Toffee (Sarah Crossan) ***

Lid zijn van twee leesclubs (Dear Book Nerd in Brugge en Magical Stories Hasselt) betekent dat je regelmatig eens een boek buiten je comfortzone “moet” lezen. Zoals deze Toffee, het eerste boek dat ik ooit las in vrije vers. Het wordt op 13/07 besproken in Standaard Boekhandel Hasselt.

toffee

Allereerst wil ik zeggen dat ik dol ben op deze cover. Hij is echt prachtig met dat shiny roségoud en hij springt eruit tussen andere YA’s, wat me zeker aanspreekt. Ten tweede de schrijfstijl … Tja, ik moet zeggen dat ik het me veel poëtischer had ingebeeld. (Ik heb voor alle duidelijkheid de Engelse versie gelezen). Het is natuurlijk vrije vers dus het is nu ook niet zo dat ik verwachtte dat het allemaal ging rijmen of zo, maar op zich vond ik er niet veel lyrisch aan. Het leken gewoon allemaal minuscule hoofdstukjes waarvan de zinnen in stukjes waren gehakt? Hier en daar wat ritmisch, maar veel minder dan ik verwachtte. Superirritant vond ik het feit dat dialogen niet werden aangeduid met aanhalingstekens. Eerste en laatste keer dan ik een boek lees dat dat doet, haha. Niet mijn ding!

Qua vorm was Toffee dus not my cup of tea, maar hoe zat het met de inhoud? Bwaaaa. De eerste helft (of mss zelfs wel 2/3de) is het echt een enorm depressieve hap om je doorheen te worstelen. Ik vond het allemaal niet erg aangenaam om te lezen en als het niet voor de leesclub was, weet ik niet zeker of ik zou doorgezet hebben. Het laatste stuk werd het een beetje beter, maar toch zal ik nooit fan zijn van dergelijke boeken die alleen maar lijken te bestaan om de lezer een slecht gevoel te geven/tot tranen te brengen. Ikzelf hou eerder van positieve, dromerige, romantische en avontuurlijke verhalen waarin ik aan de realiteit kan ontsnappen! Ik zal dus niet snel meer een boek van Sarah Crossan vastpakken, denk ik.

Ik geef dit boek 2,5 sterretjes. Ik had op Goodreads eerst afgerond naar beneden, maar heb die rating uiteindelijk veranderd naar 3: het is immers zeker geen slecht boek, gewoon totaaaal mijn ding niet. Eens benieuwd wat de rest van de leesclub erover te zeggen zal hebben!

Ongetemd (Liz Hartevelt) ***

Liz Hartevelt ken ik echt al suuuuperlang van op Twitter, maar haar boek had ik nog niet gelezen (schaam schaam). Toen ik nog eens zin had in een leesuitstap naar de wereld van New Adult, bracht ik daar eindelijk verandering in!

35569738._SR1200,630_

Altijd spannend iets te lezen van iemand die je (virtueel) kent en extra spannend wanneer het boek nét dat beetje buiten je comfort zone ligt. Toen het verhaal direct begon met een nogal in-your-face seksscène had ik dan ook zoiets van uh-ohhhh. 😀 Gelukkig wisselde het perspectief snel van Riley (de mannelijke love interest) naar Arabella (het vrouwelijke hoofdpersonage) en vond ik de hoofdstukken vanuit haar perspectief veel leuker en meer relatable.

Arabella is echt een goed uitgewerkt personage. Ze heeft net zoals in heel wat NA-verhalen een tragisch verleden waardoor ze moeite heeft om zich – letterlijk en figuurlijk – bloot te geven in een relatie. Maar in het gezelschap van roommate Riley ontwaakt dan toch een kant van haar die ze niet eerder kende … Op zich hou ik wel van dit type “sexual awakening”-verhalen, maar zo jammer dat Riley zo’n bad boy is! Veel mensen houden natuurlijk van die good girl/bad boy trope maar ikzelf kan me daar ietsje minder in inleven. Geef mij maar Mr. Darcy ipv Mr. Grey. 😉

Sowieso was het feit dat de love interest in een coffeeshop werkt (de soort zonder koffie, haha) voor mij als brave Belg wel een beetje een cultuurshock. 😀 Zoals jullie weten ben ik in mijn reviews ook streng op het romantiseren van roken, en trek ik daar normaal een volledig sterretje voor af. Omdat het hier een NA is ipv een YA en omdat Arabella wel degelijk iets van tegenwind geeft over dit onderwerp, heb ik maar een half sterretje afgetrokken. Toch vond ik het jammer dat het verhaal zich in zo’n “drugsmilieu” afspeelt. Als je dus fan bent van boeken over bad boys is dit zeker wel een aanrader, maar ik ben ik hier geloof ik iets te braaf voor, oeps. 😀

