Internationale Vrouwendag – mijn girlpowerverhaal

Je bent vandaag waarschijnlijk al doodgespamd met de meest vergezochte #InternationaleVrouwendag-inhakers. Ik gooi er nog eentje op de groeiende hoop, al is die van mij gelukkig niet al te vergezocht: mijn nieuwste boek #OpHetSlappeKoord is immers een echt vrouwenboek!

ophetslappekoord

Misschien een beetje een stomme term, ‘vrouwenboek’. Maar toch is dat exact wat het is, of toch alleszins: wat ik in gedachten had toen ik het schreef. Let me explain. Ik begon aan dit boek toen ik me doodongelukkig voelde in een job die ik bijgevolg maar een 4-tal maanden heb volgehouden. Het was een 100% vrouwonvriendelijke omgeving. Ik kan niet tellen hoe vaak de baas me “meisje” noemde. De moeite nemen om de namen van je personeel te leren? Why bother, al die meisjes zijn interchangeable. Je wilt loon voor alle uren die je werkt? Ach meisje, wat naïef. Ik had zoooo hard nood aan iets dat me hielp om mijn eigenwaarde te behouden, dat ik dit boek begon te schrijven.

Het resultaat heeft lang op zich laten wachten (we zijn intussen 5 jaar verder), maar ik ben heel trots dat ik die negatieve ervaring, destijds als jonge twintiger, heb kunnen omzetten in iets positief. Kijk, ik ga zéker niet beweren dat ik één of ander diepgaand feministisch epos geschreven heb. Daarvoor ben ik slim noch woke genoeg. De boodschap van Op het Slappe Koord ligt er dus vrij dik op wanneer hoofdpersonage Marie haar door mannen overheerste marketingjob bij Mannocorp (pun intended) inruilt voor een nieuw leven bij het Cirque Du Girl Power. Knalroze tenten en alleen maar dames als performers, het is niet bepaald subtiel! Maar net daardoor hoop ik dat dit verhaal er eentje is dat élke lezeres kan omarmen met een gevoel van herkenning.

In het Cirque du Girl Power krijgt Marie de aanvaarding die ze in het dagelijkse leven zo hard mist, en de ruimte om te groeien vanuit de potgrond van al haar flaws. Hoewel de dames van het CDGP allemaal iets traumatisch achter de rug hebben, hangt er een positieve sfeer die Marie helpt openbloeien en haar eigen dromen beetnemen. Want in een wereld (of tja, een circustent) waar vrouwen elkaar steunen, is er zoveel potentieel. Elke vriendschap – en dan vooral die met jezelf – verandert erdoor in een broodnodige safe place. Met vallen en opstaan, weliswaar. 

Voor Marie is dit alles een groeiproces, vanwege haar onzekerheid en haar handtas vol geheimen. Voor mij als auteur ook. Want zoals de achterflap zegt: “We hebben allemaal bagage, toch?” Hoe dan ook hoop ik dat elke vrouw – zelfs al identificeert ze zich niet outspoken als feminist – mijn boek na het lezen dichtslaat met een vonkje van onvervalste Girl Power. Want wat dat betreft hadden de Spice Girls het toch wel echt bij het rechte eind, hé?

Op het Slappe Koord is te koop via bol.com (ebook € 3,99, paperback € 18,96)

Advertisements

Onder de sterren van Montpellier (Marina Folkers) 3,5*

sterren

Laat me eerst even zeggen: wat een wondermooie cover. Van de fotokeuze en kleurschakeringen tot het font van de titel is het echt eentje om verliefd op te worden! Maar was het ook met het verhaal zelf liefde op het eerste gezicht? Hmm, ja en nee.

De eerste 70 pagina’s lazen erg vlot en het verhaal trok me zeker aan, dus ik zag het productieve weekend dat ik gepland had al bijna in het water vallen. Lezen in het zonnetje leek opeens veel aantrekkelijker dan de zolder opruimen! (Oké, let’s be fair: dat is het altijd). Maar na die eerste relaxte leessessie zakte het voor mijn gevoel toch een beetje in.

Het wordt snel nogal té relaxed, een tikkeltje melig, enigszins voorspelbaar en vooral erg “braaf”. Daarmee bedoel ik voor alle duidelijkheid niet het ontbreken van stomende seksscènes, maar wel het ontbreken van humor en conflict. Er is wel wat geplaag en wat mysterie, maar ergens bleef ik op die twee vlakken toch ietwat op m’n honger zitten. Het was allemaal nogal oppervlakkig.

