in Twin Bridges
    • Duke & Ian
  11. Everlife Trilogy
    • Everlife
  12. Simon Snow
    • Wayward son
    • Any way the wind blows
  13. Halo
    • Heaven
  14. Everless
    • Evermore
  15. Waterfire saga
    • Sea spell
  16. The Royals
    • Verlangen
    • Gevaar
  17. Red Queen
    • War Storm
  18. Renegades
    • Arch Nemesis
  19. The Fandom
    • The Fandom Rising
  20. Vuur en As
    • A reaper at the gate
    • deel 4
  21. Reawakened
    • Reunited
  22. Ashes Trilogy
    • Shadow of Glass
    • Remnants of Tomorrow
  23. House of Night
    • Awakened
    • Destined
    • Hidden
    • Revealed
    • Redeemed
  24. Harry Potter
    • Harry Potter and the Deathly Hallows
  25. An Absolutey Remarkable thing
    • deel 2
  26. Maximum Ride
    • Fang
    • Angel
    • Nevermore
    • Maximum Ride forever
  27. Aurora Rising
    • Aurora Burning
    • deel 3
  28. Muse Academy
    • deel 3
    • deel 4
    • deel 5
    • deel 6

 

Series waar ik niet mee verder ga
  • Cel 7
  • Snow like ashes
  • De klauwen van het woud
  • Darkest Powers
  • Mercy Thompson
  • Eiland in de mist
  • De Anderen
  • Mara Dyer
  • The Poison Diaries
  • BZRK
  • The Mortal Instruments
  • Charley Davidson
  • California Campus
Maybe …
  • Watersong
  • After Eden
  • Partholon
  • Mystic City (niet verkrijgbaar atm)
  • The Program
  • Alice in Zombieland
  • Fallen
  • Hush Hush
  • Matched
  • Jenna Fox
  • Phobos (niet beschikbaar in NL of ENG so far)

Ik raad iedereen aan dit ook eens te doen want het zorgt echt voor helderheid. Ben benieuwd naar jullie lijstjes: link me!

Verschijning (Joany De Vries) ***

verschijning

Ik ben altijd zo happy als mensen uit de book community erin slagen een contract bij een grote uitgeverij te strikken. Zo ook voor Joany van Craving Pages toen ze de schrijfwedstrijd van uitgeverij Q (inmiddels uitgeverij Volt) won! Nog blijer werd ik toen ik erachter kwam dat het boek over de dochter van een YouTube-ghosthunter zou gaan, want dat ligt 100% in mijn straatje. Persoonlijk ben ik een enorme fangirl van Buzzfeed Unsolved, dus een YA hierover? Yes pleaaaaase!

Het boek begon dan ook geweldig. Ik was meteen jaloers op Joany’s schrijfstijl, die tsjokvol humor en fangirlverwijzingen zit en erg vlot leest. Op dit vlak deed het me een beetje denken aan de schrijfstijl van Morgan Blade – nog zo’n topper van eigen bodem. De eerste 100 pagina’s las ik dan ook met grote interesse en eventjes dacht ik echt dat dit een vijfsterrenboek zou worden.

Daarna begon mijn interesse eerlijk gezegd wel een tikkeltje in te zakken. Ik was vooral teleurgesteld dat het ghosthunting-aspect eigenlijk geen grote rol meer speelde in het verhaal. Het eigenlijke plot is meer doorsnee fantasy, met een chosen one, een vergeten familiegeschiedenis en zelfs een driehoeksrelatie. No ghosts 😦 De auteur speelt goed in op de cliché-elementjes zoals de love triangle door hier met een vleugje zelfspot en zelfrelativering op te reageren. Na The Fandom was dit dan ook zeker en vast het meest meta boek dat ik ooit gelezen heb. Desondanks had ik iets anders verwacht en rijmde de realiteit niet met mijn expectations.

Er ligt in ‘Verschijning’ sterk de nadruk op lokale legenden en dat vond ik wel heel erg orgineel. Vlaamse en Nederlandse auteurs hebben nogal snel de neiging om standaardmythologieën aan te spreken ter inspiratie, maar Joany is gewoonweg in de geschiedenis van haar eigen achtertuin gedoken and I love her for it. Het enige nadeel is dat het wel wat meer uitleg behoeft dan als je basic fantasy creatures gebruikt, en dat die uitleg niet altijd aanwezig was. Daardoor kwam er soms wat veel info op je af en bleven sommige beschrijvingen voor mij een tikkeltje te vaag.