Gelukkig heeft Liz wel een enorm vlotte schrijfstijl waar ik meermaals jaloers op was, dus dat maakte er toch nog oprecht een heel fijne read van! Meermaals verraste ze me met haar kleurrijke vergelijkingen en grappige dialogen. Het verhaal zelf speelt zich vooral op het interne vlak af en draait dus sterk rond de gevoelens en innerlijke ontwikkelingen van de personages, niet zozeer op externe actie of gebeurtenissen. Hierdoor krijg je goed mee wat iedereen denkt, vooral ook omdat Liz het altijd treffend weet te verwoorden. Soms echt rake beschrijvingen en mooie beeldspraak gelezen in dit selfpubbed boek van eigen bodem!

Nog één klein nadeeltje in de marge: het feit dat de hoofdstukken midden in een gesprek switchen van perspectief. Ikzelf lees echt hoofdstuk per hoofdstuk, dus als ik na enkele chapters een leespauze inlaste en de volgende dag pas verder las, was het soms heel desoriënterend om midden in een conversatie weer in te vallen. Bingereaders zullen hier gelukkig geen probleem mee hebben.

Dus mijn advies? Lees ‘m in één keer uit. 😉

Schrijversupdate Hashtag Hiernamaals

Het is hier een tijdje (nog) stil(ler) geweest omdat ik op vakantie was (groetjes uit Kreta!) en omdat het over het algemeen gewoon echt een chaotische periode is geweest. Helaas weinig tijd om te schrijven aan mijn nieuwe YA Fantasy – die inmiddels 10K woorden telt – maar gelukkig wél tijd om de binnensijpelende reacties op Hashtag Hiernamaals op te volgen!

hashtaghiernamaals 7

Hashtag Hiernamaals was zo’n boek waarbij ik onder het schrijven regelmatig dacht van: is dit niet té crazy, te inhoudsloze fun, te luchtig? In een tijd waarin heel veel YA’s een politiek thema hebben, lijkt lezen opnieuw steeds meer een vehikel aan het worden om je sociale bewustzijn te verbreden. En da’s natuurlijk top! Er moet daarvoor zeker ruimte bestaan in boekenland. Maar toch blijf ik nog steeds van mening dat entertainment value voor mij persoonlijk (als lezer én schrijver) een grote drijfveer is dan maatschappelijke relevantie.

Soms “schaam” ik me daar een beetje voor, en ik was dan ook niet zeker hoe de reacties op mijn super random verhaal Hashtag Hiernamaals zouden zijn. Het toetst zeker wel ethische thema’s aan die hopelijk aanzetten tot nadenken (en/of dromen!) en ik heb mijn best gedaan om op organische wijze diversiteit te integreren, maar hoe je het ook draait of keert: het blijft gewoonweg een superfluffy avontuur dat ik geschreven heb vanuit een plek van fantasierijk plezier.

Gelukkig heb ik de indruk dat de meeste lezers dat plezier ook ervaren tijdens het lezen! Zelfs als je wel houdt van serieuzere boeken, kan het ook gewoon eens een leuke afwisseling zijn om op knotsgekke queeste te gaan in het Leven na de Dood. Dus stel je mentale GPS in op ‘fun’ en dan hoop ik dat dat precies de bestemming is waar Hashtag Hiernamaals je naartoe gidst.

Veel leesplezier en heel erg bedankt aan iedereen die al een recensie heeft achtergelaten – ik ben zo blij dat dit boek zijn doel niet compleet gemist heeft, dat het jullie enkele uurtjes schaamteloos entertainment én smiles heeft geschonken.

Veel liefs

Vanessa

PS: Het boek komt officieel uit op 17/06.

5 boeiende boekvragen aan mezelf

MOET IK NU ALLES ZELF DOEN? OOK MEZELF INTERVIEWEN? JEETJE!