Ik kon van ‘love interest’ Luc niet echt hoogte krijgen, ondanks het feit dat je ook uit zijn perspectief leest. Luc is een enorm lieve, ietwat terughoudende, doodnormale man die daardoor helaas enigszins vlak overkomt. Wel eens verfrissend ten opzichte van al die overgecompliceerde bad boys in vrouwenliteratuur, maar ook weinig prikkelend. Had je me aan het begin van het boek gevraagd wat zijn beroep zou zijn, dan had ik “hele rijke boekhouder” gegokt.

Dat gevoel kon ik dan ook moeilijk verzoenen met zijn échte beroep, dat ik niet ga verklappen omdat het een plotelement is. Ik vond het erg leuk hoe de auteur deze info achterhield en slechts mondjesmaat met de lezer deelde, maar in dit geval vond ik het wel een beetje … onrealistisch? Ik weet het niet precies, maar het “klikte” niet met zijn eerdere gedrag. Gewoon zeggen “oh hij is een PIEP” vind ik niet genoeg. Ik wil het voelen, proeven, HOREN!

Net zoals dat ik het niet geloofwaardig vond dat het hoofdpersonage amper 24 is. Zoveel jonger dan ik, hé? Ondanks haar onzekerheid, kwam ze mij eerder over als een enorm timide 35-jarige of zo. Vooral dan door haar vertelstijl/taalgebruik/levenswijze. Gezien je er pas redelijk laat achter komt wat haar echte leeftijd is, zorgde dit weer voor een kleine realiteitsbreuk in mijn hoofd. Verder vond ik het ook doodzonde dat ze zogenaamd Brits is in plaats van gewoon Nederlands, zoals de auteur. Cleo’s afkomst voegde immers niets toe aan het verhaal. Mijn mening: er zijn al genoeg vertaalde chicklits over personages uit Engelstalige landen. Embrace je eigen cultuur en maak gewoon iemand lokaal en daardoor extra herkenbaar van Cleo voor je lezers. Gemiste kans!

Met dit hoofdpersonage had ik dan ook een beetje een haat-liefdeverhouding. Langs de ene kant is ze zo’n lieve meid die veel van haar oma houdt, erg veel heeft meegemaakt en terecht onzeker is. Langs de andere kant is het niet zo fijn om te lezen over iemand die 0,0% eigenwaarde heeft. De onderdanige, hulpeloze vrouw die haar waarde alleen maar ontdekt vanwege een man, tja … Anno 2019 valt dat net iets minder in de smaak. Althans bij mij!

Conclusie

‘Onder de sterren van Montpellier’ is een zoetsappig, schattig verhaal over een alledaagse romance op een heerlijke vakantielocatie. Je merkt ook duidelijk dat de auteur veel research verricht heeft naar de locatie! De schrijfstijl is vlot en relatief neutraal qua “taalnationaliteit”, dus Belgen zullen niet over al te veel Nederlandse uitdrukkingen struikelen.

Ondanks wat inzakmomentjes en geloofwaardigheidsproblemen met de personages die ik persoonlijk had, vond ik het zeker geen slecht boek! Je moet er alleen in een heeeeel chille bui voor zijn. Ideaal dus om te lezen wanneer je deze zomer langs het zwembad ligt en je gewoon even wilt verdiepen in een relatief realistisch (dus niet wauw, boem, fanfare en drama) liefdesverhaal tussen twee gewone mensen. Niets bijzonders, maar soms is “gewoon” net heel uniek in een wereld waar entertainment altijd in overstijgende trap lijkt te moeten gaan!

A Million Worlds With You(Claudia Gray) *****

Deel 1 van de Firebird-trilogie vond ik steengoed, maar toch duurde het tot deel 2 eer de personages van Claudia Gray mijn hart écht veroverden. Die klik liet dus iets langer op zich wachten, maar nu met deel 3 kwam alles samen met een fantastische leeservaring tot gevolg. Mijn gevoel zat erin en het epische plot just drives the whole thing home. Ja, dit boek raakte me enorm – het was exact wat ik wil van een laatste deel en nog veel meer. Oh the feels!

amillionworldswithyou

ALL ABOARD THE SPOILER TRAIN! GET ON OR OFF IT WHILE YOU CAN!