Soms kwam er out of the blue alweer een nieuwe creatuur bij en op basis van één regeltje uitleg moest je je er dan maar een beeld van vormen. Hmmm, dat werkte niet altijd, helaas. Het ging soms gewoon een beetje snel denk ik, en de personages trokken soms ook wel echt conclusies die voor mij helemaal uit het niets leken te komen. De villains waren ietwat vaag, zowel qua motivatie als wat hun plek in het verhaal betreft. Gelukkig maakt Joany’s schrijfstijl echt wel heel veel goed! Hier en daar gebruikt ze wel enkele “te” Nederlandse woordjes zoals ‘geren’ en ‘kleien’ (beide werkwoorden?) die ik niet meteen uit de context kon afleiden, maar aangezien het verhaal zich in Nederland afspeelt – al is het hoofdpersonage geloof ik Schots – en het er vrij weinig waren, was het geen stoorfactor.

Wel een stoorfactor: er werd wel héél veel gepraat over scheten, wat ik toch best platvloers vind, en er gebeurden enkele ronduit gore dingen in die in andere YA’s echt not done zouden zijn volgens mij. Dit slaagt er natuurlijk wel in een reactie bij de lezer op te wekken, al was die reactie bij mij vooral een grossed out gezichtsexpressie 😀 De namen vond ik ook vrij verwarrend: Jeanne vind ik een naam voor een bejaarde buurvrouw, Mirza een meisjesnaam (hij is een jongen) en Elvan een jongensnaam (ze is een meisje). Ook twee namen die met Wie beginnen (Wietse en Wiebertje) zou ik vermijden. Tot slot moet ik toch even zeggen dat de slotzin me best wel droevig maakte …

Het was echt zo’n “I’m not like other girls”-zinnetje en was compleet overbodig. Zoals je leest had ik dus wel wat kritiek, maar toch denk ik dat Joany zeker en vast de verdiende winnares van de schrijfwedstrijd was: ze heeft een unieke insteek gevonden en haar schrijfstijl is geweldig. Ze weet humor en popculture-references goed te balanceren en zorgt voor best wel wat verrassende wendingen binnen een typisch YA-fantasykader. Ik kijk dus zeker uit naar meer van deze auteur!

Eerste keer NaNoWriMo!

Zowat ieder jaar neem ik me voor eens mee te doen aan NaNo, maar qua timing pas het nooit in mijn schrijfplanning. De afgelopen jaren moest ik rond deze periode immers hard werken aan Hashtag Hiernamaals en Verstrengelde Vleugels. Maar dit jaar stond er me eigenlijk geen enkele hindernis in de weg. Heel lastminute besloot ik dan ook om mee te doen!

De creatieve kant

Het verhaal waaraan ik werk is geen gloednieuw verhaal, dus in die zin speel ik wel een beetje vals. Het is een YA Fantasy die al 25K telde voor ik aan NaNo begon, de ambitie is dus om op 75K uit te komen. Momenteel lijkt dat nog héél onhaalbaar, maar ik ben vooral blij dat ik uit mijn writing slump geraakt ben dankzij NaNo. Ik zat echt vast met dit verhaal en het focussen op word count in plaats van plot (dit klinkt verschrikkelijk but it’s true) heeft me wel een duwtje in de rug gegeven.

De praktische kant

Als 1st time participant is het natuurlijk even uitzoeken. Daar nam ik op 1 november (gelukkig een feestdag in België) ruimschoots de tijd voor. Maar man man man, die website van NaNo is echt verschrikkelijk! Compléét niet intuïtief. Sommige dingen lijken clickable maar zijn dat niet en andersom. Mensen toevoegen? Wat een nachtmerrie! Qua webdesign krijgen ze dus geen goede punten van mij, maar hé, zolang ik maar vooruitgeraakt met m’n verhaal!

Buddies worden?

Mijn NaNo-naam is VanessaVleugels, voeg me gerust toe!

Aurora Rising (Amie Kaufman/Jay Kristoff) 3,5*

aurora

Opgepast: mild spoilers ahead.

Hoge verwachtingen voor mijn eerste Amie Kaufman/Jay Kristoff-boek! Hoewel ik hou van scifi is dit geen boek dat ik zelf zou opgepikt hebben, moest het niet voor de leesclub zijn geweest. De cover is nochtans mooi (paars <3) maar de achterflap klonk me iets te cliché. Uiteindelijk was het ook een vrij standaard YA-verhaal met niet al te veel originele elementen. Vooral de combo van een gemaskerd bal/heist en het “doen alsof we kussen als excuus voor waarom we in deze kamer zijn” vond ik enorm afgezaagd.

