Uncategorized

Recensie Engelenbloed (Olga Hoekstra)

engelenbloedEngelenbloed, na Engelenveer deel 2 in de Hemels Leger-novellereeks, is een vervolg dat stevig in z’n schoenen staat. Niet enkel de spanning maar ook de emoties lopen hoog op in de verderzetting van het bovennatuurlijke verhaal van “Novis” Lilith, aartsengel Gabriël en de duivelse Luc. Het aantreden van nieuwe personages en de verdere verdieping van bestaande personages uit deel 1 zorgen ervoor dat er geen saai moment te bespeuren valt in dit tegelijkertijd ‘compacte’ en epische verhaal.

Na het lezen van de proloog had ik al meteen de smaak te pakken. Vanaf dan kom je in een soort van stroomversnelling terecht met Lilith als het enige vlot om je aan vast te klampen, want we zijn opeens 4 jaar verder in de tijd en er is aanvankelijk best wel wat je als lezer moet uitdokteren. Hierdoor blijf je nieuwsgierig verderlezen om te ontdekken hoe de vork in de steel zit.

De verhaallijn van de 4 ruiters van de Apocalypse deed me al meteen denken aan één van mijn favoriete series van het moment ‘Sleepy Hollow’, maar vertoont verder dan z’n bovennatuurlijke spilfiguren weinig gelijkenissen. Van een gebrek aan originaliteit kan je dit verhaal – terwijl het nochtans toch over ietwat uitgemolken personages uit de mythologie gaat – dus niet betichten.

Ik vond het leuk dat Lilith’s zusje Delilah een grotere rol kreeg in dit tweede deel, maar hun bijnamen (Lil en Lila) waren wel een tikkeltje verwarrend in sommige passages. En misschien was het wel leuk geweest als Gabriël en Michaël ook een moderne nickname zoals Luc hadden: Gabe en Mike? :p Maar ik begrijp natuurlijk dat dit een bewuste keuze was om de scheidingslijn tussen engel en gevallene te verduidelijken, dus vergeet maar dat ik iets gezegd heb.

De romance tussen Lilith en Gabriël ‘feel’ ik nog steeds niet echt omdat we naar mijn gevoel weinig van de ontwikkeling van hun liefdesverhaal hebben meegemaakt, geef mij dus maar Luc! Normaalgezien val ik niet zo voor literaire badboys, maar de complexiteit van dit personage trekt me wel erg aan. Ik heb mijn team dus al gekozen, nu jij nog 😉

Lilith zelf deed me soms een beetje denken aan Rose Hathaway uit de Vampire Academy-reeks. Ze is koppig en eigenwijs maar in haar relatie met haar zusje en haar liefdesverdriet op Gabe (hihi) leer je ook haar onderliggende motivaties kennen.

Het is echt opmerkelijk hoe auteur Olga Hoekstra met zo weinig woorden en toch erg compleet aanvoelend verhaal kan brengen. De opbouw zit helemaal goed en het tempo is niet min: korte hoofdstukken die elk eindigen op een manier die je door dit boek doen racen.

Hoewel ik zelf behoorlijk lang gedaan heb over het lezen – wat niet aan het verhaal lag, maar aan enkele persoonlijke omstandigheden die me de zin en tijd om te lezen wel even ontnomen hadden – kan ik me inbeelden dat je dit boek in één ruk kan uitlezen. Voor ik op vakantie vertrok moest ik echt nog wel weten hoe het eindigt.

En dat einde heeft me niet teleurgesteld! Waar blijft deel 3? 🙂

PS: De cover vind ik helaas wat minder om eerlijk te zijn. De handen van het model lijken wel afgesneden en ook de typografie had beter gekund. De minimalistische witte cover voor deel 1 met de veer en het gouden poeltje bloed vond ik nochtans prachtig en erg professioneel! 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s