selfie

1) Is Op het Slappe Koord ook geschikt voor YA-lezers?
Op zich wel! Er komt geen expliciete content in voor of zo, al gaat het natuurlijk wel over het leven van een “volwassen” vrouw. Marie is 27 jaar oud in Op het Slappe Koord en verliest haar baan, dus in die zin zijn is het uitgangspunt iets volwassener. Toch denk ik dat het verhaal ook prima jongere lezers kan aanspreken omdat het ook weer gaat over de zoektocht naar je ware zelf.
2) Als Hashtag Hiernamaals over het leven na de dood gaat, kom je dan weer met Engelen af, of wat? 
Nee joh, die zitten er al genoeg in de Vleugels-trilogie! Voor Hashtag Hiernamaals heb ik eerder bekeken hoe (pop)cultuur en religie ons beeld van “de hemel” vormen. Daarbij heb ik geprobeerd origineel om te gaan met bepaalde clichés. Maar geen Engelen dus!
3) Komt er nog ooit een spin-off van de Vleugels-trilogie?
Zeg nooit nooit! Ik heb wel een ideetje … Maar ik heb natuurlijk ook nog een miljoen andere verhalen in de wachtrij staan. Deze nieuwe projectjes krijgen voorlopig wel voorrang.
4) Wie is je favoriete personage uit Hashtag Hiernamaals?
Roy! Hij is soms een beetje fout, maar dat was wel grappig om te schrijven. Ook zijn maniertjes en Amerikaanse accent waren iets waarin ik me helemaal kon uitleven. Ik vind hem gewoon ook een hilarische origin story hebben, zeg maar. Goeie ouwe Roy!
5) Was het veel werk om van Op het Slappe Koord & Op Sleeptouw twee afzonderlijke boeken te maken?
Ja en nee. Het was vooral veel denkwerk, qua schrijfwerk viel het goed mee. Enkel het laatste hoofdstuk is echt enorm anders, de rest is eigenlijk vrij onveranderd gebleven.

Heerestraat en Rozenlaan (Carlie van Tongeren) *****

*4,5 afgerond naar 5 vanwege het leesplezier en de hoge kwaliteit van redactie!

heerestraat
Heerestraat en Rozenlaan is een zalig boek. Daar wil ik even mee starten, want na mijn vorige blogpost over NL-VL (en ander gek woordgebruik :-)) leek het misschien een beetje alsof ik mijn kritiekhoedje op had! Terwijl ik eigenlijk superhard genoten heb van het eerste Blossom Books-boek van eigen bodem.

Nou ja, op dat eerste hoofdstuk na dat, want dat was echt wel een train wreck waarin ik me totaal niet kon oriënteren. Het leek alsof er een stuk uit geschrapt was, waardoor er niets meer van opbouw overbleef. Staat je eerste hoofdstuk zo los van de rest, dan noem je het beter een proloog, zodat lezers zich verwachten aan iets dat een beetje buiten de normale leesflow valt. Sowieso is het al lastig om in je eerste scène meteen met 5 personages te smijten en dan ook nog eens superveel vuurwerkgerelateerde termen te gebruiken die een (Vlaamse) leek niet kent. Ik dacht even dat het niet goed ging komen tbh!
Maar dus, vanaf hoofdstuk 2 ging het gelukkig een pak vlotter! Eigenlijk is Heerestraat en Rozenlaan een snugger uitgekiende mix van de populaire boeken DIMILY, It Only Happens in the Movies en Love & Gelato. Ik ben zeker fan van de stiefbroer-trope, genoot enorm van het vakantiehoofdstuk (mocht écht langer zijn wat mij betreft!) en vond de manier waarop de scheiding wordt uitgelegd heel treffend. Een goede combo van verhaallijnen, dus. Wel had ik soms een beetje té het gevoel alsof het subplot van Holly Bourne’s bovenvermelde boek hier als hoofdplot werd benut. Het gedrag van de ouders en de manier waarop het hoofdpersonage daarmee omgaat is immers erg gelijkaardig imho. Ook in de WhatsApp-gespreken had ik soms een dejà-vumomentje naar It Only Happens in the Movies. Alleszins wel fijn om te ontdekken dat ook schrijvers van eigen bodem dat internationale kwaliteitsniveau kunnen halen!
Op voorhand was ik een beetje bang dat dit boek te kinderachtig zou zijn. Als ik niet actief was in de blogwereld, zou ik het boek in de winkel nooit hebben opgepikt, omdat de cover eerder aanvoelt als een jeugdboek dan een YA. Toch vind ik de cover wel mooi en toepasselijk, ik zou alleen de poppetjes hebben weggelaten om een iets volwassenere uitstraling te bekomen. Zeker aangezien er vrij openlijk over seks wordt gepraat met niet-verbloemde termen, kan het een beetje misleidend zijn om zo’n jeugdige cover te gebruiken.
Nog wat random pijnpuntjes:
  • In het begin wordt er flink veel gevloekt met een vrij vulgaire woordenschat. Shit en fuck, daar zou ik me niet aan gestoord hebben. Maar lullen en wijven en zo vind ik persoonlijk nogal smaakloos. Snap dat dat een persoonlijk dingetje is, maar wilde het toch even aankaarten.
  • De naam Mark is toch echt iets voor 45+, nee? Niet de meest eigentijdse keuze voor een 17-jarige love interest, zeker aangezien zijn zus wel een moderne naam heeft (Lindi) en dat dus niet zo matcht in mijn hoofd. Tja sorry, ik vind naamgeving superrrrbelangrijk.
  • Introbrieven van uitgeverijen aan het begin van een boek zoals in The Fandom en ook hier, nee, ik ben daar niet voor. Het komt zo enorm commercieel over, terwijl een boek toch nog in de eerste plaats moet overkomen als iets dat uit het hart van de auteur komt. Wel zou dit mooi geweest zijn als afsluiter. Nu is het zo van: “Dit zijn de redenen waarom je dit boek goed MOET vinden!” Aan het einde zou het bescheidener geweest zijn: “Je vond dit boek goed? Wij houden er ook enorm veel van.” Jammer ook dat er geen dankwoord was.
  • Dit boek maakt best grote tijdssprongen, wat ik niet zo gewend ben van YA. Misschien was het leuk geweest als er datums bovenaan de hoofdstukken stonden? Soms was ik een beetje in de war welk seizoen het nu was. Je gaat heel snel van winter naar zomer zonder dat je dat “gevoel” subtiel meekrijgt via kledij en vermeldingen van temperatuur of weersomstandigheden etc. Op het einde sneeuwde het opeens en besefte ik dus dat er een jaar was voorbijgegaan zonder dat ik het door had. Er wordt wel melding gemaakt van eindexamens enzo maar dat snapte ik niet zo goed want het leek zo verspreid te zijn (bij ons heb je alleen examens na elk trimester?)

