Schrijfplannen voor de rest van 2019

Met ouder worden merk ik echt wel dat de maanden crazy rap gaan. Zo wordt het moeilijker en moeilijker om grip te krijgen op mijn schrijfplannen, want een jaar lijkt zo lang – tijd genoeg om alles te verwezenlijken qua schrijven, selfpubben en editen. Maar inmiddels ligt meer dan een kwart van het jaar alweer achter ons …

hashtaghiernamaals 7

Toch was het eerste kwartaal zeker wel productief! Ik heb Op het Slappe Koord uitgegeven in eigen beheer en mijn nieuwe manuscript (Hashtag Hiernamaals) ingeleverd bij Dutch Venture Publishing. Dat komt er al aan in de tweede helft van juni, dus echt niet meer lang!

Het is een YA over iets oudere personages – namelijk hogeschoolstudenten – maar de sfeer is iets jonger vanwege de nadruk op het avontuur i.p.v. emotionele ontwikkeling. Dit boek was echt fun om te schrijven en ik heb mijn fantasie de vrije loop gelaten erin. Ik ben dus benieuwd wat jullie er binnen een paar maandjes van gaan vinden!

En nu?

Het vrije gevoel na het inleveren van een manuscript is echt the best. Ik was stiekem al een tijdje bezig aan mijn volgende schrijfproject en kijk ernaar uit om dieper in die complexe world building te duiken. Het wordt weer 100% fantasy dus, een beetje à la Vleugels! Maar absoluut zonder Engelen hoor 😉

Daarnaast moet ik dringend eens beginnen met het herschrijven van Op Sleeptouw, het vervolg op Op het Slappe Koord. Ik zou het verhaal iets willen verlengen en op bepaalde vlakken nog nét een beetje meer uitdiepen. Ook het begin moet vrij drastisch herschreven worden vanwege de splitsing. De ambitie is immers dat dit boek nog in 2019 uitkomt. Of dat gaat lukken … Eh … Hopelijk wel!

Wat zijn jouw schrijfplannen voor de rest van 2019?

Half-face (Mara Li) ****

Sommige mensen passen niet in hokjes. Sommige boeken ook niet. Halfface was er zo eentje! Als eerste boek dat ik las op mijn nieuwe e-reader zal het me zeker en vast bijblijven, maar ook los daarvan is het een verhaal dat je niet licht zal vergeten. Het is zo origineel, maar ook zo bevreemdend dat het eigenlijk écht niet makkelijk te recenseren is. Toch maar een poging doen 🙂

halfface
Dat Mara Li de queen is van sfeervolle beschrijvingen, wist ik al sinds het lezen van De Stem van de Zee. Maar waar ik dat boek een beetje warrig en meanderend vond, was Halfface net heel geslepen en slank. Het verhaal volgt een jong meisje dat moet getuigen tegen een Ierse crimineel. Dat dit al een zeer uniek vertrekpunt is, mag duidelijk zijn. Meteen onderscheidt het zich van andere YA’s met een sterk begin in een realistische setting die tegelijkertijd toch heel erg ‘ver van mijn bed’ aanvoelt. Een gedurfde keuze van de auteur!
Hoe het verhaal verder verloopt ga ik niet verklappen. Dit boek is echt een reis die je zélf moet ondernemen! Laat het gewoon op je afkomen en laat je verrassen. Wel wil ik nog kort enkele (licht spoilerige) problemen aanhalen die ervoor zorgden dat ik toch geen vijf sterren kon geven ondanks dat dit boek me zeker wel gegrepen heeft:
1) Is dit nu zo’n boek dat aanranding verheerlijkt? Om eerlijk te zijn, weet ik het niet zeker. Dat het hoofdpersonage soms wat last heeft van Stockholm Syndrom is een feit, maar de bijna erotische ondertoon die sommige uitwisselingen tussen Juliette en HalfFace hadden bezorgde me soms wel een ongemakkelijk gevoel. Al denk ik wel oprecht dat dat het doel van dit boek is: de grenzen aftasten en een beetje in de grijze zone blijven hangen. Het onduidelijke leeftijdsverschil tussen de personages draagt daar verder aan bij. Ondanks dat het altijd net op het randje blijft, is een trigger warning voor abuse wel op z’n plek bij dit boek.
2) Ik vond het boek uiteindelijk toch iets te kort. 179 pagina’s is echt weinig voor een YA, waardoor het ritme soms wel een beetje buitenmaats aanvoelt. Als wandelen in te grote schoenen. Maar opnieuw: ook dit past in zekere zin wel bij een boek dat zo dapper buiten de lijntjes kleurt. Het mocht van mij echter gerust wat langer zijn! Of nog korter, als een novelle, met dan een iets meer open einde …

