Uncategorized

Personal: Vanessa en het jobhuntmotivatiedipje

Op het moment dat ik deze blogpost schrijf, heb ik echt even een serieus motivatiedipje wat solliciteren betreft. Onvermijdelijk na 4 maanden werkloosheid (ik noem het liever “creatieve me-time en intensief jobhunten” hoor) en 1 maand schermstaren op een doodsaaie interim, maar voor mij toch vrij ‘plots’. Boosdoener: een mogelijke opportuniteit waaraan ik me wat vastklampte, is in het water gevallen.
Hierdoor ben ik bijna van de ene dag op de andere, met een slag als die van een klapband, tot het besef gekomen dat ik tegen nu eigenlijk al weer volop aan de slag had willen zijn. En dat dat (misschien nog lang) niet zo is …

Sinds mijn interim anderhalve week geleden afliep, ben ik natuurlijk weer volle vaart vooruit de jobsites aan het afschuimen. Alleen valt er niet veel te rapen, zelfs geen kruimelenpad naar die droomjob, laat staan een volledig brood.
Ofwel liggen die kruimeltjes verstopt onder de neergevallen herfstbladeren, dat kan natuurlijk ook. Zoekt er dan niemand een copywriter? Ik heb ervaring hoor! En ik kan best goed Photoshoppen, als dat helpt!

Dan heb je quasi-dagelijks nog zulke rotmomenten: “Oh, dit lijkt me leuk! Ja perfect! Dit kan ik! Dit wil ik doen!” Maar na een ruime scoll neerwaarts zie je dan al meteen dat dat bedrijf weer maar eens aan andere kant van ‘t land ligt. Bummer.
Spontaan solliciteren heb ik naar mijn gevoel al gedaan bij alle relevante kandidaten die voor mij bereikbaar zijn. Wat blijft er dan nog over behalve wachten … of een beetje minder kieskeurig zijn?

pondering

Met smakelijke tegenzin surfte ik (nog) eens rond op op Regiojobs, een site waar vacatures voor lokale verkoopsters, fabrieksmedewerkers, office managers enzovoort op staan. Maar wanneer ik het takenpakket van zo’n job onder ogen krijg, krabbel ik al snel terug.
Dat kan ik toch helemaal niet! Ik ben een copywriter!
Wat andere mensen doen als vakantiejobje, boezemt mij al snel angst in, simpelweg omdat ik weet dat het niets voor mij is. Zelfkennis is het begin van de wijsheid, en dat betekent voor mij ook weten waar ik me beter niet aan waag – for the good of all mankind. 

Maar wat wil ik dan wel doen – wat kan ik doen – als die volgende copywriterjob er echt niet komt? Moet ik echt een compleet andere richting uit (welke dan?)? Misschien een avondcursus DTP volgen en mijn grafische skillset wat uitbreiden? Freelance gaan (hallo helse boekhouding)? Toch weer richting de journalistiek (haha, alsof er daar jobs in zijn!)?
Of moet ik gewoon stoppen met een zalm te zijn die tegen de stroom ingaat, en me erbij neerleggen dat ik het creatieve en het leuke zal moeten beperken tot m’n vrije tijd, zoals het merendeel van de werkende massa dat doet? Grow up, get a real job. 
Is 25 de leeftijd waarop ik besef dat het niet de bedoeling is dat je een toffe job hebt, zolang er maar geld in het laatje komt? Of ben ik nu gewoon overdreven dramatisch bezig door die ene tegenslag?

Soms – héééél soms – zou ik mijn creativiteit maar al te graag inruilen voor het talent om met volle overgave schoenen te verkopen, goedgeluimd aan de kassa te zitten van een supermarkt of de hele dag op vriendelijke wijze telefoons te beantwoorden in een callcenter.
Gelukkig ben ik 99,9% van de tijd een stuk optimistischer, en weet ik dat mijn kans om me te bewijzen als copywriter, communicatiemedewerker, redacteur of whatever er nog wel komt. Is het nu niet, dan is het morgen, of volgende week, of volgende maand (hopelijk niet volgend jaar pas). Het goeie aan die koppige creativiteit van mij is alleszins dat ik me in tussentijd niet zal vervelen! 

Advertisements

6 thoughts on “Personal: Vanessa en het jobhuntmotivatiedipje

  1. Oh wat rottig. Ik ben ook al heel lang zoekende, wel op een wat andere manier dan jij, want ik heb juist Bestuurskunde gestudeerd. Banen zijn echt wel te vinden, maar zo saai! Inmidels werk ik alweer een paar jaar in de kinderopvang, wat ik leuker vind, maar niet voor eeuwig. Dus ik denk er over om me te gaan laten omscholen :O Best een grote stap op mijn leeftijd 😛

    1. Oh dat zijn ook twee totaal verschillende dingen die je combineert dan 🙂 En naar wat zou je je willen omscholen? Ben je nooit te oud voor denk ik, maar snap wel dat het zo aanvoelt, heb ik ook een beetje! Ik heb zoiets van: je bent bijna 25, je zou het intussen echt al moeten weten hoor :p Maar ja, als je dan weet wat je wilt en er is geen werk in … ben je weer bij af! Succes nog alleszins! 🙂

  2. Na verloop van tijd kan je omgeving nogal druk op je zetten om te “settelen” voor die job die je niet passioneert maar wel de rekeningen betaalt. Makes sense. Maar het is niet wat ons drijft. Blijf je blog onderhouden. Doe vrijwilligerswerk. Blijf vooral bezig. En er komt echt wel iets uit de bus. Blijf schrijven. Het zal niet onopgemerkt blijven! 🙂

    1. Inderdaad, die omgevingsdruk begin ik nu wel te voelen … Maar na die saaie interim die ik gedaan heb, weet ik hoe moeilijk het is om iets wat je echt niet graag doet vol te houden, alleen maar voor het geld …

      Bezigblijven is gelukkig zeker geen probleem 🙂 Ik heb het druk met de uitgave van mijn volgende boek en ben sowieso niet iemand die zich snel verveelt – altijd wel wat te doen, of dat nu huishouden of een creatief projectje is 🙂

      Dankjewel alleszins voor je bemoedigende woorden! Tof om via het bloggen toch ook wat lotgenoten tegen te komen 🙂 Jij ook nog heel veel succes gewenst met de zoektocht!

  3. Heel herkenbaar, al zit ik in een compleet andere vakgebied (Bedrijfskunde/Management, Economie en Recht). Ik vind het belangrijk dat ik plezier kan hebben in mijn werk, maar tussen het vacatureaanbod zit vrij weinig waarvan ik echt denk “Ja, dat is het!” Daarnaast hoor je vaak dat in de Randstad meer werk te vinden is in mijn vakgebied, maar ik wil graag in het Noorden blijven. Soms denk ik er ook wel over een avondcursus te nemen, maar er zijn zoveel gebieden waarop ik nog wel iets bij zou willen leren, dus dat is een bijna onmogelijke keuze. De baan van je leven vinden blijft een ingewikkeld fenomeen.

    1. Dat is inderdaad iets helemaal anders, maar de problematiek blijft wel hetzelfde natuurlijk 🙂 Verhuizen voor een baan zie ik inderdaad ook niet zitten, en avondcursus … tja ik denk er ook aan. Maar ik had nogal een hekel aan de schoolbanken, dus wil er eigenlijk niet zo graag naar terug 😉 Achja, we blijven zoeken en proberen, en hopelijk komt die “Ja dat is het!”-baan dan toch nog spoedig onze kant op 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s