In het begin had ik nog even wat moeite met mijn suspension of disbelief. Want eigenlijk is zeker niet alles aan deze trilogie even realistisch. Maar al snel werd ik helemaal in het verhaal gezogen en kon ik mijn scepticisme opbergen in een hartvormig doosje. Want oooooh wat heeft de auteur geweldige multiverses uitgekozen in dit plot! EGYPTVERSE! SPACEVERSE! YAS QUEEN!

De stakes zijn ook zeker hoog genoeg om een slotdeel waardig te zijn. Er gebeuren vanaf de eerste hoofdstukken al flink wat heftige dingen. Hierdoor raak je als lezer echt stevig geïnvesteerd in de uitkomst – zowel die van de multiverses als die van het romantische duo Marguerite en Paul. Paul … I love him. Ik beeldde me hem in als een jongere versie van Jay Garrick uit The Flash (zie eerste foto) en Theo beeld ik me zeer specifiek in als de zanger van Temper Trap in de videoclip van Sweet Disposition (zie 2de foto). Als Marguerite zou ik Aviv Buchler uit Greenhouse Academy helemaal perfect vinden. Oke none of their ages match up, but whatevs.

theo

Afbeeldingsresultaat voor emma geller greenhouse academy

Het beste aan dit boek was overigens de closure die je krijgt als lezer. Vooral in the Cloneverse worden heel wat losse eindjes perfect aan elkaar geknoopt en worden bepaalde gevoelens netjes afgerond. Kortom er was enorm veel om van te smullen in dit boek. Soms misschien op het randje van té veel, omdat je echt wel heel snel van het ene naar het andere universum flitst. Maar dat hoge tempo zorgt er ook voor dat je je geen seconde verveelt tijdens het lezen. Zeker niet wanneer je – net zoals mij – enorm hard supportert voor een romantisch einde …

Claudia Gray, you did not let me down!

What’s up met hoofdpersonagehaat?

Ja die titel, dat vraag ik me dus af. Als schrijver, maar ook als verhalenconsument. Het valt me namelijk op dat heel wat lezers/kijkers (myself included!) nogal vaak een hekel hebben aan het hoofdpersonage. Vraag aan eender welke Potterhead wie zijn of haar favo personage is en ik garandeer je dat niemand Harry zegt. [Spoiler voor TVD] En laat ons eerlijk zijn: waren we niet allemaal een béétje opgelucht toen Elena uit The Vampire Diaries uit de storyline verdween? [Einde spoiler] Hetzelfde met ‘niemand houdt van Bella’ en ‘iedereen houdt van Alice’. Raar, toch!

Kunnen die auteurs dan geen likeable characters schrijven? Jawel, want vaak worden hun goed uitgewerkte randpersonages mijn inziens veel meer gewaardeerd dan hun evengoed uitgewerkte hoofdpersonages, die vaak de stempels “zeurderig” en “egocentrisme” krijgen opgeplakt. Terwijl zij toch de spreekbuis van het verhaal zijn en dat dus eeeeigenlijk niet heel erg onlogisch is. We zijn per slot van rekening toch ook de hoofdpersonages van ons eigen leven? *pauze voor diepzinnige filosofische overpeinsing* Hadden al die schrijvers dan een ander hoofdpersonage moeten gebruiken? Of zou een randpersonage dat hoofdpersonage wordt dan ook het slachtoffer worden van hoofdpersonagehaat?

Anyhow: ik schrijf blijkbaar nogal vaak hatelijke hoofdpersonages. Hah, awkward! De opmerkingen van sommige proeflezers zijn niet mals. “Wat zit ze weer te zeuren.” “Ugh meid niet alles draait om jou.” “Wauw wat een dom idee heeft dat mens toch altijd.” Maar eh, als we onszelf zien als hoofdpersonage van ons eigen leven, hoe werkt dat dan in je eigen hoofd? Denk je over jezelf ook all the time: “Wat ben ik weer aan het zeuren.” “Ugh niet alles draait om mij.” en “Eigenlijk vind ik deze suggestie die ik zelf heel logisch vindt enorm stom van mezelf.”