Conclusie: als je alle YA’s ter wereld zat bent, geef dit verhaal een kans. Qua originaliteit en sfeervol taalgebruik staat het op een eenzame hoogte!

Liefde in Twin Bridges 2: Jacob & June (Debra Eliza Mane) ****

Oh wat heb ik weer genoten van dit boek van eigen bodem! Vooral de eerste helft van het verhaal wist me enorm te bekoren. Hoe kan het ook anders: het hoofdpersonage was een auteur wiens boekverfilming zou plaatsvinden op een ranch. Uhm, low key love it?

twin bridges 2

Al snel werd ik meegesleept in het drama van oude en nieuwe (Troy!) personages. De auteur heeft echt gezorgd voor een cast aan personages waarbij je een heel warm gevoel krijgt. De plagerijen, de liefde, het familiale … Stuk voor stuk elementen om van te smullen. Net zoals de originele en rijkelijk beschreven setting natuurlijk!

Eén van de sterkste punten van dit verhaal is het feit dat het hoofdpersonage geen typische chicklitheldin is. June leidt een teruggetrokken leven vanwege haar chronische ziekte, en ze zit hierdoor in een rolstoel. Haar struggle met haar “handicap” – die ze zelf zeker niet zo wilt benoemen – was zo geweldig beschreven, dat je een goede band krijgt met June en haar perikelen.

Hieraan merk je ook echt dat de auteur schrijft uit eigen ervaringen. Dit wordt in het boekenwereldje #ownvoices genoemd en als je Jacob & June gelezen hebt, snap je direct waarom het belangrijk is dat deze verhalen het daglicht zien. Het was de beste uitwerking van deze soort #ownvoices van eigen bodem die ik tot dusver gelezen heb. Petje (of beter gezegd: cowboyhoedje) af voor Debra dus!

In het begin van het verhaal was ik er dan ook heilig van overtuigd dat dit een vijfsterrenboek ging worden. Toch ben ik uiteindelijk voor vier gegaan. Eén van de hoofdredenen daarvan was het feit dat er – ondanks dat ik het wel een beetje wist vanuit het eerste deel – opnieuw echt een breuklijn zit tussen de romantische sfeer en de expliciete seksscènes. Ik vond de manier waarop ze beschreven waren (met veel te veel gebruik van het woord ‘gekronkel’) soms zelfs een beetje cringy helaas …

Verder ergerde ik me heel specifiek aan het veelvuldig benutte werkwoord ‘poetsen’. Niet als schoonmaken, wat hier in Vlaanderen de betekenis is, maar als wrijven of zoiets? “Ik poetste over zijn rug”, bijvoorbeeld. Gezien dat zeker 10x in het boek voorkwam, had ik telkens zoiets van AARGH. Oké, detail natuurlijk, maar je kent me inmiddels: soms staar ik me blind op dergelijke details 😀 En over staren gesproken, de cover van dit boek vind ik iets minder geslaagd. Ik heb gewoon echt een hekel aan bruinige covers, geloof ik. Helaas spotte mijn alziende oog ook te veel typ- en taalfoutjes … Een paar, dat kan gebeuren, maar als het er meer dan 5 zijn vind ik dat het toch even moet aangestipt worden.