Door de vele perspectieven van het boek duurde het bovendien erg lang eer ik erin zat. Wel zijn de perspectieven zeer goed uitgevoerd, want ze hebben elk echt hun eigen stem. Dat is iets waar niet veel auteurs in slagen, dus kudos! Enkel Scarlett vond ik enorm irritant. Dat ze zo cocky deed in de narratives van anderen snap ik best, zeker gezien haar rol, maar wanneer je dan las uit haar eigen gedachten dacht ze nog steeds de hele tijd van zichzelf dat ze de knapste, geweldigste persoon ever was? Weird, zeker aangezien er niet echt gehint werd naar een origin story die dit verklaart. Pas naar het einde toe begon ik haar een beetje oké te vinden.

Het allerirritantste aan dit boek echter waren de tussenstukjes van Magellan. ZO. VEEL. HAAT. Echt waar ik voel zeer zelden woede tijdens het lezen, maar dit was zo irritant geschreven dat ik mijn oogrollen niet kon onderdrukken. Jammer! Toch heb ik het boek op de valreep nog vier sterretjes gegeven op Goodreads (eigenlijk dus 3,5 afgerond naar boven) omdat ik het einde wel heel leuk vond. Vanaf ze op de planeet zitten deed het me denken aan Annihilation en die vibe was echt helemaal mijn ding. Als die hele heist er niet had tussengezeten, Scarlett wat minder arrogant was en Magellan EEN VURIGE DOOD STIERF LIEFST OP PAGINA TWEE was dit een erg fijn boek geweest. Nu is het gewoon prima, gewoon vermakelijk. Entertainment, maar meer ook niet!

De Actrice in Mij (Sanne Hillemans) **

47878425._SY475_Met een romantisch boek van eigen bodem doe je me (bijna) altijd plezier; zeker als er ook nog eens een portie glamour en glitter overheen gekapt is omdat het zich afspeelt in een Hollywoodiaanse setting. Heerlijk! Het recensie-exemplaar van De Actrice in Mij – het nieuwe boek van Sanne Hillemans – was dan ook meer dan welkom in mijn digitale bibliotheek. Sanne is naast een beloftevolle indie-auteur ook een toffe persoon op social media die altijd de beste gifjes post, dus ik wilde dit boek dolgraag goed vinden en weer een van Sanne’s cheerleaders worden. Over haar eerste boek Circus Cesaria was ik immers behoorlijk enthousiast! Daarom deed ik eerder al mee aan de blogtour rond dit nieuwe boek waarin jullie zelf al een stukje konden lezen. Nu is het aan mij om mijn oordeel te vellen over deze New Adult-roman … Of is het toch eerder een erotisch verhaal pur sang?