 

Tja, nee, tenzij je een ernstig minderwaardigheidscomplex of slechte bedoelingen hebt, stammen je acties stammen altijd vanuit wat jij denkt dat het beste is. Doe je een voorstel in de groep, dan verwacht je (hoop je) op basis van je kennis, ervaring en emotionele staat dat het gaat lukken – anders zou je je mond houden. Dus is het toch enorm logisch dat hoofdpersonages niet doorhebben dat ze domme dingen doen. Toch? TOCH?
Ik ben heel benieuwd of jullie een beetje snappen wat ik bedoel of dat jullie zoiets hebben van “wat zit ze nu weer te zeuren” (haha see what I did there). Dus vuur maar af die comments, I need more insight into this subject, het fascineert me best wel en kan alleen maar helpen om in de toekomst betere hoofdpersonages te schrijven! ^^

9 redenen om Verstrengelde Vleugels te lezen in 2019

vv

Een boekenreeks beginnen lezen en nooit afmaken. Geloof me: ik ken het fenomeen. Soms omdat je het genre ontgroeid bent, soms omdat er te veel tijd tussen de delen zat en je de helft vergeten bent … Er is altijd wel een reden. MAAR er zijn ook tal van goede redenen om het wél te doen. Finish that trilogy! En dan heb ik het natuurlijk heel subtiel over de mijne 😉 Even kijken of ik je kan overtuigen met 9 waterdichte argumenten.

  1. Lucy doet iets dat je nooit van haar zou verwachten en die scène was echt één van mijn favo’s EVER om te schrijven.
  2. Het is geen superdik boek (320 pagina’s), dus goed als start van je Goodreads reading challenge in 2019.
  3. Diepgaande Studie over het Belang van Haarelastiekjes als ‘Female Bonding’-Mechanisme.
  4. Je leert o.a. de nieuwe personages Filamon en Crona kennen. Ze zijn … op z’n minst gezegd speciaal.
  5. Toen ik het laatste hoofdstuk schreef, zag ik een regenboog uit mijn bureauraam. If that doesn’t mean something, I don’t know what does!
  6. Lucy maakt een reisje naar Griekenland. Benieuwd welke fantasywezens daar wonen, of kan je het al raden? 😉
  7. Ook een plek in Nederland komt voor in dit boek – speciaal voor alle Vleugels-lezers uit het (zuidelijke) noorden!
  8. Someone loses an eye. (Gelukkig is het niet Harmen want die had er al maar eentje.)
  9. Plus dan kan je na het lezen van VV weer een volledige trilogie afvinken van je TBR, altijd leuk.

Topredenen, toch? Dus bestel maar snel bij je favo boekhandel of online verkooppunt!

Ave Cesaria (Sanne Hillemans) ***

ave

Naar dit vervolg keek ik al een hele tijd uit! Ik was dan ook superblij dat ik het boek won bij een giveaway georganiseerd door de auteur zelf en dat ik nu eindelijk eens een rustig weekje had om erin te beginnen. Deel 1 van deze selfpubbed duologie was immers een zéér aangename verrassing zowel qua taalkwaliteit als setting en plottwists.

Ik vind het dan ook superjammer dat ik ‘Ave Cesaria’ “maar” drie sterretjes kan geven, want ook in nu levert de auteur een kwalitatief indie-boek af dat erg goed geschreven is. Dat staat echt waar buiten kijf. Maar eigenlijk net vanwege Sanne’s meeslepende schrijfstijl werd het voor mij allemaal een beetje té rauw …
Het is geen boek dat zalft, maar een boek dat schuurt. En daar moet je natuurlijk wel een beetje ‘in the mood’ voor zijn!

Ik walgde erg sterk van de keuzes die het hoofdpersonage maakte en beeldde me gewoon de hele tijd in wat ik zou doen als mijn zusje of een vriendin zo’n domme beslissingen zou maken. Dus knap geschreven in de zin van dat je meeleeft met de personages, maar ook zo … tja … onaangenaam?

Ook de romantiek ging helaas niet in crescendo t.o.v. deel 1. Daarop ga ik wat dieper in hieronder, maar pas op want er staat wat spoilerige info in.

MILD SPOILERS UP AHEAD VANAF HIER

Romantiek speelt dus opeens helemaal geen rol meer in ‘Ave Cesaria’. En dat vind ik als romanticus natuurlijk superjammer. Ik weiger immers om “dat met Marco” romantiek te noemen: het was eerder Stockholm-syndroom volgens mij … Alleszins valt de romantisering van een zeer toxische relatie in slechte aarde bij me.