Kleine kritiekpuntjes ter zijde: dit is een chicklit (of erotische feelgood of wat je ook wilt) die je moet gelezen hebben. Debra heeft echt een frisse wind laten waaien over het genre met dit hartverwarmende, originele en meeslepende verhaal. Als je geniet van een stevige portie drama in boekvorm, zal het tweede deel van Liefde in Twin Bridges je zeker weten te bekoren. Met een lach en een traan ga ik verder naar deel 3!

PS: Ik kom er trouwens vandaag pas achter dat Twin Bridges echt bestaat! Mind blown.

In een nieuw jasje!

Heel sneaky heeft er een transformatie plaatsgevonden … Zeg maar gerust eentje die meteen van Charmander naar Charizard gaat. De digitale edities van de Vleugels Trilogie hebben namelijk een make-over gekregen!

Kwestie van dat jullie mijn ebooks wel nog steeds zouden herkennen in jullie favoriete online winkels, volgt hier het obligate TADAA-moment:

new trilogy covers

Tadaa dus! De kleuren per boek zijn ongeveer hetzelfde gebleven (oranje, paars, blauw/groen), maar qua stijl is het een serieuze ommezwaai. Na een 5-tal jaar mocht dat ook wel, al hou ik natuurlijk ook nog steeds heel erg veel van ‘the originals’! Ze blijven dan ook proudly pronken op de paperbacks*. (*Driedubbele alliteratiewaarde)

Samen met mijn uitgeverij DVP koos ik voor de nieuwe ebookcovers voor donkere silhouetten, een wolkenachtergrond en een steampunkpatroon dat erg goed past bij de sfeer van de worldbuilding. Het lettertype is ook iets stoerder en eigentijdser geworden.

Maar de inhoud is natuurlijk nog “krak” hetzelfde! (No worries, Lucy heet niet opeens Liesbet en Max is geen blondine geworden ;-))

Hopelijk vinden jullie de nieuwe look net zo gaaf als ik ze vind!

iTunes
Google Play
Kobo
Amazon

Vriendschapsverzoek (Laura Marshall) ***

Volgens mij kunnen ze bij Luitingh Sijthoff gedachten lezen, want net toen ik besloten had dat ik wel eens wat meer thrillers wilde lezen, viel dit recensie-exemplaar onverwacht in de bus! Ik denk dat dit dus officieel de eerste adult thriller is die ik lees? Mijlpaaltje, toch wel.

vriendschapsverzoek

Vriendschapsverzoek vertrok vanuit een voor mij interessant uitgangspunt, want vanwege de link met social media verwachtte ik een hedendaags en spannend verhaal met best een hoog tempo – net zoals het online leven zelf. Het feit dat het zich deels afspeelt op een high school reunion was ook mooi meegenomen, want een beetje zoals een gemaskerd bal is dat iets dat me toch altijd weer weet aan te spreken.
De eerste 200 pagina’s was ik eerlijk gezegd wel een beetje underwhelmed. Is dat het nu, een “bloedstollend volwassenenboek”? Ik heb al tal van YA-boeken gelezen die zowel spannender als volwassener zijn qua schrijfstijl – met het verschilletje dan dat de personages 17 zijn in plaats van 40. Vooral had ik de indruk dat dit een erg doorsneeboek was. Het plot, de personages en de schrijfstijl waren allemaal prima, maar zeker niets speciaals. Gewoon heel dertien-in-een-dozijn naar mijn gevoel.
Pas dus na pagina 200 werd het tempo eindelijk wat opgedreven. Toen vlogen de hoofdstukken er zeker een pak sneller doorheen, want ik wilde nu onderhand wel weten hoe de vork in de steel zat. Gelukkig stelde het einde me niet teleur! Alles kwam netjes samen en hoewel het misschien niet superverrassend was, sloeg ik het boek tevreden dicht. Ik heb er niet niét van genoten, maar ergens lagen mijn verwachtingen toch hoger qua algemeen niveau of zo?
Kort samengevat: een makkelijk verteerbare light-thriller over pesten en gepest worden in socialmediatijden. Drie volwaardige sterretjes is het daarmee zeker wel waard!

