Uncategorized

R.I.P. Chester

large

Exact één week geleden, ‘s ochtends vroeg terwijl ik met goeie schrijfmoed en het zonnetje in mijn rug achter mijn computer kroop om aan mijn 3de Vleugels-manuscript te werken, kwam ik te weten dat één van de mooiste stemmen uit de muziekindustrie zichzelf het zwijgen had opgelegd. Chester Bennington was niet meer. De dood van Bowie, Prince en al die oude rakkers kon me weinig boeien (sorry). Maar deze “celebrity death” was een meteoor die véél dichter bij huis insloeg. Een donderslag bij heldere hemel op zo’n mooie, vrije feestdag.

Al was het natuurlijk allesbehalve een donderslag bij heldere hemel, want zoals veel fans nu meer dan ooit opmerken, waren de helft van zijn nummers een soort van muzikale afscheidsbrief. Getuigenissen over gevechten tegen demonen die alleen hij kon zien, maar waartegen hij vocht met een stem die voor zo velen een lichtje in de duisternis was. Ook voor mij als jonge puber – tot vandaag de dag als volwassen vrouw die om de zoveel weken toch nog eens graag meeschreeuwt met ‘From the Inside’ of ‘A place for my head’.

Vroeger gaf de muziek van Linkin Park me altijd zoveel kracht, nu word ik er met vlagen intens droevig van. Voortaan hoor ik de lyrics niet meer zoals ik ze interpreteer (als een zwartgeblakerde spiegel die je eigen demonen net wat dramatischer toont dan ze echt zijn en dus perfect om je op uit te leven), maar zoals hij ze schreef: geen statische spiegel, maar een dynamisch en rauw gevecht dat elke dag gaande was.

Hoe kan het dat zo veel mensen naar hem luisterden, maar dat niemand genoeg naar hem luisterde? 

Hoewel ik Linkin Park al 17 jaar door mijn oortjes laat blèren, kan ik niet zeggen dat ik me ooit in Chester’s levensverhaal heb verdiept. Dat soort fan ben ik niet echt, I guess. Hell, ik ben jammer genoeg zelfs nooit naar een concert van hen geweest (Rock Werchter 2017 komt op mijn lijstje ‘gemiste kansen om bij wijlen over te treuren’, zelfs al ben ik zo anti-festivals als wat).

Dus nu pas, in alle berichten omtrent zijn overlijden, kwam ik te weten dat hij op zijn 11de verslaafd raakte aan cocaïne. Dezelfde leeftijd als die waarop ik naar Linkin Park begon te luisteren, wat voor mij als een heel vreemde parallel voelde. Zo”n ander leven, en toch verbonden door iets onbestemd.

Ik herinner me die tijd als tiener nog goed: kamerdeur dicht. CD in de CD-speler. Of nog beter: ‘In the end’ horen op TMF en je voelen alsof je een lot uit de loterij gewonnen had – tja, YouTube bestond nog niet dus waar en wanneer je lievelingsmuziek horen was een beetje een luxe toen.

Hoe veel uurtjes waren de stemmen en muziek van Linkin Park mijn enige gezelschap? I didn’t count them, but they counted. 

Jaren later, op m’n 17de, ontmoette ik een “best wel leuke” jongeman die zo maar even toevallig ook van Linkin Park hield. Die jongeman is intussen mijn echtgenoot geworden. Zo zie je maar: het belang van goede (of althans gedeelde) muzieksmaak valt niet te onderschatten.

En nu, in 2017, denk ik terug aan mijn elfjarige zelve en ben ik blij dat Chester Bennington het met zijn lange geschiedenis van zwaar mentaal lijden 41 jaar heeft uitgehouden. Want in zijn korte levenstijd heeft hij ons deelgenoot gemaakt van zijn stem én zijn diepste emoties.

Het was mooi geweest als muziek hem had kunnen redden, of liefde, of zijn fans, of medicatie, of de wereld, of zijn kinderen, of zijn band, of iemand, of iets. Maar het heeft niet mogen zijn, en ik denk dat we binnenkort met z’n allen weer met iets minder droefheid en iets meer begrip, berusting en vrede naar zijn muziek kunnen luisteren.

RIP Chester. Hope you found somewhere you belong.

Advertisements

5 thoughts on “R.I.P. Chester

  1. Manlief en ik delen hier ook een vrijwel identieke muzieksmaak. Bizar hé wanneer je zo’n nieuws te horen krijgt. Dan link je die nummers plots nog meer aan specifieke momenten in je leven. Ik ergerde me trouwens dood toen ik in één van de comments zag verschijnen dat “iemand niet snapte waarom mensen het zomaar opgaven”. Eigenlijk blijf ik het heel bizar vinden dat mensen makkelijker een fysieke aandoening (toch wanneer deze zichtbaar is) erkennen maar een psychische aandoening al snel afdoen als ‘zwak zijn’.

    1. Op jouw reactie moest ik wel even reageren. Ik haat het als iemand zelfmoord heeft gepleegd en mensen dan zeggen dat het opgevers zijn. Ik denk dat het al heel erg is dat je overweegt om uit het leven te stappen. Hoe ellendig moet je je dan niet voelen? Ik ben geen grote fan trouwens van Linkin Park, ik ken hun liedjes eerlijk gezegd amper. Maar dit is gewoon altijd erg nieuws vind ik…

  2. Ik vond het ook verschrikkelijk dit nieuws te horen. Zelf ben ik ook fan van de muziek van Linkin Park. Ik schrok enorm bij het horen van dit nieuws, zo’n mooie stem weg. Zijn stem zal nooit vergeten worden, zijn liederen zullen nog altijd veel voor ons blijven betekenen. Voor altijd. Heel erg mooi geschreven dit stuk, heel mooi

  3. Ik was echt in shock toen ik het die avond las op Twitter. Net als jij heb ik uren op mijn kamer doorgebracht in alleen het gezelschap van hun muziek. Ik heb zoveel gehad aan hun teksten, als opstandige, verongelijkte puber. Nu nog is Hybrid Theory mijn ‘afreageerplaat’ die past bij een bepaalde stemming die me zo nu en dan overvalt. Dit is echt zo’n ontzettend verlies…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s