Het feit dat de sterke Emily van zodra ze weer bij Marco is verandert in een huisslaafje, deed bovendien mijn feministische vuurtje oplaaien. Niet dat er iets mis is met koken en kuisen voor je man natuurlijk, maar Marco is duidelijk 2 jaar lang een absolute loser geweest en dan komt daar Sneeuwwitje de boel even fixen … Eh, nee. Fix eerst jezelf plz.

Een man child zonder werk en zonder basishygiëne is voor mij alleszins niet echt een romantische held. Wel realistischer natuurlijk dan heel wat fictieve love interests, maar ja, toch een beetje een afknapper.  
END OF SPOILERS 

Soit, ik had gewoon verwacht dat het allemaal een beetje een andere kant zou opgaan. Dat het meer New Adult-ig ging worden? Niet noodzakelijk qua seks of zo, maar wel qua emotionele verbinding tussen de twee main characters.
Ook moest ik wat wennen aan de snelle afwisseling van vertellers. Je had erg vaak maar 0,5 tot 2 pagina’s in dezelfde vertelstem voor er alweer een switch aankwam. Met vier vertellers is dat toch iets te snel voor mijn gevoel. Echter zorgt dit er wel voor dat je vlot kunt en wilt verder lezen, waardoor ‘Ave Cesaria’ opnieuw een pageturner geworden is. Ik had het echt snel uit!

Alleen jammer dus dat het verhaal lang blijft hangen in een negatieve sfeer en dat het vrouwelijke hoofdpersonage zo’n onbegrijpelijke levenskeuzes maakt. Je hebt als lezer zo’n beetje die neiging zoals bij het kijken van een horrorfilm: “NEE DOMME DOOS NIET DOEN DE MOORDENAAR STAAT ACHTER DIE DEUR!” Je weet wel.

Conclusie

Als je op zoek bent naar ontspannend leesvoer zou ik dit boek niet oppikken, maar als je houdt van verhalen die onder je huid kruipen, heftige thema’s aansnijden en thrillerelementen bevatten dan is ‘Ave Cesaria’ zeker wel een aanrader.

Ik zou echter een trigger warning willen meegeven, want als je niet in een goede head space zit denk ik dat dit verhaal echt te intens zou kunnen zijn vanwege de sterke en langdurige focus op thema’s zoals zelfmoord en verkrachting.

Hoe dan ook blijf ik nieuwsgierig naar meer van deze indie-auteur want ze kan heel wat auteurs die bij reguliere uitgeverijen zitten zonder moeite onder tafel schrijven. Dus daarvoor althans: chapeau!

Liefde in Twin Bridges: Abby & Blake (Debra Eliza Mane & Lizzie van den Ham) ****

twin bridges

Wat een leuk boek! Ideaal leesvoer in de aanloop naar Kerstmis, SUPERvlot geschreven, sympathieke personages en memorabele randpersonages die hun eigen spin-off krijgen … Ja hoor, dit chicklitcowboyverhaal tikt heel wat boxjes aan!

Eerst vond ik het een beetje instalove (niet dat ik daar op zich een probleem mee heb, het was immers goed uitgewerkt), maar vanwege een slim geschreven kat-en-muisspel gaat het dan weer even over in een slow burn, wat ik wel tof vond. Uiteindelijk gaat het allemaal nog best snel, maar de psychologische beweegredenen van beide partijen zijn duidelijk, waardoor het niet stoort.

Mijn verwachtingen waren op voorhand iets meer NA – geen idee waarom – maar dit is toch eerder een volwassen chicklit. De seksscènes vond ik dan ook iets minder passen in het überromantische geheel. Vandaar zit ik een beetje tussen de 4 en de 5 in … Ik zet ‘m voorlopig op 4 but might change later, na wat erover nagedacht te hebben! Want ik heb er zeker wel heel veel leesplezier aan beleefd en wil nog veel meer lezen over de liefdeslevens in Twin Bridges.

Aanrader dus voor: alle mensen die nu al kerstfilms aan het kijken zijn op Netflix 😀 En ook zeker voor dierenliefhebbers, want honden en paarden spelen een grote rol in het bijverhaal.