Internationale Vrouwendag – mijn girlpowerverhaal

Je bent vandaag waarschijnlijk al doodgespamd met de meest vergezochte #InternationaleVrouwendag-inhakers. Ik gooi er nog eentje op de groeiende hoop, al is die van mij gelukkig niet al te vergezocht: mijn nieuwste boek #OpHetSlappeKoord is immers een echt vrouwenboek!

ophetslappekoord

Misschien een beetje een stomme term, ‘vrouwenboek’. Maar toch is dat exact wat het is, of toch alleszins: wat ik in gedachten had toen ik het schreef. Let me explain. Ik begon aan dit boek toen ik me doodongelukkig voelde in een job die ik bijgevolg maar een 4-tal maanden heb volgehouden. Het was een 100% vrouwonvriendelijke omgeving. Ik kan niet tellen hoe vaak de baas me “meisje” noemde. De moeite nemen om de namen van je personeel te leren? Why bother, al die meisjes zijn interchangeable. Je wilt loon voor alle uren die je werkt? Ach meisje, wat naïef. Ik had zoooo hard nood aan iets dat me hielp om mijn eigenwaarde te behouden, dat ik dit boek begon te schrijven.

Het resultaat heeft lang op zich laten wachten (we zijn intussen 5 jaar verder), maar ik ben heel trots dat ik die negatieve ervaring, destijds als jonge twintiger, heb kunnen omzetten in iets positief. Kijk, ik ga zéker niet beweren dat ik één of ander diepgaand feministisch epos geschreven heb. Daarvoor ben ik slim noch woke genoeg. De boodschap van Op het Slappe Koord ligt er dus vrij dik op wanneer hoofdpersonage Marie haar door mannen overheerste marketingjob bij Mannocorp (pun intended) inruilt voor een nieuw leven bij het Cirque Du Girl Power. Knalroze tenten en alleen maar dames als performers, het is niet bepaald subtiel! Maar net daardoor hoop ik dat dit verhaal er eentje is dat élke lezeres kan omarmen met een gevoel van herkenning.

In het Cirque du Girl Power krijgt Marie de aanvaarding die ze in het dagelijkse leven zo hard mist, en de ruimte om te groeien vanuit de potgrond van al haar flaws. Hoewel de dames van het CDGP allemaal iets traumatisch achter de rug hebben, hangt er een positieve sfeer die Marie helpt openbloeien en haar eigen dromen beetnemen. Want in een wereld (of tja, een circustent) waar vrouwen elkaar steunen, is er zoveel potentieel. Elke vriendschap – en dan vooral die met jezelf – verandert erdoor in een broodnodige safe place. Met vallen en opstaan, weliswaar. 

Voor Marie is dit alles een groeiproces, vanwege haar onzekerheid en haar handtas vol geheimen. Voor mij als auteur ook. Want zoals de achterflap zegt: “We hebben allemaal bagage, toch?” Hoe dan ook hoop ik dat elke vrouw – zelfs al identificeert ze zich niet outspoken als feminist – mijn boek na het lezen dichtslaat met een vonkje van onvervalste Girl Power. Want wat dat betreft hadden de Spice Girls het toch wel echt bij het rechte eind, hé?

Op het Slappe Koord is te koop via bol.com (ebook € 3,99, paperback € 18,96)

Onder de sterren van Montpellier (Marina Folkers) 3,5*

sterren

Laat me eerst even zeggen: wat een wondermooie cover. Van de fotokeuze en kleurschakeringen tot het font van de titel is het echt eentje om verliefd op te worden! Maar was het ook met het verhaal zelf liefde op het eerste gezicht? Hmm, ja en nee.

