Ave Cesaria (Sanne Hillemans) ***

ave

Naar dit vervolg keek ik al een hele tijd uit! Ik was dan ook superblij dat ik het boek won bij een giveaway georganiseerd door de auteur zelf en dat ik nu eindelijk eens een rustig weekje had om erin te beginnen. Deel 1 van deze selfpubbed duologie was immers een zéér aangename verrassing zowel qua taalkwaliteit als setting en plottwists.

Ik vind het dan ook superjammer dat ik ‘Ave Cesaria’ “maar” drie sterretjes kan geven, want ook in nu levert de auteur een kwalitatief indie-boek af dat erg goed geschreven is. Dat staat echt waar buiten kijf. Maar eigenlijk net vanwege Sanne’s meeslepende schrijfstijl werd het voor mij allemaal een beetje té rauw …
Het is geen boek dat zalft, maar een boek dat schuurt. En daar moet je natuurlijk wel een beetje ‘in the mood’ voor zijn!

Ik walgde erg sterk van de keuzes die het hoofdpersonage maakte en beeldde me gewoon de hele tijd in wat ik zou doen als mijn zusje of een vriendin zo’n domme beslissingen zou maken. Dus knap geschreven in de zin van dat je meeleeft met de personages, maar ook zo … tja … onaangenaam?

Ook de romantiek ging helaas niet in crescendo t.o.v. deel 1. Daarop ga ik wat dieper in hieronder, maar pas op want er staat wat spoilerige info in.

MILD SPOILERS UP AHEAD VANAF HIER

Romantiek speelt dus opeens helemaal geen rol meer in ‘Ave Cesaria’. En dat vind ik als romanticus natuurlijk superjammer. Ik weiger immers om “dat met Marco” romantiek te noemen: het was eerder Stockholm-syndroom volgens mij … Alleszins valt de romantisering van een zeer toxische relatie in slechte aarde bij me.

Het feit dat de sterke Emily van zodra ze weer bij Marco is verandert in een huisslaafje, deed bovendien mijn feministische vuurtje oplaaien. Niet dat er iets mis is met koken en kuisen voor je man natuurlijk, maar Marco is duidelijk 2 jaar lang een absolute loser geweest en dan komt daar Sneeuwwitje de boel even fixen … Eh, nee. Fix eerst jezelf plz.

Een man child zonder werk en zonder basishygiëne is voor mij alleszins niet echt een romantische held. Wel realistischer natuurlijk dan heel wat fictieve love interests, maar ja, toch een beetje een afknapper.  
END OF SPOILERS 

Soit, ik had gewoon verwacht dat het allemaal een beetje een andere kant zou opgaan. Dat het meer New Adult-ig ging worden? Niet noodzakelijk qua seks of zo, maar wel qua emotionele verbinding tussen de twee main characters.
Ook moest ik wat wennen aan de snelle afwisseling van vertellers. Je had erg vaak maar 0,5 tot 2 pagina’s in dezelfde vertelstem voor er alweer een switch aankwam. Met vier vertellers is dat toch iets te snel voor mijn gevoel. Echter zorgt dit er wel voor dat je vlot kunt en wilt verder lezen, waardoor ‘Ave Cesaria’ opnieuw een pageturner geworden is. Ik had het echt snel uit!

Alleen jammer dus dat het verhaal lang blijft hangen in een negatieve sfeer en dat het vrouwelijke hoofdpersonage zo’n onbegrijpelijke levenskeuzes maakt. Je hebt als lezer zo’n beetje die neiging zoals bij het kijken van een horrorfilm: “NEE DOMME DOOS NIET DOEN DE MOORDENAAR STAAT ACHTER DIE DEUR!” Je weet wel.

Conclusie

Als je op zoek bent naar ontspannend leesvoer zou ik dit boek niet oppikken, maar als je houdt van verhalen die onder je huid kruipen, heftige thema’s aansnijden en thrillerelementen bevatten dan is ‘Ave Cesaria’ zeker wel een aanrader.

Ik zou echter een trigger warning willen meegeven, want als je niet in een goede head space zit denk ik dat dit verhaal echt te intens zou kunnen zijn vanwege de sterke en langdurige focus op thema’s zoals zelfmoord en verkrachting.