Maar alles samengevat vond ik dit boek dus echt een toppertje van eigen bodem. Ik had ‘the feels’ (heb ik niet zo vaak), waardeerde de humor, vond de personages enormmmm goed uitgewerkt en had altijd altijd altijd zin om verder te lezen. Ook de berichtjes en dagboekstukjes tussendoor maakten het luchtig leesvoer, terwijl het toch een serieus en belangrijk onderwerp van echtscheidingen aansnijdt! Ik vraag me echter af of ik dit had willen lezen toen ik tiener was en mijn ouders aan het scheiden waren … Volgens mij was het dan ‘too close to home’ geweest. Nu als volwassene, kan ik de waarde van een dergelijk verhaal wel des te meer appreciëren.

Dit alles in acht genomen, kan ik niet anders dan de volle 5 sterren toekennen! Ik was echt enthousiast en zal het boek zeker aan iedereen aanraden. Er was – zelfs volgens mijn kritische normen – bijster weinig ruimte voor verbetering, dus chapeau. Ik ben zeker benieuwd naar meer boeken van deze auteur, en binnenkort komt er al eentje uit die zeker op m’n leeslijstje gaat. Alleen hoop ik daarbij dat ze wel iets meer rekening houden met lezers uit het Vlaamse taalgebied!

Taalperikelen in H1 van Heerestraat en Rozenlaan

heerestraat

Nooit eerder las ik het eerste hoofdstuk van een boek met zoveel taalgerelateerde (en, toegegeven, culturele) verwarring dat ik er asap een blogje over wilde schrijven. Maar ja, voor alles een eerste keer, want na het lezen van een twintigtal pagina’s van Heerestraat & Rozenlaan ging ik rechtstreeks naar m’n computer toe in plaats van naar het volgende hoofdstuk.

In deze blog wil ik het dus hebben over een van mijn stokpaardjes van de afgelopen jaren, namelijk dat overdreven Nederlands taalgebruik heel wat Vlaamse lezers zoals mij jammerlijk op armlengte houdt …

Om dit te illustreren heb ik hieronder even samengevat wat ik zou aanduiden als proeflezer in het eerste hoofdstuk van dit boek. Alles waarover ik struikelde tijdens het lezen, dus. Nu kan je zeggen: “Ja logisch toch dat het super-Nederlands is, het is een NL-auteur én speelt zich af in Nederland”, en dat klopt, het ligt misschien nog ietsje anders dan de te “Hollandse” vertalingen waarover we ook wel eens klagen in de Vlaamse blogwereld. Toch vond ik dit geval zo extreem dat ik Heerestraat & Rozenlaan de ideale kandidaat vond voor een kleine case.

Heb ik taalkundige onderbouwing hiervoor? Meh, nee. Puur op basis van mijn eigen taalgevoel waren dit de woorden, termen en gebruiken die me even deden pauzeren tijdens het lezen. Je hoeft het er niet mee eens te zijn en ik spreek uiteraard niet voor alle Vlamingen (sorry, geen politieke ambities ;-)), maar deze blog is dan ook gebaseerd puur op mijn persoonlijke leeservaring als kritisch schrijfmens dat lezen en redactie soms moeilijk van elkaar kan loskoppelen. Enjoy! Or don’t 🙂

Woorden die ik als proeflezer zou aanduiden met een neutraler alternatief erbij:

  • Kisten: legerlaarzen (zelf zou ik bottines gebruiken, maar dat is in NL dan weer geen standaardtaal)
  • Bouwkeet: gewoon een werf, I guess?
  • Lullig/lullen: hier bij ons (in Belgisch-Limburg of althans mijn persoonlijke omgeving) is dat echt een heel ordinair woord, maar misschien dat andere delen van Vlaanderen het wel ooit eens gebruiken?
  • Appelsap met prik: bruisend appelsap (‘prik’ wordt hier nooit gezegd tenzij je een injectie bij de dokter krijgt, haha)
  • Het jaar is nog lang zat: gezien dit in dezelfde paragraaf gebruikt wordt met alcoholische drank, dacht ik even dat het over zat = aangeschoten ging 😊 ‘Lang genoeg’ is een prima, neutraal alternatief.
  • Spuugt: mag ‘spuwt’ ook?
  • Gadver: Ik dacht eigenlijk altijd dat het gatver was met een T? 😀
  • Poep: Ik wil een politieke partij oprichten om het woord ‘poep’ in geschreven taal te VERBIEDEN (sorry Lisette Jonkman ;-)) want bij ons betekent dat dus gewoon je booty. Dus die “muur de kleur van poep” in dit boek is voor mij vleeskleurig. XD Zeg aub gewoon uitwerpselen of stront of zoiets, pleaaaaaase I’m begging you. (En poepen als werkwoord is 16+ bij ons, dat ook weer even in de marge ;-))
  • Hondsvermoeiend: Hondsmoe, oké. Hondsvermoeiend klinkt een beetje verzonnen tbh. (Al heb ik eigenlijk niets tegen woorden verzinnen, dus oké, whatever, carry on)
  • Huizenwissel: Bedoelen ze gewoon de verhuis (ze wonen er toch al?) of is het één of andere swap, I’m confused? Oh wacht! *inspiratie* Bedoelen ze misschien dat de kinderen … naar het huis van de andere ouder moeten? Wordt dat in Nederland zo genoemd? Hmmm. Niet duidelijk uit de context want het wordt gewoon gebruikt als tijdsaanduiding.
    EDIT: Inmiddels “ontkracht” dat dit NL is, het blijkt gewoon een term te zijn die ik niet ken omdat ik oud ben (?) XD 
  • Ledikant: Ik dacht eerlijk gezegd dat een ledikant iets voor een babybedje was (no clue what exactly), dus blijkbaar heb ik het nooit geweten. Deze wil ik toch even opzoeken dus, brb. [1 minuut later] Oké, Google is het met me eens en geeft allemaal babybedjes weer. Ik denk dat het gaat over de latoflex/lattenbodem maar zeker ben ik niet.
  • Gut: Ik denk dat zelfs Nederlanders zélf wel weten dat dit een extreem Nederlandse uitdrukking is. Beetje de “amai” van boven de grens, laat ons zeggen: iedereen kent het, maar niemand van de andere kant zou het ooit gebruiken. Eerder zou ik hier gaan voor ‘jeetje’, al gebruik ik dit zelf ook enkel in geschreven taal en nooooooit gesproken taal.
  • Zak- en kleedgeld: Deze term heb ik nog nooit gehoord. Al is die natuurlijk wel begrijpbaar, ik vind het toch een beetje nodeloos log. Ga gewoon voor zakgeld en dan begrijpt iedereen je prima. Dat je er ook kleren mee kan kopen is implied.
    EDIT: ook dit wordt blijkbaar ook in BE gebruikt, ik ken het alleen echtechtecht niet en dus werd het foutief bestempeld als NL, whoops. 🙂 

Culturele verschillen die niet gekaderd worden voor BE-lezers:

  • Oudejaarsconference: Ik vermoed dat dit een of andere show is die bij de jaarwisseling op televisie komt? Iets zoals Geert Hoste bij ons vroeger was? Dat kent de jeugd hier wel niet meer denk ik.
  • Het is in Nederland traditie om oliebollen (smoutebollen) te eten op nieuwjaar. Dit weet ik ongeveer sinds mijn 27ste of zo, dus ik betwijfel ten zeerste dat Vlaamse YA-lezers van 13-18 dit weten. Door gewoon iets te zeggen zoals dat oliebollen op nieuwjaar de nationale trots zijn of “naar goede gewoonte vieren we het met de traditionele oliebollen” krijg je met een minimaal aantal woorden toch iets van kadrering, wat nu ontbreekt. Het komt erg random over voor een gemiddelde Vlaamse lezer, vermoed ik.
  • Dobbelen: hoe kan je dobbelen voor een A-B-vraag? Zou je dan niet eerder kop of munt doen? Is dit een “Hollands” gebruik? I wonder …
  • Bijbelvakanties: Blijkbaar zijn bijbelvakanties een ding in een mysterieuze plaats die Ameland heet. Who knew! (Heel blij dat ik in Belgisch-Limburg woon waar iedereen onder de 75 alleen maar naar de kerk gaat voor begrafenissen :-)).
  • Goede tijden, slechte tijden: Ik vraag me echt af of echte YA’s (ik ben natuurlijk al dubbel zo oud) zoiets kennen. Een oudemensensoap uit een ander land is doorgaans niet echt basiskennis voor 15-jarigen. Als het gewoon even terloops vermeld wordt in de context van een televisieprogramma, oké, maar er wordt zelfs dieper ingegaan op bepaalde personages (Ludo Sanders?) en zo. Tja, dan laat je je Vlaamse lezer echt wel in de kou staan.
  • Achtuurjournaal: Ons journaal is om 19 uur 😉 Oké detail! Maar je kan altijd gewoon neutraal ‘journaal’ zeggen, zodat niemand van het doelpubliek hierbij moet fronsen dat het een uur te laat of te vroeg is.
  • Vuurwerkgerelateerde termen: In België wordt er her en der wel vuurwerk afgeschoten op Nieuwjaar, maar hiervoor moet je vergunningen hebben en dit is geen cultureel ingeburgerde traditie à la “ja dat doet iedereen zelf, thuis, elk jaar.” Ik heb alleszins nog nooit iemand zelf vuurwerk zien afschieten (thank god, als ik de horrorstories van onze noorderburen hoor) dus deze situatie zorgde tijdens het lezen voor wat verwarring:
    • Astronauten: ???? Voor alle duidelijkheid, het zijn geen échte astronauten, dus ik ga er maar van uit dat dat vuurwerk is. Maar gezien de eerste vermelding ervan is “Anders sta ik daar nog met die kutastronauten” kan je echt niet afleiden waar het over gaat. Evenmin bij de volgende vermeldingen. Je moet het al echt gaan afleiden uit de ruime en dus niet directe context.
    • Grondbloemen: ???? Wat the fuck zijn grondbloemen???????????????? Ik ga er opnieuw maar van uit dat dit iets met vuurwerk te maken heeft, maar er staat alleen ‘dat een personage zich erover ontfermt’. Dus ik was al aan het denken: misschien heeft het vuurwerk de bloemen in de tuin aangetast of zo? SAVE DE GRONDBLOEMEN FROM THE FIRE! En zo.
  • Extreem veel gevloek: Ik denk nu niet dat dit per se afhangt van Vlaanderen of Nederland, maar 2x lullen, 2x wijven, 1x kut, 2x schijt … Dit vind ik behoorlijk ordinair taalgebruik voor één enkel hoofdstuk in een YA-boek. Gelukkig was het niet schelden met tyfus en kanker, zoals in Nederland de gewoonte (?) is, maar ik vond de keuze van vloekwoorden en veelvuldigheid waarmee ze gebruikt worden niet erg classy persoonlijk.

Zo, lang blogje, en dat voor de analyse van slechts 1 hoofdstuk! In de volgende hoofdstukken (ik zit nog niet erg ver in het boek) struikelde ik onder andere nog over een ons (geen idee hoeveel een ons weegt) en doeg (ik haat dit NL-woord ongeveer even hard als ‘môgge’) maar verder viel het gelukkig wel mee – vooral dat eerste hoofdstuk springt er echt uit als een aanval op mijn taalminnende zintuigen en ook vanwege het ontbreken van culturele context.

Hopelijk vond je het interessant om te lezen en biedt het stof tot nadenken. Nu snel verderlezen in dit boek!

Doei/salut!

Carry On (Rainbow Rowell) ***** <3

Ik ben de laatste tijd een beetje laks met recensies. Dus even teruggaand in mijn Goodreads zag ik opeens dat ik nog geen review van ‘Carry on’ had gepost! En dat terwijl ik helemaal verliefd was op het verhaal. ❤

carry on

Al toen ik Fangirl las was ik gek op de stukjes over Simon en Baz. Dat ik hun spin-off zou lezen was dan ook zeker! Na enkele jaartjes in de boekenkast (tja, enthousiasme vertaalt zich niet altijd in de snelheid waarmee ik erin begin) ging ik ein-de-lijk naar Watford. En serieus, wat een epic wereld is me dat!

Het gevoel van thuiskomen en magie à la Hogwarts is verweven met eigentijds taalgebruik (en flink wat gevloek, which I loved), LGBTQ-romance en ZO VEEL VERBEELDING. Ik vond de manier waarop de spells werkten echt geniaal. Humor is ook een rode draad doorheen het verhaal, waardoor ik meermaals met een glimlach aan het lezen was. En ohohoho, die parodie-achtige commentaar op Dumbledore was on fire. Ook dat het een Brits sausje gekregen heeft vond ik een slimme zet van de auteur.