The Surface Breaks/Mermaid (Louise O’Neill) ***

mermaid

Zo zo, ik denk dat Mermaid/The Surface Breaks wel eens één van de meest polariserende boeken zou kunnen zijn die we al ooit besproken hebben in de leesclub. Het gaat natuurlijk om een “delicaat” onderwerp, zijnde feminisme, dus ik ben heel benieuwd hoe de meningen verdeeld gaan zijn! Mijn type boek was dit alleszins niet, dat zal ik al meteen in de groep gooien. Ik hang daarom ergens tussen een twee- en een driesterrenrating in, maar omdat het boek (ondanks de oubollige schrijfstijl en irritante gedachtegangen/personages) wel vlot leest en je dit korte boekje dus makkelijk op een paar dagen kan finishen, heb ik toch naar boven afgerond … Eigenlijk dus puur uit dankbaarheid dat het geen 500 pagina’s waren 😀

Maaarrrrrr heel wat kritiekpuntjes, die heb ik wel:

Titel & cover
Ik vind de Engelse titel moeilijk te onthouden en verwar die continu met ‘Breaking the surface’. De Nederlandse vertaling is dan weer een flop omdat het a) letterlijk géén Nederlandse vertaling is en 2) de meest ongeïnspireerde titel aller tijden is. Beetje alsof ik mijn boek ‘De Engel’ zou genoemd hebben, haha.

Zowel de NL als de ENG cover vind ik wel erg mooi, al zijn ze enorm verschillend. De Nederlandse vind ik minder bij het verhaal passen omdat het nogal commercieel is (à la The Selection, Royals etc.), terwijl het verhaal aan de binnenkant je dan wel eens teleur zou kunnen stellen omdat het totaaaaaal niet-mainstream is.
Schrijfstijl
Oh lord. Als er een Tinder bestond voor schrijfstijlen, dan waren dit boek en ik GEEN match. Ik heb dus de Engelse versie gelezen en ergerde me enorm aan het ouderwetse taalgebruik. Nochtans kan old school Engels echt prachtig zijn in literatuur hoor, maar hier kwam het superfake en geforceerd over. Ik had echt de indruk alsof een of ander 19de-eeuw weeskind de narrator was, met zo’n dik Londens accent vanuit de achterbuurten. Welke meerwaarde heeft het om bekakt te willen doen? Is de auteur een Amerikaanse die denkt dat Britse mensen echt zo spreken? Dit voelde mij echt niet aan als een verhaal dat recht uit de ziel van de auteur kwam. De stukjes tussen haakjes waren ook enorm irritant.

Worldbuilding
Nadat ik enigszins gewend geraakte aan de geforceerde schrijfstijl, was het al snel de worldbuilding waaraan ik aanstoot nam. Wanneer je je verhaal laat afspelen in een onderwaterwereld, kan je ZO VEEL doen met je setting. Maar deze auteur heeft echt alle kansen tot creativiteit links laten liggen. Als ik ‘The surface breaks’ vergelijk met ‘Deep Blue’ van Jennifer Donnely (een boek met enorm rijke, creatieve worldbuilding) is dit verhaal echt lachwekkend slecht omkaderd.
Het zou zich evengoed kunnen afspelen in die 19de-eeuwse achterbuurt die ik eerder al vermeldde, want het gevoel dat je onder water leeft krijg je echt niet mee. Samengevat komt het hierop neer: ze eten zeewier (wauw, origineel), alle mannen zijn evil en er is ooit een oorlog geweest met een heks. DIT IS GEEN WORLD BUILDING! Ik vind het zelfs een beetje onrespectvol naar het mermaid fiction genre in zijn geheel dat je zo achteloos kunt omspringen met een onderwateruniversum en een geliefde groep fantasywezens. Ze heeft zich echt beperkt tot de basics en er geen eigen touch aan gegeven. Een grote gemiste kans!

Het hoofdpersonage
Waarom is dit exact Ariël qua uiterlijk en quirks, maar heet ze niet zo? Kregen ze de rechten gewoon niet ofwatte? #confused Maar soit, ik denk dat DE HELE WERELD het er wel over eens kan zijn dat dit een achterlijk hoofdpersonage is. Oké je bent je stem kwijt, maar ooit al eens gedacht aan andere communicatiemanieren? Nope? Je gaat gewoon een beetje saai zitten wezen? Fijn. Ik snap wel dat de auteur haar wil pitchen als het ultieme slachtoffer van de patriarchy en dat haar passieve irritantheid dus allemaal “de schuld van de venten” is, maar holy christ dit meisje had van mij diep op de zeebodem mogen blijven hoor. I could’ve done without her.