Hoe dan ook blijf ik nieuwsgierig naar meer van deze indie-auteur want ze kan heel wat auteurs die bij reguliere uitgeverijen zitten zonder moeite onder tafel schrijven. Dus daarvoor althans: chapeau!
Advertisements

Liefde in Twin Bridges: Abby & Blake (Debra Eliza Mane & Lizzie van den Ham) ****

twin bridges

Wat een leuk boek! Ideaal leesvoer in de aanloop naar Kerstmis, SUPERvlot geschreven, sympathieke personages en memorabele randpersonages die hun eigen spin-off krijgen … Ja hoor, dit chicklitcowboyverhaal tikt heel wat boxjes aan!

Eerst vond ik het een beetje instalove (niet dat ik daar op zich een probleem mee heb, het was immers goed uitgewerkt), maar vanwege een slim geschreven kat-en-muisspel gaat het dan weer even over in een slow burn, wat ik wel tof vond. Uiteindelijk gaat het allemaal nog best snel, maar de psychologische beweegredenen van beide partijen zijn duidelijk, waardoor het niet stoort.

Mijn verwachtingen waren op voorhand iets meer NA – geen idee waarom – maar dit is toch eerder een volwassen chicklit. De seksscènes vond ik dan ook iets minder passen in het überromantische geheel. Vandaar zit ik een beetje tussen de 4 en de 5 in … Ik zet ‘m voorlopig op 4 but might change later, na wat erover nagedacht te hebben! Want ik heb er zeker wel heel veel leesplezier aan beleefd en wil nog veel meer lezen over de liefdeslevens in Twin Bridges.

Aanrader dus voor: alle mensen die nu al kerstfilms aan het kijken zijn op Netflix 😀 En ook zeker voor dierenliefhebbers, want honden en paarden spelen een grote rol in het bijverhaal.

The Surface Breaks/Mermaid (Louise O’Neill) ***

mermaid

Zo zo, ik denk dat Mermaid/The Surface Breaks wel eens één van de meest polariserende boeken zou kunnen zijn die we al ooit besproken hebben in de leesclub. Het gaat natuurlijk om een “delicaat” onderwerp, zijnde feminisme, dus ik ben heel benieuwd hoe de meningen verdeeld gaan zijn! Mijn type boek was dit alleszins niet, dat zal ik al meteen in de groep gooien. Ik hang daarom ergens tussen een twee- en een driesterrenrating in, maar omdat het boek (ondanks de oubollige schrijfstijl en irritante gedachtegangen/personages) wel vlot leest en je dit korte boekje dus makkelijk op een paar dagen kan finishen, heb ik toch naar boven afgerond … Eigenlijk dus puur uit dankbaarheid dat het geen 500 pagina’s waren 😀

Maaarrrrrr heel wat kritiekpuntjes, die heb ik wel:

Titel & cover
Ik vind de Engelse titel moeilijk te onthouden en verwar die continu met ‘Breaking the surface’. De Nederlandse vertaling is dan weer een flop omdat het a) letterlijk géén Nederlandse vertaling is en 2) de meest ongeïnspireerde titel aller tijden is. Beetje alsof ik mijn boek ‘De Engel’ zou genoemd hebben, haha.

Zowel de NL als de ENG cover vind ik wel erg mooi, al zijn ze enorm verschillend. De Nederlandse vind ik minder bij het verhaal passen omdat het nogal commercieel is (à la The Selection, Royals etc.), terwijl het verhaal aan de binnenkant je dan wel eens teleur zou kunnen stellen omdat het totaaaaaal niet-mainstream is.
Schrijfstijl
Oh lord. Als er een Tinder bestond voor schrijfstijlen, dan waren dit boek en ik GEEN match. Ik heb dus de Engelse versie gelezen en ergerde me enorm aan het ouderwetse taalgebruik. Nochtans kan old school Engels echt prachtig zijn in literatuur hoor, maar hier kwam het superfake en geforceerd over. Ik had echt de indruk alsof een of ander 19de-eeuw weeskind de narrator was, met zo’n dik Londens accent vanuit de achterbuurten. Welke meerwaarde heeft het om bekakt te willen doen? Is de auteur een Amerikaanse die denkt dat Britse mensen echt zo spreken? Dit voelde mij echt niet aan als een verhaal dat recht uit de ziel van de auteur kwam. De stukjes tussen haakjes waren ook enorm irritant.