Alle randpersonages waren goed uitgewerkt en dragen bij aan het verhaal op hun eigen manier, wat Carry On erg veel kleur meegaf. Maar de echte sterren van de show zijn natuurlijk Simon en Baz (Oh my, Baz …). Ik vond hen echt een superschattig koppel. De ontwikkeling van hun relatie is prachtig beschreven, en je voelt helemaal die vertwijfeling en chaos en opwinding van verliefd worden. Dat het twee jongens zijn, maakt geen verschil. Falling in love is universal, after all!

Rainbow Rowell heeft mij dus echt enorm gecharmeerd met dit verhaal en ik zou verdorie echt eens al haar andere boeken moeten lezen. Toch heb ik ergens het gevoel dat dit mijn favoriet van haar zal blijven, vanwege de mooie manier waarop een supersfeervolle magie en contemporary romance met elkaar verzoend worden. Zeker een van mijn favo reads van 2019 dus!

Schrijfplannen voor de rest van 2019

Met ouder worden merk ik echt wel dat de maanden crazy rap gaan. Zo wordt het moeilijker en moeilijker om grip te krijgen op mijn schrijfplannen, want een jaar lijkt zo lang – tijd genoeg om alles te verwezenlijken qua schrijven, selfpubben en editen. Maar inmiddels ligt meer dan een kwart van het jaar alweer achter ons …

hashtaghiernamaals 7

Toch was het eerste kwartaal zeker wel productief! Ik heb Op het Slappe Koord uitgegeven in eigen beheer en mijn nieuwe manuscript (Hashtag Hiernamaals) ingeleverd bij Dutch Venture Publishing. Dat komt er al aan in de tweede helft van juni, dus echt niet meer lang!

Het is een YA over iets oudere personages – namelijk hogeschoolstudenten – maar de sfeer is iets jonger vanwege de nadruk op het avontuur i.p.v. emotionele ontwikkeling. Dit boek was echt fun om te schrijven en ik heb mijn fantasie de vrije loop gelaten erin. Ik ben dus benieuwd wat jullie er binnen een paar maandjes van gaan vinden!

En nu?

Het vrije gevoel na het inleveren van een manuscript is echt the best. Ik was stiekem al een tijdje bezig aan mijn volgende schrijfproject en kijk ernaar uit om dieper in die complexe world building te duiken. Het wordt weer 100% fantasy dus, een beetje à la Vleugels! Maar absoluut zonder Engelen hoor 😉

Daarnaast moet ik dringend eens beginnen met het herschrijven van Op Sleeptouw, het vervolg op Op het Slappe Koord. Ik zou het verhaal iets willen verlengen en op bepaalde vlakken nog nét een beetje meer uitdiepen. Ook het begin moet vrij drastisch herschreven worden vanwege de splitsing. De ambitie is immers dat dit boek nog in 2019 uitkomt. Of dat gaat lukken … Eh … Hopelijk wel!

Wat zijn jouw schrijfplannen voor de rest van 2019?

Half-face (Mara Li) ****

Sommige mensen passen niet in hokjes. Sommige boeken ook niet. Halfface was er zo eentje! Als eerste boek dat ik las op mijn nieuwe e-reader zal het me zeker en vast bijblijven, maar ook los daarvan is het een verhaal dat je niet licht zal vergeten. Het is zo origineel, maar ook zo bevreemdend dat het eigenlijk écht niet makkelijk te recenseren is. Toch maar een poging doen 🙂

halfface
Dat Mara Li de queen is van sfeervolle beschrijvingen, wist ik al sinds het lezen van De Stem van de Zee. Maar waar ik dat boek een beetje warrig en meanderend vond, was Halfface net heel geslepen en slank. Het verhaal volgt een jong meisje dat moet getuigen tegen een Ierse crimineel. Dat dit al een zeer uniek vertrekpunt is, mag duidelijk zijn. Meteen onderscheidt het zich van andere YA’s met een sterk begin in een realistische setting die tegelijkertijd toch heel erg ‘ver van mijn bed’ aanvoelt. Een gedurfde keuze van de auteur!
Hoe het verhaal verder verloopt ga ik niet verklappen. Dit boek is echt een reis die je zélf moet ondernemen! Laat het gewoon op je afkomen en laat je verrassen. Wel wil ik nog kort enkele (licht spoilerige) problemen aanhalen die ervoor zorgden dat ik toch geen vijf sterren kon geven ondanks dat dit boek me zeker wel gegrepen heeft:
1) Is dit nu zo’n boek dat aanranding verheerlijkt? Om eerlijk te zijn, weet ik het niet zeker. Dat het hoofdpersonage soms wat last heeft van Stockholm Syndrom is een feit, maar de bijna erotische ondertoon die sommige uitwisselingen tussen Juliette en HalfFace hadden bezorgde me soms wel een ongemakkelijk gevoel. Al denk ik wel oprecht dat dat het doel van dit boek is: de grenzen aftasten en een beetje in de grijze zone blijven hangen. Het onduidelijke leeftijdsverschil tussen de personages draagt daar verder aan bij. Ondanks dat het altijd net op het randje blijft, is een trigger warning voor abuse wel op z’n plek bij dit boek.
2) Ik vond het boek uiteindelijk toch iets te kort. 179 pagina’s is echt weinig voor een YA, waardoor het ritme soms wel een beetje buitenmaats aanvoelt. Als wandelen in te grote schoenen. Maar opnieuw: ook dit past in zekere zin wel bij een boek dat zo dapper buiten de lijntjes kleurt. Het mocht van mij echter gerust wat langer zijn! Of nog korter, als een novelle, met dan een iets meer open einde …