De eerste 70 pagina’s lazen erg vlot en het verhaal trok me zeker aan, dus ik zag het productieve weekend dat ik gepland had al bijna in het water vallen. Lezen in het zonnetje leek opeens veel aantrekkelijker dan de zolder opruimen! (Oké, let’s be fair: dat is het altijd). Maar na die eerste relaxte leessessie zakte het voor mijn gevoel toch een beetje in.

Het wordt snel nogal té relaxed, een tikkeltje melig, enigszins voorspelbaar en vooral erg “braaf”. Daarmee bedoel ik voor alle duidelijkheid niet het ontbreken van stomende seksscènes, maar wel het ontbreken van humor en conflict. Er is wel wat geplaag en wat mysterie, maar ergens bleef ik op die twee vlakken toch ietwat op m’n honger zitten. Het was allemaal nogal oppervlakkig.

Ik kon van ‘love interest’ Luc niet echt hoogte krijgen, ondanks het feit dat je ook uit zijn perspectief leest. Luc is een enorm lieve, ietwat terughoudende, doodnormale man die daardoor helaas enigszins vlak overkomt. Wel eens verfrissend ten opzichte van al die overgecompliceerde bad boys in vrouwenliteratuur, maar ook weinig prikkelend. Had je me aan het begin van het boek gevraagd wat zijn beroep zou zijn, dan had ik “hele rijke boekhouder” gegokt.

Dat gevoel kon ik dan ook moeilijk verzoenen met zijn échte beroep, dat ik niet ga verklappen omdat het een plotelement is. Ik vond het erg leuk hoe de auteur deze info achterhield en slechts mondjesmaat met de lezer deelde, maar in dit geval vond ik het wel een beetje … onrealistisch? Ik weet het niet precies, maar het “klikte” niet met zijn eerdere gedrag. Gewoon zeggen “oh hij is een PIEP” vind ik niet genoeg. Ik wil het voelen, proeven, HOREN!

Net zoals dat ik het niet geloofwaardig vond dat het hoofdpersonage amper 24 is. Zoveel jonger dan ik, hé? Ondanks haar onzekerheid, kwam ze mij eerder over als een enorm timide 35-jarige of zo. Vooral dan door haar vertelstijl/taalgebruik/levenswijze. Gezien je er pas redelijk laat achter komt wat haar echte leeftijd is, zorgde dit weer voor een kleine realiteitsbreuk in mijn hoofd. Verder vond ik het ook doodzonde dat ze zogenaamd Brits is in plaats van gewoon Nederlands, zoals de auteur. Cleo’s afkomst voegde immers niets toe aan het verhaal. Mijn mening: er zijn al genoeg vertaalde chicklits over personages uit Engelstalige landen. Embrace je eigen cultuur en maak gewoon iemand lokaal en daardoor extra herkenbaar van Cleo voor je lezers. Gemiste kans!

Met dit hoofdpersonage had ik dan ook een beetje een haat-liefdeverhouding. Langs de ene kant is ze zo’n lieve meid die veel van haar oma houdt, erg veel heeft meegemaakt en terecht onzeker is. Langs de andere kant is het niet zo fijn om te lezen over iemand die 0,0% eigenwaarde heeft. De onderdanige, hulpeloze vrouw die haar waarde alleen maar ontdekt vanwege een man, tja … Anno 2019 valt dat net iets minder in de smaak. Althans bij mij!

Conclusie

‘Onder de sterren van Montpellier’ is een zoetsappig, schattig verhaal over een alledaagse romance op een heerlijke vakantielocatie. Je merkt ook duidelijk dat de auteur veel research verricht heeft naar de locatie! De schrijfstijl is vlot en relatief neutraal qua “taalnationaliteit”, dus Belgen zullen niet over al te veel Nederlandse uitdrukkingen struikelen.