Worldbuilding
Nadat ik enigszins gewend geraakte aan de geforceerde schrijfstijl, was het al snel de worldbuilding waaraan ik aanstoot nam. Wanneer je je verhaal laat afspelen in een onderwaterwereld, kan je ZO VEEL doen met je setting. Maar deze auteur heeft echt alle kansen tot creativiteit links laten liggen. Als ik ‘The surface breaks’ vergelijk met ‘Deep Blue’ van Jennifer Donnely (een boek met enorm rijke, creatieve worldbuilding) is dit verhaal echt lachwekkend slecht omkaderd.
Het zou zich evengoed kunnen afspelen in die 19de-eeuwse achterbuurt die ik eerder al vermeldde, want het gevoel dat je onder water leeft krijg je echt niet mee. Samengevat komt het hierop neer: ze eten zeewier (wauw, origineel), alle mannen zijn evil en er is ooit een oorlog geweest met een heks. DIT IS GEEN WORLD BUILDING! Ik vind het zelfs een beetje onrespectvol naar het mermaid fiction genre in zijn geheel dat je zo achteloos kunt omspringen met een onderwateruniversum en een geliefde groep fantasywezens. Ze heeft zich echt beperkt tot de basics en er geen eigen touch aan gegeven. Een grote gemiste kans!

Het hoofdpersonage
Waarom is dit exact Ariël qua uiterlijk en quirks, maar heet ze niet zo? Kregen ze de rechten gewoon niet ofwatte? #confused Maar soit, ik denk dat DE HELE WERELD het er wel over eens kan zijn dat dit een achterlijk hoofdpersonage is. Oké je bent je stem kwijt, maar ooit al eens gedacht aan andere communicatiemanieren? Nope? Je gaat gewoon een beetje saai zitten wezen? Fijn. Ik snap wel dat de auteur haar wil pitchen als het ultieme slachtoffer van de patriarchy en dat haar passieve irritantheid dus allemaal “de schuld van de venten” is, maar holy christ dit meisje had van mij diep op de zeebodem mogen blijven hoor. I could’ve done without her.

Tijdverloop
Bizarre, saaie tijdsovergangen zijn schering en inslag in dit boek. (En toen was het lente en toen was het zomer en toen en toen en toen …) Rare flow dus qua timing. Persoonlijk had ik dit ofwel opgedeeld in een – weliswaar lange – epiloog en dan ‘het nu’, ofwel de tussenstukken verder uitgediept. Eigenlijk vind ik het jammer dat de mensenwereld niet hedendaags is, dat had volgens mijn voor boeiendere contrasten kunnen zorgen. Also: het taalgebruik van de mensen vond ik wél behoorlijk hedendaags soms, terwijl ze eigenlijk dus in het verleden zaten (begin 20ste eeuw ofzo?). Hierdoor was ik in het begin een beetje verward tbh want ik stelde me echt jongeren van nu voor op die boot.

Conclusie

De tweede helft was gelukkig beter dan de eerste, maar nog steeds valt dit boek voor mij eerder in de ‘flop’-categorie. Ik snap wel dat de auteur het extreme van de manier waarop vrouwen behandeld worden wilde benadrukken, maar het resultaat is vooral een anti-mannenmanifesto. Die ’13 reasons why’-achtige mentaliteit van wraak nemen op ALLE mannen omdat je een paar douchebags bent tegengekomen in je leven, schoot bij mij grandioos in het verkeerde keelgat. Stellen dat alle mannen in de kern slecht van aard zijn is net zo seksistisch als alle vrouwen afschilderen als huisvrouwen die alleen maar goed zijn voor ‘sit still and be pretty’. Toch?

Kortom: dit is niet mijn definitie van girl power, dit is mannenhaat onder een héél dun laagje feministische vernis. Het enige goede wat ik erover kan zeggen is dat het vlot leest, dat Ceto een tof personage is (al is haar eerste verschijning één lange monoloog/infodump met weliswaar wat leuke feministische wijsheden erin) en dat het verhaal je hoe dan ook aan het denken zet over de rol van de vrouw in de maatschappij. Maar ga ik nog ooit iets van deze auteur lezen? Ehhh, liever niet.

Mijn secret santa wishlist!