Conclusie: als je alle YA’s ter wereld zat bent, geef dit verhaal een kans. Qua originaliteit en sfeervol taalgebruik staat het op een eenzame hoogte!

Liefde in Twin Bridges 2: Jacob & June (Debra Eliza Mane) ****

Oh wat heb ik weer genoten van dit boek van eigen bodem! Vooral de eerste helft van het verhaal wist me enorm te bekoren. Hoe kan het ook anders: het hoofdpersonage was een auteur wiens boekverfilming zou plaatsvinden op een ranch. Uhm, low key love it?

twin bridges 2

Al snel werd ik meegesleept in het drama van oude en nieuwe (Troy!) personages. De auteur heeft echt gezorgd voor een cast aan personages waarbij je een heel warm gevoel krijgt. De plagerijen, de liefde, het familiale … Stuk voor stuk elementen om van te smullen. Net zoals de originele en rijkelijk beschreven setting natuurlijk!

Eén van de sterkste punten van dit verhaal is het feit dat het hoofdpersonage geen typische chicklitheldin is. June leidt een teruggetrokken leven vanwege haar chronische ziekte, en ze zit hierdoor in een rolstoel. Haar struggle met haar “handicap” – die ze zelf zeker niet zo wilt benoemen – was zo geweldig beschreven, dat je een goede band krijgt met June en haar perikelen.

Hieraan merk je ook echt dat de auteur schrijft uit eigen ervaringen. Dit wordt in het boekenwereldje #ownvoices genoemd en als je Jacob & June gelezen hebt, snap je direct waarom het belangrijk is dat deze verhalen het daglicht zien. Het was de beste uitwerking van deze soort #ownvoices van eigen bodem die ik tot dusver gelezen heb. Petje (of beter gezegd: cowboyhoedje) af voor Debra dus!

In het begin van het verhaal was ik er dan ook heilig van overtuigd dat dit een vijfsterrenboek ging worden. Toch ben ik uiteindelijk voor vier gegaan. Eén van de hoofdredenen daarvan was het feit dat er – ondanks dat ik het wel een beetje wist vanuit het eerste deel – opnieuw echt een breuklijn zit tussen de romantische sfeer en de expliciete seksscènes. Ik vond de manier waarop ze beschreven waren (met veel te veel gebruik van het woord ‘gekronkel’) soms zelfs een beetje cringy helaas …

Verder ergerde ik me heel specifiek aan het veelvuldig benutte werkwoord ‘poetsen’. Niet als schoonmaken, wat hier in Vlaanderen de betekenis is, maar als wrijven of zoiets? “Ik poetste over zijn rug”, bijvoorbeeld. Gezien dat zeker 10x in het boek voorkwam, had ik telkens zoiets van AARGH. Oké, detail natuurlijk, maar je kent me inmiddels: soms staar ik me blind op dergelijke details 😀 En over staren gesproken, de cover van dit boek vind ik iets minder geslaagd. Ik heb gewoon echt een hekel aan bruinige covers, geloof ik. Helaas spotte mijn alziende oog ook te veel typ- en taalfoutjes … Een paar, dat kan gebeuren, maar als het er meer dan 5 zijn vind ik dat het toch even moet aangestipt worden.

Kleine kritiekpuntjes ter zijde: dit is een chicklit (of erotische feelgood of wat je ook wilt) die je moet gelezen hebben. Debra heeft echt een frisse wind laten waaien over het genre met dit hartverwarmende, originele en meeslepende verhaal. Als je geniet van een stevige portie drama in boekvorm, zal het tweede deel van Liefde in Twin Bridges je zeker weten te bekoren. Met een lach en een traan ga ik verder naar deel 3!

PS: Ik kom er trouwens vandaag pas achter dat Twin Bridges echt bestaat! Mind blown.