Tijdverloop
Bizarre, saaie tijdsovergangen zijn schering en inslag in dit boek. (En toen was het lente en toen was het zomer en toen en toen en toen …) Rare flow dus qua timing. Persoonlijk had ik dit ofwel opgedeeld in een – weliswaar lange – epiloog en dan ‘het nu’, ofwel de tussenstukken verder uitgediept. Eigenlijk vind ik het jammer dat de mensenwereld niet hedendaags is, dat had volgens mijn voor boeiendere contrasten kunnen zorgen. Also: het taalgebruik van de mensen vond ik wél behoorlijk hedendaags soms, terwijl ze eigenlijk dus in het verleden zaten (begin 20ste eeuw ofzo?). Hierdoor was ik in het begin een beetje verward tbh want ik stelde me echt jongeren van nu voor op die boot.

Conclusie

De tweede helft was gelukkig beter dan de eerste, maar nog steeds valt dit boek voor mij eerder in de ‘flop’-categorie. Ik snap wel dat de auteur het extreme van de manier waarop vrouwen behandeld worden wilde benadrukken, maar het resultaat is vooral een anti-mannenmanifesto. Die ’13 reasons why’-achtige mentaliteit van wraak nemen op ALLE mannen omdat je een paar douchebags bent tegengekomen in je leven, schoot bij mij grandioos in het verkeerde keelgat. Stellen dat alle mannen in de kern slecht van aard zijn is net zo seksistisch als alle vrouwen afschilderen als huisvrouwen die alleen maar goed zijn voor ‘sit still and be pretty’. Toch?

Kortom: dit is niet mijn definitie van girl power, dit is mannenhaat onder een héél dun laagje feministische vernis. Het enige goede wat ik erover kan zeggen is dat het vlot leest, dat Ceto een tof personage is (al is haar eerste verschijning één lange monoloog/infodump met weliswaar wat leuke feministische wijsheden erin) en dat het verhaal je hoe dan ook aan het denken zet over de rol van de vrouw in de maatschappij. Maar ga ik nog ooit iets van deze auteur lezen? Ehhh, liever niet.

Mijn secret santa wishlist!

HALLO IK BEN EEN DISCLAIMER: deze blogpost is 100% afgekeken van The Confessions of a Book Nerd, Audrey’s post inspireerde me om er ook eentje te maken over de secret santa van onze leesclub! ^^

Met de Dear Book Nerd Book Club doen we dit jaar voor het eerst een secret santa! Met een budget van 15 euro moeten we een lid van ons leuke clubje een boek + goodies cadeau doen. Daarvoor moesten we allemaal een wishlist opstellen. Na het lezen van deze blogpost van Audrey, leek het me wel leuk om mijn meest gewilde boeken ook eens met jullie te delen!

Crimson Bound (Rosamund Hodge)

Na het lezen van Cruel Beauty ben ik altijd benieuwd geweest naar de rest van deze boeken, maar somehow is het er nooit van gekomen om ze ook effectief aan te schaffen. Ik zou dus zeker niet rouwig zijn moest dit boek in mijn verrassingsdoosje belanden!

Heretics Anonymous (Katie Henry)

Dit is zo’n boek waarvan ik na het lezen van de flaptekst meteen dacht: omg, why didn’t I write this. Als atheïst lijkt het me gewoonweg een superleuke invalshoek, en de originele cover doet me alvast watertanden naar de inhoud.

Made You Up (Francesca Zappia)

Dit boek valt nét een tikkeltje uit mijn comfort zone, daarom is het iets dat ik niet snel voor mezelf zou kopen. Ideaal dus voor op deze wish list!

Roanoke Vanishing (Auburn Seal)

Het mystieke verhaal van Roanoke ken ik natuurlijk al uit tal van series zoals bijvoorbeeld Supernatural. Zelfs mijn favo boys van Buzzfeed Unsolved hebben er al een aflevering over gemaakt! Altijd enorm fascinerend gevonden. Dit onbekende boek maakt me dus wel nieuwsgierig naar hoe ze er een YA twist aan gegeven hebben …

The Lantern’s Ember (Colleen Houck)

Dat Colleen Houck één van mijn favoriete auteurs is, zal je intussen wel al opgevangen hebben. Haar nieuwste boek – dat heerlijk Halloweenig is – mocht dan ook niet op mijn wenslijstje ontbreken. De cover is ook een pareltje!