HALLO IK BEN EEN DISCLAIMER: deze blogpost is 100% afgekeken van The Confessions of a Book Nerd, Audrey’s post inspireerde me om er ook eentje te maken over de secret santa van onze leesclub! ^^

Met de Dear Book Nerd Book Club doen we dit jaar voor het eerst een secret santa! Met een budget van 15 euro moeten we een lid van ons leuke clubje een boek + goodies cadeau doen. Daarvoor moesten we allemaal een wishlist opstellen. Na het lezen van deze blogpost van Audrey, leek het me wel leuk om mijn meest gewilde boeken ook eens met jullie te delen!

Crimson Bound (Rosamund Hodge)

Na het lezen van Cruel Beauty ben ik altijd benieuwd geweest naar de rest van deze boeken, maar somehow is het er nooit van gekomen om ze ook effectief aan te schaffen. Ik zou dus zeker niet rouwig zijn moest dit boek in mijn verrassingsdoosje belanden!

Heretics Anonymous (Katie Henry)

Dit is zo’n boek waarvan ik na het lezen van de flaptekst meteen dacht: omg, why didn’t I write this. Als atheïst lijkt het me gewoonweg een superleuke invalshoek, en de originele cover doet me alvast watertanden naar de inhoud.

Made You Up (Francesca Zappia)

Dit boek valt nét een tikkeltje uit mijn comfort zone, daarom is het iets dat ik niet snel voor mezelf zou kopen. Ideaal dus voor op deze wish list!

Roanoke Vanishing (Auburn Seal)

Het mystieke verhaal van Roanoke ken ik natuurlijk al uit tal van series zoals bijvoorbeeld Supernatural. Zelfs mijn favo boys van Buzzfeed Unsolved hebben er al een aflevering over gemaakt! Altijd enorm fascinerend gevonden. Dit onbekende boek maakt me dus wel nieuwsgierig naar hoe ze er een YA twist aan gegeven hebben …

The Lantern’s Ember (Colleen Houck)

Dat Colleen Houck één van mijn favoriete auteurs is, zal je intussen wel al opgevangen hebben. Haar nieuwste boek – dat heerlijk Halloweenig is – mocht dan ook niet op mijn wenslijstje ontbreken. De cover is ook een pareltje!

The Hunt (Meghan Shepard)

Ik wil al superlang verder met deze serie maar somehow geraakt mijn bestelling hiervan altijd (oké oké, 1x) lost in the mail en heb ik hem nog niet opnieuw besteld. Mag gerust in mijn secret santa-doosje zitten dus!

Lifeblood (Gena Showalter)

Ook zo’n serie waarin ik graag wil verderlezen, maar die ik nog niet heb aangekocht. Ook hier is er eerder iets misgegaan met mijn bestelling (zat samen met The Hunt) en ben ik er nog niet toe gekomen een nieuw exemplaar te bestellen.

Caraval (Stephanie Garber)

Caraval is een hypeboek dat me aanspreekt, maar somehow toch een beetje aan me voorbij is gegaan. Nu ja, beter laat dan nooit!

Ruin and Rising (Leigh Bardugo)

Zo rond dit punt begon mijn inspiratie voor de wishlist een beetje op te geraken (shocking, I know) en ben ik gaan kijken naar series die ik nog niet heb afgewerkt. Deze was daar eentje van!

Evermore (Sara Holland)

Oeeehhh ja deze wil ik ook graag in mijn nerdy klauwtjes krijgen! Het eerste deel vond ik erg leuk, dus deel 2 is meer dan welkom in mijn boekenkast.

Eens benieuwd wat het gaat worden! Op 8 december ga ik naar Brugge met mijn eigen pakje onder de arm en kom ik een boek rijker weer terug. Ik zal uiteraard laten weten wat mijn lieve secret santa uiteindelijk voor me gekocht heeft, maar wel heel zeker weet ik dat ik er sowieso erg blij mee ga zijn!

Even over ‘Op het slappe koord’ …

4acf1726-d30b-4476-9908-0776067b76a0 (1)

Als je me volgt op social media, had je ‘m een tijd terug ongetwijfeld al voorbij zien komen: de cover van mijn chicklit ‘Op het slappe koord’! Ik ben er nog steeds verliefd op! Er zit betekenis achter elke kleur en elk detail (spot de kreeftjes!) en ik vind het zo spannend dat jullie in de nabije toekomst (lekker vaag, haha) kunnen gaan ontdekken wat die betekenissen zijn.