Ondanks wat inzakmomentjes en geloofwaardigheidsproblemen met de personages die ik persoonlijk had, vond ik het zeker geen slecht boek! Je moet er alleen in een heeeeel chille bui voor zijn. Ideaal dus om te lezen wanneer je deze zomer langs het zwembad ligt en je gewoon even wilt verdiepen in een relatief realistisch (dus niet wauw, boem, fanfare en drama) liefdesverhaal tussen twee gewone mensen. Niets bijzonders, maar soms is “gewoon” net heel uniek in een wereld waar entertainment altijd in overstijgende trap lijkt te moeten gaan!

A Million Worlds With You(Claudia Gray) *****

Deel 1 van de Firebird-trilogie vond ik steengoed, maar toch duurde het tot deel 2 eer de personages van Claudia Gray mijn hart écht veroverden. Die klik liet dus iets langer op zich wachten, maar nu met deel 3 kwam alles samen met een fantastische leeservaring tot gevolg. Mijn gevoel zat erin en het epische plot just drives the whole thing home. Ja, dit boek raakte me enorm – het was exact wat ik wil van een laatste deel en nog veel meer. Oh the feels!

amillionworldswithyou

ALL ABOARD THE SPOILER TRAIN! GET ON OR OFF IT WHILE YOU CAN!

In het begin had ik nog even wat moeite met mijn suspension of disbelief. Want eigenlijk is zeker niet alles aan deze trilogie even realistisch. Maar al snel werd ik helemaal in het verhaal gezogen en kon ik mijn scepticisme opbergen in een hartvormig doosje. Want oooooh wat heeft de auteur geweldige multiverses uitgekozen in dit plot! EGYPTVERSE! SPACEVERSE! YAS QUEEN!

De stakes zijn ook zeker hoog genoeg om een slotdeel waardig te zijn. Er gebeuren vanaf de eerste hoofdstukken al flink wat heftige dingen. Hierdoor raak je als lezer echt stevig geïnvesteerd in de uitkomst – zowel die van de multiverses als die van het romantische duo Marguerite en Paul. Paul … I love him. Ik beeldde me hem in als een jongere versie van Jay Garrick uit The Flash (zie eerste foto) en Theo beeld ik me zeer specifiek in als de zanger van Temper Trap in de videoclip van Sweet Disposition (zie 2de foto). Als Marguerite zou ik Aviv Buchler uit Greenhouse Academy helemaal perfect vinden. Oke none of their ages match up, but whatevs.

theo

Afbeeldingsresultaat voor emma geller greenhouse academy

Het beste aan dit boek was overigens de closure die je krijgt als lezer. Vooral in the Cloneverse worden heel wat losse eindjes perfect aan elkaar geknoopt en worden bepaalde gevoelens netjes afgerond. Kortom er was enorm veel om van te smullen in dit boek. Soms misschien op het randje van té veel, omdat je echt wel heel snel van het ene naar het andere universum flitst. Maar dat hoge tempo zorgt er ook voor dat je je geen seconde verveelt tijdens het lezen. Zeker niet wanneer je – net zoals mij – enorm hard supportert voor een romantisch einde …

Claudia Gray, you did not let me down!

What’s up met hoofdpersonagehaat?

Ja die titel, dat vraag ik me dus af. Als schrijver, maar ook als verhalenconsument. Het valt me namelijk op dat heel wat lezers/kijkers (myself included!) nogal vaak een hekel hebben aan het hoofdpersonage. Vraag aan eender welke Potterhead wie zijn of haar favo personage is en ik garandeer je dat niemand Harry zegt. [Spoiler voor TVD] En laat ons eerlijk zijn: waren we niet allemaal een béétje opgelucht toen Elena uit The Vampire Diaries uit de storyline verdween? [Einde spoiler] Hetzelfde met ‘niemand houdt van Bella’ en ‘iedereen houdt van Alice’. Raar, toch!