New adult of erotica?
Wat ik zo leuk vond aan Sanne’s debuut Circus Cesaria was dat het een NA zonder focus op seks was. Hmm, laat ons zeggen dat ze die “schade” in dit erotische verhaal meer dan ingehaald! De Actrice in Mij begint goed met een scène die je op het verkeerde been zet (loved it) maar duikt dan vervolgens meteen in een nogal heftige bow-chicka-wow-wowmarathon en dat was voor mij … wat wennen.
Een boek al zo snel beginnen met meerdere seksscènes met (onder andere) je love interest vind ik een beetje zoals de Harry Potter-serie beginnen met een gevecht tegen Voldemort: wie is die kerel zonder neus en waarom wil hij dat ventje met die bril dood? No clue, don’t care – omdat je geen backstory hebt.
Hier was dat net zo. Ik vond het dan ook superjammer dat de fastfoodscène niet éérst kwam, want die was erg leuk en legde een mooi fundament. Een romance beginnen met alleen seksuele aantrekkingskracht is natuurlijk niet verkeerd, maar voor mij zijn seksscènes zonder connectie tussen de personages ongeveer net zo opwindend als een pingpongtoernooi tussen bejaarden.
Hier is het dan ook dat de grens tussen NA en adult erotica voor mij een beetje vervaagt: de personages leiden immers een erg volwassen leven tussen al dat fornicaten door. Awardwinnende actrice ontmoet topadvocaat. Niets “nog even uitzoeken”, nee, ze zitten al on the top of their game en springen achteloos om met seks, drugs en macht. Valt dit nog onder New Adult? Ik ben benieuwd wat andere lezers hiervan vinden, want het zijn natuurlijk maar etiketjes, toch stelde ik me er vragen bij tijdens het lezen.
Als je hieraan begint met de verwachting dat het verhaal netjes in het NA-hokje past, denk ik dus dat je best je verwachtingen bijstelt. De focus ligt te zeer op seks en verder gebeurt er weinig spannends. Een vleugje drama in de verhaallijn rond Abigail werd me succesvol als wortel voor de neus gehouden, maar eindigde op een sisser. Jammer, want dat was de enige reden dat ik nog verder las. 😦
Who the F is Ellen?
Hoofdpersonage Lindsey is erg onsympathiek, en hoewel dat bewust is gedaan om haar character development mogelijk te maken, schept het toch een afstand. Meestal heb je in dit soort erotiek een dominant en een relatable personage (bv. Grey vs. Anastasia). Hier waren ze echter beiden rijk en seksverslaafd, wat het een beetje moeilijk maakte om iets of iemand te vinden om voor te supporteren.
Lindsey is een actrice/nymfomane met een woelig verleden, Nick is een steenrijke advocaat/playboy die opeens een 180 doet – schijnbaar uit het niets, puur op basis van een uitgelopen one night stand. Oké je wilt je lezer misschien verrassen door de playboy om te toveren in een perfecte schoonzoon, maar helaas boet je daardoor in aan geloofwaardigheid.
Nick deed me verder een beetje denken aan Harvey uit Suits (goed!) maar uiteindelijk had hij niet genoeg diepgang om bij weg te zwijmelen. Wat ik het meest aan hem haatte, was hoe hij Lindsey ‘Ellen’ noemde. Oh ho ho, dat werkte op mijn zenuwen! Een koosnaampje is cute, maar gewoon een andere vrouwennaam vind ik best fout – zelfs al had hij er een uitleg voor. Beeld je in dat mijn man mij Sandra begint te noemen, omdat mijn naam toch ook een sa-klank bevat? Liever niet. Ik was ervan overtuigd dat dit zou leiden naar een scène waarin Lindsey een hotel zou boeken onder die valse naam, omdat dat wel iets is dat celebs doen. Dan had de bizarre koosnaam een betekenis gehad en zou ik het clever gevonden hebben. Nu had ik eerder iets van ‘weird flex, bro’.
Overthinking …
Al die kleine irritatiepuntjes zorgden ervoor dat ik niet anders kan dan twee sterretjes geven …  Ik miste humor, relatability en ook de Holywood-setting was een beetje te oppervlakkig uitgewerkt voor mij. Sommige dingen vond ik gewoonweg niet realistisch. Hoezo gaat Lindsey in een nieuw filmproject meteen filmen, in plaats van eerst wekenlang table-reads en rehearsals te hebben? Het waren kleine dingetjes, maar ik stelde me er meermaals per hoofdstuk vragen bij. Ook dat ze elke film zo dichtbij haar huis opnamen dat ze gewoon in haar eigen woning kon overnachten deed me fronsen. Denk ik er te veel bij na? Of las ik ergens overheen? Dat kan, maar ik denk dat ik me erg focuste op deze details om de overdaad aan seksscènes in mijn brein te compenseren.
Qua te Nederlandse termen viel het boek gelukkig erg goed mee (enkel zwager vind ik altijd zo’n rotwoord) maar de tongen kwamen wel iets te vaak “buitenspelen” – zo’n drie keer op een 50-tal pagina’s tijd. Persoonlijk vond ik de hoofdstukken ook aan de lange kant. Maar dit kan me ook gewoon extra zijn opgevallen omdat het verhaal me niet zo lag en ik dus wel regelmatig nood had aan een pauze. Ik zal dan ook eerlijk zeggen dat ik de seksscènes vanaf ergens rond e-bookpagina 100 diagonaal gelezen. Ik vergelijk het met die drie dagen dat ik in een chocoladefabriek werkte: na een shift van 8 uur kan je geen praline meer ruiken, hoezeer je ook van chocolade houdt. Hierdoor kwam ik ondanks de bewonderenswaardige schrijfstijl die Sanne al in haar eerdere boeken etaleerde, moeilijk door DAIM heen.
Too sexy for my shelf
Mijn negatieve recensie wil uiteraard niet zeggen dat dit boek geen aanrader is voor een bepaald doelpubliek. Sanne’s schrijfstijl is opnieuw prima, dus wie zijn/haar leesbevrediging meer uit passie haalt dan uit plot, zal hoogstwaarschijnlijk bekoord worden door het verhaal van Lindsey en Nick. Ik hoor van andere recensenten veel goeds, dus in dit geval echt geen “slecht boek” maar een “verkeerd boek” voor mij persoonlijk.
Hou jij van sexy verhalen en ga je DAIM een kans geven?