Voor een keertje heb ik de cover trouwens niet zelf gemaakt (zo’n mad skills heb ik helaas niet :-D) maar dat betekent niet dat ik achter de schermen niet druk in de weer was met dit boek! Er drong zich namelijk een inhoudelijke wijziging op die ik toch wel onderschat had, namelijk het opsplitsen van het verhaal in twee delen. Veel ingrijpender dan ik had verwacht en dus ook een trager proces, helaas …

Ik heb inmiddels het gevoel dat ik al een miljoen jaar bezig ben met ‘Op het slappe koord’! Als je je bedenkt dat ik maar liefst 3,5 jaar geleden begon met het schrijven ervan, klopt dat ook wel ongeveer. Maarrrrr het einde is in zicht. Tenminste, dat hoop ik! Nog wat werken aan dat nieuwe einde en nog een eindredactieronde, en dan is Marie eindelijk klaar om de geheimen in haar handtas aan jullie te tonen.

Word dit boek een grote hit bij een breed publiek? Dat denk ik eerlijk gezegd niet. Maar het is de eerste keer dat ik experimenteer met chicklit en zelfs al is het geen bestseller in wording, ik denk dat het verhaal voor sommige mensen wel een bepaalde waarde kan hebben. En dat ik nog groeikansen krijg in dit genre, op basis van jullie reviews en reacties. Tenminste, dat hoop ik! Want ik heb nog heel wat chicklitideetjes en intussen al veel bijgeleerd over het genre.

Marie’s verhaal delen met de wereld is erg spannend omdat het zo anders is dan hetgeen ik voorlopig heb uitgegeven, maar ik vind het té zonde dit verhaal dat ik met heel veel liefde geschreven heb te laten verstoffen op mijn fileserver. Dus hopelijk hebben jullie nog wat geduld met me 😀 Meer nieuws coming zodra ik het zelf heb, haha!

Truth or Dance (Chinouk Thijssen) ****

Disclaimer: ik las dit boek als proeflezer!
truth
In ‘Truth or Dance’ biedt YA-thrillerqueen Chinouk haar lezers een glimp achter de schermen van een leven waarvan heel wat jonge meisjes dromen: het leven als ballerina-studente! Maar achter de coulissen is niet al peis en vree …

Met een sfeer die de vergelijking met ‘Pretty Little Liars’ waardig is, neemt de duistere kant van de dansacademie al snel de overhand in de vorm van het “spel” Truth or Dance. Een anonieme stalker stuurt immers appjes naar het vriendinnengroepje van hoofdpersonage India en de inhoud daarvan gaat al snel van uitdagend naar ronduit dreigend.

Daar gaan de meiden niet altijd even slim en volwassen mee om, maar precies dat maakt het erg realistisch voor een YA-thriller: ze houden dingen domweg (of met de beste intenties) achter voor elkaar en worden daardoor soms tot serieuze ethische dilemma’s gedwongen. Zal hun vriendschap het overleven? En dat drie delen lang? 😮

Wat ik – even in de marge – trouwens erg leuk vond aan dit boek, is dat er ook een Vlaams personage is toegevoegd! Dat is toch een fijne knipoog naar “ons” deel van het Nederlandstalige lezerspubliek, zeker aangezien het personage in kwestie ook echt Vlaamse woordjes gebruikt. (Je kan al raden waar ik als proeflezer extra op lette, hé? ;-))

Om ook een kritiekpuntje te noemen: de BFF’s van India kwamen in de versie die ik gelezen heb soms een beetje inwisselbaar over, maar ik geloof dat hier wel aan gewerkt is. Sowieso geeft dat je als lezer wel de mogelijkheid hen zelf in te kleuren met je eigen verbeelding dus het is maar waarvan je houdt.

Hoe dan ook: zoals je merkt aan de recensie was ik over het algemeen dus heel enthousiast over Chinouks nieuwste verhaal. Fataal Spel vond ik persoonlijk wel nog een tikkeltje beter (DAT EINDE) en intussen weet ik al dat ook deel 2 van Truth or Dance nog nét iets spannender en toffer is – daarom geef ik dit eerste deel een welverdiende 4!

Schrijven in 3 verschillende levensfases

Misschien een rare insteek voor een (zeldzaam) auteursblogje, maar de laatste tijd ben ik regelmatig aan het nadenken over hoe ik actief ik schreef in welke levensfase. Dus dat wilde ik even nader met jullie onder de loep nemen in een blogpostje. Eens benieuwd of jullie jezelf erin herkennen, of net totaal niet!