Kunnen die auteurs dan geen likeable characters schrijven? Jawel, want vaak worden hun goed uitgewerkte randpersonages mijn inziens veel meer gewaardeerd dan hun evengoed uitgewerkte hoofdpersonages, die vaak de stempels “zeurderig” en “egocentrisme” krijgen opgeplakt. Terwijl zij toch de spreekbuis van het verhaal zijn en dat dus eeeeigenlijk niet heel erg onlogisch is. We zijn per slot van rekening toch ook de hoofdpersonages van ons eigen leven? *pauze voor diepzinnige filosofische overpeinsing* Hadden al die schrijvers dan een ander hoofdpersonage moeten gebruiken? Of zou een randpersonage dat hoofdpersonage wordt dan ook het slachtoffer worden van hoofdpersonagehaat?

Anyhow: ik schrijf blijkbaar nogal vaak hatelijke hoofdpersonages. Hah, awkward! De opmerkingen van sommige proeflezers zijn niet mals. “Wat zit ze weer te zeuren.” “Ugh meid niet alles draait om jou.” “Wauw wat een dom idee heeft dat mens toch altijd.” Maar eh, als we onszelf zien als hoofdpersonage van ons eigen leven, hoe werkt dat dan in je eigen hoofd? Denk je over jezelf ook all the time: “Wat ben ik weer aan het zeuren.” “Ugh niet alles draait om mij.” en “Eigenlijk vind ik deze suggestie die ik zelf heel logisch vindt enorm stom van mezelf.”

 

Tja, nee, tenzij je een ernstig minderwaardigheidscomplex of slechte bedoelingen hebt, stammen je acties stammen altijd vanuit wat jij denkt dat het beste is. Doe je een voorstel in de groep, dan verwacht je (hoop je) op basis van je kennis, ervaring en emotionele staat dat het gaat lukken – anders zou je je mond houden. Dus is het toch enorm logisch dat hoofdpersonages niet doorhebben dat ze domme dingen doen. Toch? TOCH?
Ik ben heel benieuwd of jullie een beetje snappen wat ik bedoel of dat jullie zoiets hebben van “wat zit ze nu weer te zeuren” (haha see what I did there). Dus vuur maar af die comments, I need more insight into this subject, het fascineert me best wel en kan alleen maar helpen om in de toekomst betere hoofdpersonages te schrijven! ^^

9 redenen om Verstrengelde Vleugels te lezen in 2019

vv

Een boekenreeks beginnen lezen en nooit afmaken. Geloof me: ik ken het fenomeen. Soms omdat je het genre ontgroeid bent, soms omdat er te veel tijd tussen de delen zat en je de helft vergeten bent … Er is altijd wel een reden. MAAR er zijn ook tal van goede redenen om het wél te doen. Finish that trilogy! En dan heb ik het natuurlijk heel subtiel over de mijne 😉 Even kijken of ik je kan overtuigen met 9 waterdichte argumenten.

  1. Lucy doet iets dat je nooit van haar zou verwachten en die scène was echt één van mijn favo’s EVER om te schrijven.
  2. Het is geen superdik boek (320 pagina’s), dus goed als start van je Goodreads reading challenge in 2019.
  3. Diepgaande Studie over het Belang van Haarelastiekjes als ‘Female Bonding’-Mechanisme.
  4. Je leert o.a. de nieuwe personages Filamon en Crona kennen. Ze zijn … op z’n minst gezegd speciaal.
  5. Toen ik het laatste hoofdstuk schreef, zag ik een regenboog uit mijn bureauraam. If that doesn’t mean something, I don’t know what does!
  6. Lucy maakt een reisje naar Griekenland. Benieuwd welke fantasywezens daar wonen, of kan je het al raden? 😉
  7. Ook een plek in Nederland komt voor in dit boek – speciaal voor alle Vleugels-lezers uit het (zuidelijke) noorden!
  8. Someone loses an eye. (Gelukkig is het niet Harmen want die had er al maar eentje.)
  9. Plus dan kan je na het lezen van VV weer een volledige trilogie afvinken van je TBR, altijd leuk.

Topredenen, toch? Dus bestel maar snel bij je favo boekhandel of online verkooppunt!