The Hunt (Meghan Shepard)

Ik wil al superlang verder met deze serie maar somehow geraakt mijn bestelling hiervan altijd (oké oké, 1x) lost in the mail en heb ik hem nog niet opnieuw besteld. Mag gerust in mijn secret santa-doosje zitten dus!

Lifeblood (Gena Showalter)

Ook zo’n serie waarin ik graag wil verderlezen, maar die ik nog niet heb aangekocht. Ook hier is er eerder iets misgegaan met mijn bestelling (zat samen met The Hunt) en ben ik er nog niet toe gekomen een nieuw exemplaar te bestellen.

Caraval (Stephanie Garber)

Caraval is een hypeboek dat me aanspreekt, maar somehow toch een beetje aan me voorbij is gegaan. Nu ja, beter laat dan nooit!

Ruin and Rising (Leigh Bardugo)

Zo rond dit punt begon mijn inspiratie voor de wishlist een beetje op te geraken (shocking, I know) en ben ik gaan kijken naar series die ik nog niet heb afgewerkt. Deze was daar eentje van!

Evermore (Sara Holland)

Oeeehhh ja deze wil ik ook graag in mijn nerdy klauwtjes krijgen! Het eerste deel vond ik erg leuk, dus deel 2 is meer dan welkom in mijn boekenkast.

Eens benieuwd wat het gaat worden! Op 8 december ga ik naar Brugge met mijn eigen pakje onder de arm en kom ik een boek rijker weer terug. Ik zal uiteraard laten weten wat mijn lieve secret santa uiteindelijk voor me gekocht heeft, maar wel heel zeker weet ik dat ik er sowieso erg blij mee ga zijn!

Even over ‘Op het slappe koord’ …

4acf1726-d30b-4476-9908-0776067b76a0 (1)

Als je me volgt op social media, had je ‘m een tijd terug ongetwijfeld al voorbij zien komen: de cover van mijn chicklit ‘Op het slappe koord’! Ik ben er nog steeds verliefd op! Er zit betekenis achter elke kleur en elk detail (spot de kreeftjes!) en ik vind het zo spannend dat jullie in de nabije toekomst (lekker vaag, haha) kunnen gaan ontdekken wat die betekenissen zijn.

Voor een keertje heb ik de cover trouwens niet zelf gemaakt (zo’n mad skills heb ik helaas niet :-D) maar dat betekent niet dat ik achter de schermen niet druk in de weer was met dit boek! Er drong zich namelijk een inhoudelijke wijziging op die ik toch wel onderschat had, namelijk het opsplitsen van het verhaal in twee delen. Veel ingrijpender dan ik had verwacht en dus ook een trager proces, helaas …

Ik heb inmiddels het gevoel dat ik al een miljoen jaar bezig ben met ‘Op het slappe koord’! Als je je bedenkt dat ik maar liefst 3,5 jaar geleden begon met het schrijven ervan, klopt dat ook wel ongeveer. Maarrrrr het einde is in zicht. Tenminste, dat hoop ik! Nog wat werken aan dat nieuwe einde en nog een eindredactieronde, en dan is Marie eindelijk klaar om de geheimen in haar handtas aan jullie te tonen.

Word dit boek een grote hit bij een breed publiek? Dat denk ik eerlijk gezegd niet. Maar het is de eerste keer dat ik experimenteer met chicklit en zelfs al is het geen bestseller in wording, ik denk dat het verhaal voor sommige mensen wel een bepaalde waarde kan hebben. En dat ik nog groeikansen krijg in dit genre, op basis van jullie reviews en reacties. Tenminste, dat hoop ik! Want ik heb nog heel wat chicklitideetjes en intussen al veel bijgeleerd over het genre.

Marie’s verhaal delen met de wereld is erg spannend omdat het zo anders is dan hetgeen ik voorlopig heb uitgegeven, maar ik vind het té zonde dit verhaal dat ik met heel veel liefde geschreven heb te laten verstoffen op mijn fileserver. Dus hopelijk hebben jullie nog wat geduld met me 😀 Meer nieuws coming zodra ik het zelf heb, haha!