Schrijven als thuiswonende werkkracht (20-23 jaar)

Oh, wat een luxejaren! Als je nog thuis woont, heb je natuurlijk heel veel tijd voor je hobby’s. Oké, van mijn eerste job was ik vaak pas erg laat thuis, maar verder heb je weinig aan je hoofd in de zin van dat je geen huishoudelijke verplichtingen hebt. Ook wilde ik echt “ontsnappen” na een dagje heen en weer Brussel pendelen, dus de combinatie van relatief veel tijd en de nood aan escapisme was in die periode de ideale head space om verhalen in te creëren.

In de vakanties en zelfs de avonden/weekends schreef ik echt heel veel rond deze leeftijd. Dat deed ik toen gewoon in de woonkamer (sister hogging the tv dus ik had niet veel andere keuze dan mezelf entertainen met schrijven) of in mijn vriend zijn kamer in zijn ouderlijk huis waar ik een eigen pc had, terwijl hij gamede. Ik had toen vrij goede routines en schreef bijna elke avond wel. Wow, dat is nu écht even ondenkbaar voor me! Maar daarover meer in deel 3.

Schrijven in je eerste eigen stekje (23-27 jaar)

Toen ik samen met mijn vriend verhuisde naar een “eigen” appartementje, ging schrijven al meteen iets moeizamer. Het leven ging me steeds meer in de weg zitten, maar vergeleken met nu schreef ik toen ook nog wel veeeeeel frequenter en routineuzer. Mijn pc stond in de woonkamer, naast die van mijn vriend, en dat vond ik wel fijn: ik had m’n eigen hoekje maar door de pc constant te zien werd ik er vaker naartoe gelokt dan nu het geval is.

Ondanks het feit dat ik in deze levensfase fulltime werkte, viel het huishouden etc. best nog mee omdat we klein woonden en geen tuin hadden. Zolang de vaat draaide, het eten gemaakt/gekocht werd en de Swiffer zijn dagelijkse rondje deed, was het allemaal prima te bolwerken. Tijdens deze periode ben ik echter ook wel getrouwd, wat natuurlijk deed inboeten aan schrijftijd omdat ik veel bezig was met plannen en knutselen voor de grote dag! Dus het ging een beetje op en af, maar schrijven was altijd wel ergens aanwezig in mijn weekplanning.

Schrijven wanneer je een bijna dertigjarige bejaarde met een eigen huis bent (+27)

You guys. Je zou denken dat ik meer schrijftijd heb nu ik 4/5de werk hé? Maar in de realiteit is het vooral de schrijfgoesting die vaak ontbreekt. Ik ben een soort van slaapwandelende zombie die al heel blij is als ze iets op Netflix kan kijken alvorens in slaap te vallen op de zetel.

Het huishouden is meer dan verdubbeld ten opzichte van de appartementsjaren (sowieso meer dan dubbel zoveel oppervlakte + het is een ouder huis + een tuin erbij) en ook hier en daar nog wat renoveren vraagt veel head space en tijd van me. Sociale verplichtingen zijn at an all time high wat ook weer vreet aan de schrijftijd en mentale motivatie. In heb bovendien vrij weinig routine in mijn leven doordat ik maar 3 dagen op kantoor werk en er op die dagen altijd wel iets voorvalt waardoor we niet direct na het werk naar huis kunnen. IK MIS ROUTINE! (Blijkbaar …)

Het grootste verschil is echter dat mijn pc in dit huis in een aparte ruimte staat. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik meer zou schrijven als ik toegang tot mijn pc zou hebben vanuit de woonkamer. Iedereen die me kent weet dat ik een hekel heb aan laptops (ondingen!) maar misschien moet ik toch maar eens overwegen eentje aan te schaffen zodat ik weer in de leefruimte – waar er iets minder een werksfeer hangt – kan schrijven …

Mis ik achtergrondgeluid van de televisie? Of de visuele trigger van mijn schrijfmachine te zien staan terwijl ik anders gewoon schaamteloos netflix? Ik weet het niet. Maar op dit tempo schrijf ik nog niet eens een boek per jaar en dat is natuurlijk een beetje een slakkentempo. Dus euh, als jullie tips hebben voor meer routine, minder dutjes en een klein werkstationnetje in de woonkamer: hit me up!

Vuur en Vergankelijkheid (Kelly van der Laan) 3,5*

De Lentagon-trilogie heb ik dan wel nog niet helemaal uit (boek drie is zo intimiderend dik, help!) maar toch durf ik mezelf er fan van te noemen. Toen Kelly een prequel aankondigde, was ik natuurlijk geïntrigeerd. In haar eerste boeken trakteert ze haar lezers op een enorm rijkelijke world building vol magische ontwikkelingen en internationale conflicten, dus daar nog wat extra van snoepen in een bonusboek is zeker geen straf. Er valt immers nog veel uit te halen, die wereld van haar.

lentagon
Ik had dus best wel wat hoge verwachtingen van ‘Vuur en Vergankelijkheid’. In het eerste hoofdstuk wordt al meteen duidelijk dat de focus hier veel meer op wetenschap komt te liggen ten opzichte van in de Lentagon-boeken. Dit is dan ook geen sci-fi, maar sci-fa (science fantasy! ;-)), wat op zich natuurlijk wel een fijne en verfrissende combinatie is. Alleen was het voor mij toch iets te veel science, iets te weinig fantasy, emotionele verbintenis en dynamiek … Dat komt ook deels door het feit dat de twee perspectieven die elkaar afwisselen – die van Iris en Leah – eigenlijk nooit een andere setting tonen. Hetzelfde lab, dezelfde campus. Hierin had ik graag wat meer variatie gezien. Ik denk bijvoorbeeld dat het enorm interessant geweest was als we een extra perspectief hadden van iemand bij Mendoza.
Dus ja, de nadruk ligt vooral de eerste 150 pagina’s enorm op dat academische. Wel eens leuk om je even academicus te wanen en op zich wel interessant – gezien het ook allemaal zeer geloofwaardig is uitgewerkt – maar als leek was je me soms toch even kwijt. Hier en daar brandt er nog een sprankeltje hoop door subtiele clues die verwijzen naar meer spanning die later gaat volgen, maar al bij al bleef ik toch vrij lang een beetje hongerig naar actie, conflict, evolutie.
Gelukkig is de schrijfstijl van Kelly nog steeds heerlijk! Dus wat dat betreft is het zeker een vlotte read. En van zodra je richting pagina 200 gaat, komt het ook wel écht op gang. Die laatste hoofdstukken – ik vloog erdoorheen! Vooral het concept van bloedkristallen vond ik erg boeiend (Was dit ook in de vorige boeken? Dat weet ik nu even niet meer.) en de intriges rondom het personage van Kain kwamen eveneens in een stroomversnelling. Alle actie zit dus een beetje achteraan weggestopt in het boek, wat weliswaar zorgt voor een sterke climax, maar voor mij maakte het toch niet 100% goed dat ik er zo lang op heb moeten wachten. 

Dus hoewel de world building helemaal petje af is, had ik gewoonweg wat minder voeling met deze personages en de academische setting. Kan gebeuren!

It Only Happens in the Moview (Holly Bourne) *****

Soms zijn je leesclubbuddies zo enthousiast over een boek dat je niet anders kan dan zelf ook nieuwsgierig worden ernaar. Als dat boek dan ook nog eens maar 7 euro kost bij Book Depo … Tja, resistance is futile!

movies
Nochtans hadden ‘It Only Happens in the Movies’ en ik een beetje een rocky start. Van zodra een hoofdpersonage (zeker een love interest) begint te roken ga ik in een soort van ‘Hulk Smash’-rage over tabaksverslaving promoten bij jongeren en is het moeilijk om voorbij die groene waas te zien. Want hoe charmant en getalenteerd Harry ook is, in mijn ogen zag ik hem toch vooral als junkie. Not my cup of tea. Gelukkig had ik zo’n vermoeden dat er een plot twist ging aankomen die mijn morele kompas gunstiger zou stemmen en kreeg ik daarin gelijk. (Oef!)
Bovenstaande was dan ook echt mijn enige issue met dit boek. Want wauw, wat een pareltje voor de rest! De schrijfstijl van Holly Bourne (ja, shame on me ik had nog nooit iets van haar gelezen) is heerlijk Brits, oprecht en humoristisch. Hierdoor las ik vlotjes 200 pagina’s op 1 dag zonder ooit zoiets te hebben van “nu ben ik het even zat”. Ik wilde altijd maar verder verder verder lezen. Dat ik dit boek verslonden heb, is een understatement!
Ik heb zelfs enkele zeldzame traantjes geplengd. Niet bij de eindscène zoals je misschien zou verwachten, maar in de scènes met haar familie. So heart-wrenching … Ik denk dat dit boek voor veel kinderen van gescheiden ouders wel wat oude wonden opent, maar net daardoor vond ik het ook zo’n voldoening gevende leeservaring: het is rauw en echt en dramatisch en somehow toch magisch, dankzij de setting in de cinema. In hou van cinema’s! Dus deze setting trok me wel echt aan. De randpersonages zijn enorm levendig en goed uitgewerkt, wat toch ook altijd een grote plus is in mijn boekje.
Maar het allerallerallerbeste aan dit boek? Dat is toch wel het hoofdpersonage. Audrey heeft 0% interesse in Harry’s manic pixie dream girl te zijn en haar feministische houding is heerlijk verfrissend. Dit boek heeft dan ook het potentieel om op laagdrempelige wijze een eye-opener te zijn voor veel jonge meisjes. Vermeldingen van menstruatie bijvoorbeeld, zijn gek genoeg nog steeds vrij taboe in veel YA-boeken. Holly Bourne trekt zich er allemaal niets van aan en weet zo een verrassend ‘rond’ en realistisch personage neer te zetten. Geen deerne, maar een méns. Soms heel onafhankelijk en sterk, soms needy en overemotioneel – iets waarop zoveel vrouwen worden afgestraft in onze maatschappij. Audrey durft “onbegeerlijk” te zijn (if there is such a thing) en dat maakt haar net extra ontwapenend.
Dus meisje – en jongens – lees dit boek!

Inspiratiebronnen ‘Verstrengelde Vleugels’ #SPOILERS

Warning: als je VV nog niet gelezen hebt, skip je deze blogpost best tot achteraf! En wanneer ik “best” zeg, bedoel ik eigenlijk: ga dit verdorie niet lezen en dan alles verpesten voor jezelf, ik heb té lang aan dit boek gewerkt om dit te laten gebeuren hoor 😀 Waarom ik dan toch deze “gevaarlijke” blogpost de wereld instuur? Voor iedereen die het interessant vindt om NA het lezen eens in mijn hoofd te blikken om te zien hoe het plot en sommige personages tot stand kwamen!

landscape-1469528379-cara-delevingne-suicide-squad

Final warning: SPOILERS UP AHEAD! 

Mijn algemene inspiratie voor Verstrengelde Vleugels haalde ik natuurlijk bij mijn favoriete serie-eindes: Breaking Dawn (de link daarmee is héél duidelijk, zoals gewoonlijk ;-)), maar ook het laatste deel van de Angel-trilogie van L.A. Weatherly was een grote invloed. Respectievelijk de superspeed pregnancy en [ANGEL SPOILER] de tragische, interdimensionale scheiding der geliefden zijn hieruit voortgevloeid. [EINDE SPOILER] Bij een trilogie moet je laatste deel echt impact maken, dus daarom heb ik gekeken naar de boeken die bij mij een groot emotioneel effect hebben gehad en proberen te zorgen voor dezelfde gevoelens.
Qua personages waren er enkele fictieve personen die mee mijn beeld van de nieuwe characters bepaald hebben. Crona/De Bezweerster is een mix van Tia Dalma (Pirates of the Carribean) & The Enchantress (Suicide Squad). Een heerlijk creepy mens met toch een bizarre aantrekkingskracht was daarbij zo’n beetje mijn missie. Ik vind haar persoonlijk wel geslaagd uitgedraaid! Lukas/De Krijger is dan weer 100% evil Wyatt uit Charmed <3, zowel naar uiterlijk (remember dat haar en sikje!) als naar character development toe (misschien was hij als alles anders was gelopen toch niet zo evil geweest?).
Evil_Wyatt
En als IEMAND weet wat in godsnaam de inspiratie voor Filamon was, laat het me dan alsjeblieft weten. Ik heb namelijk geen benul en dit is sowieso het raarste personage dat ik ooit in mijn leven ga schrijven :’) Volgens mij iets met slaapgebrek of zo … Sometimes I scare myself?
Hopelijk hebben jullie genoten van deze blik in mijn hoofd 😀